De laatste dag van het jaar is weer aangebroken.
Van een zeer bijzonder jaar kan ik wel zeggen. Het jaar was
nog geen dag begonnen of ik had al een paar prachtige donorlongen in mijn
borstkas zitteb. Eenmaal thuis ging ik als een speer. Er kwam en super lief
hondje genaamd Yip, ik vierde mijn verjaardag in Parijs, rende de colorrun, was
getuigen op de bruiloft van een van mijn beste vriendinnen, ging voor het eerst
sinds lange tijd weer naar het strand, ben trots om nu een tante te kunnen zijn
voor Fien, oogstte mijn eigen groenten in onze moestuin, fietste over de boulevard,
rende de donorrun, vierde Sinterklaas en kerst thuis. En dit alles is nog maar
het topje van de ijsberg. Het was een heel mooi, bijzonder, geweldig 2014!
Dank je wel dappere donor, voor het teruggeven van mijn
leven.
En er is weer een paar schoenen toegevoegd aan mijn toch al
uitgebreide schoenencollectie. In mijn vorige blog schreef ik dat ik voor het
eerst sinds jaren weer een paar schoenen had versleten. Letterlijk gewoon de
zool kapot gelopen.
Goede reden om een nieuw paar schoenen te kopen. Maar toch
was dat niet de reden van mijn laatste aankoop. Er was weer een opname, en als
cadeautje geef ik mezelf altijd een paar schoenen als ik weer ontslagen ben. Je
zou dus eigenlijk wel kunnen zeggen dat je aan de grote van mijn
schoenencollectie kan zien of ik pas ben opgenomen haha.
Maar goed ik was dus weer opgenomen. De longfunctie bleef
maar dalen ondanks dat ik bakken vol antibiotica slikte. Een infectie was dus
uitgesloten. En toen viel het A-woord. Afstoting. Oei dat is schrikken. Maar
geen paniek het was weliswaar Acute Afstoting, maar dit is goed te behandelen
in tegenstelling tot chronische afstoting. Het was dus Acute A. En dat
betekende een stootkuur prednison van 3 dagen. De dosis van de pred was nogal
hoog wat er weer voor zorgde dat de bloedsuikers de pan uitrezen. Dus kon ik
nog 2 dagen extra blijven, omdat ze mij niet met die suikers naar huis lieten
gaan. Gelukkig kon ik na in totaal 5 dagen het ziekenhuis weer verlaten, met
een prednisonhoofd waar je u tegen zegt haha.
Inmiddels ben ik alweer 5 dagen thuis, is mijn plofkop
gelukkig al een eind verdwenen, (dus sta
ik straks met een beetje geluk fatsoenlijk op de foto met kerst). Vandaag moest
ik op controle om te zien of die stootkuur zijn werk heeft gedaan. En gelukkig
gaat langzaam aan de longfunctie weer omhoog en dat is heel goed nieuws. Alleen
is die niet zo spectaculair gestegen als de artsen hadden gehoopt. Ze lieten
vandaag zelfs doorschemeren dat ik er niet vanuit moet gaan dat ik ooit weer op
de door mij zo geliefde 92% terecht kom. En dat frustreerde mij een beetje,
waardoor ik een piepklein beetje begon te vloeken. Want ik heb immers met
mijzelf afgesproken dat ik nooit maar dan ook nooit meer ga inleveren op
longfunctie. En nu houdt notabene mijn eigen lichaam zich niet aan die
afspraak. Zoals je merkt, frustratie alom haha.
Maar laten we de boel is even relativeren. Ik heb een goed
stel longen, in tegenstelling tot een jaar geleden. En very important ik vier
kerst thuis!! Precies zoals op mijn papier der mogelijk staat. Bovendien heb ik
deze week zoveel leuke dingen gepland dat het niet anders kan dan dat ik het
jaar net zo mooi afsluit als dat ik begon. En die 92% die ga ik gewoon in het
nieuwe jaar opnieuw blazen, wat ze ook zeggen.
En toen was het opeens al december. Ik knipper met mijn ogen
en er is alweer een maand voorbij, zo lijkt het .
De maand oktober was gezondheidstechnisch niet mijn beste
maand van het jaar. Wonder boven wonder rende ik wel de donorrun in een top
tijd. Maar Oktober was ook de maand van 2 opnames. Opname 1 was een spoedje en
duurde gelukkig maar 1 nacht, dit kwam door een gevalletje galstenen aanval, dat
op z’n zachts gezegd nogal pijn deed. Maar gelukkig weer net zo spontaan
verdween als dat het kwam.
Opname 2 duurde helaas wat langer. Een week na mijn
‘gevalletje galstenen’’ moest ik op een
extra controle komen omdat ik me al een paar weken niet zo jofel voelde. De
longfunctie was weer een stuk achteruit, maar niets acuuts dus ik kon gewoon
weer naar huis en dan zouden ze nog overleggen wat te doen. 1,5 later parkeerde
ik de auto weer voor ons huis, en werd ik gebeld door het ziekenhuis. De
bloeduitslagen waren bekend. En wat bleek de suiker was weer torenhoog, en dat
ondanks dat ik nog extra veel had gespoten, en die hoge suiker vonden de nieren
niet zo leuk. Dus moest ik weer gelijk komen. Gelukkig was vaders zo lief om me
te brengen. In het ziekenhuis bleek dat mijn glucosemeter niet de juiste waarde
aangaf. Terwijl mijn meter 18.5 zei was die in werkelijkheid onmeetbaar. Nou
lekker dan. Dus er werd met veel moeite en infuus in me arm gedouwd en ik werd
volgepompt met insuline, vocht en antibiotica. Na een week opname waren de
suiker weer acceptbal maar de longfunctie geen procent gestegen. Gelukkig mocht
ik met een c.ipro kuurtje toch naar huis.
Op het moment zit ik weer aan een kuurtje c.ipro maar dat
mag de pret niet drukken. Ik voel me best goed en krijg nu vooral te maken met
de echte problemen des levens. Zoals sinterklaasinkopen, surprises maken. Maar
ook met schoenen waarvan de zool helemaal versleten is, gewoon omdat ik er
zoveel op loop hahaha. Wie had dat een jaar geleden gedacht met die paar
stappen die ik op een dag zette loop ik nu hele kilometers.
