Woensdag examendag

Woensdag 13 juli. Vroeg uit de veren en met de hakken over de sloot.

Om klokslag 4 uur werd ik wakker, om vervolgens niet meer in slaap te vallen. Ik probeerde wel te slapen, maar dit bleek geheel zinloos te zijn. Deze tijd had ik beter kunnen benutten.

Bijvoorbeeld door te leren. Of zal de oude techniek ik-leg-mijn-boek-onder-mijn-kussen-en-zo-leer-ik-in-mijn-slaap-vanzelf nog werken?

Maar voor het zover is moet ik Yip nog uitlaten in de stromende regen. En ik zweer je als ik in deze outfit mijn droomman tegen zou komen, dan zou hij me straal voorbij lopen.

Ruim op tijd arriveerde we op mijn school, dus kon ik nog even de laatste lesstof in me opnemen.

Examentijd. En of het aan het boek onder het kussen lag of aan mijn studie gedrag. Ik heb de toets gehaald. Niet met het cijfer dat we van mij gewend zijn, maar ik ben allang blij dat ik dankzij mijn 5.5 geen herexamen hoef te doen!

Op de terugweg tikt mijn moedersauto de 15.000 km aan. Hoezee!

En hier is de ster zelf. Hallo mama. In de Ikea met een muffin.

2 onder 1 kap, haha. Voelen jullie hoe de humor van de foto afstraalt, nou ik wel hoor!

Op de terugweg aten we een broodje, enkel het achterebleven papier is het bewijs dat ik keihard heb gesmuld van mijn broodje gerookte zalm.

Yip is zeer fotogeniek vandaag!

Dat zeg ik, knap beest.

Tussen de bedrijven door wist ik mijn nagels nog van een kleurtje te voorzien. Chocoladebruin.

En knap ik zienderogen op van een warme douche. 

Moeders komt nog even langs om een koffer bij mij te droppen. Voor een weekendje weg.

Yip kijkt me hier eenigzinds beledigd aan. Ik bonjour hem naar zijn mand zodat ik kan gaan slapen.

Truste

Een onverwachte wending

Maandag 13 juni. Tuin op de schop en longen die haperen.

Goedemorgen. Tijd om alle slapers en brakheid van me af te spoelen.

Dat ontbijtje gaat er ook wel in.

Sorry beest je moet het vandaag doen met een kort rondje. Maar dat vind je na die 7 kilometer van gisteren vast niet erg.

Dat dacht ik al, nog steeds moe van gisteren.

Ondertussen voel ik me met de minuut minder lekker worden en dat nou net vandaag. Tijd om de hulptroepen in te schakelen. Mijn lijf en longen lijken er vandaag geen zin in te hebben dus op de fiets naar de fysio gaat hem niet worden. 

Mama to the rescue. 

Mams knows best. Met flinke tegenzin doe ik een belletje naar het ziekenhuis met de vraag of ik morgen op controle kan komen. Maar gezien mijn klachten wordt ik gelijk naar de SEH verwezen.

Blij dat ik er ben. Koortsig en benauwd als ik inmiddels ben. 

Zit je dan met je goeie gedrag. Denk je een leuke plog te maken moet je naar het ziekenhuis en word je ook nog opgenomen.

Na slechts 2 uur op de SEH is de oorzaak waarschijnlijk gevonden, vermoedelijk een longontsteking. Op naar de afdeling. 

Verder dan liggen en me zo nu en dan omdraaien in bed kom ik niet. Tot ze mij paracetamol door het infuus geven, wat een top spul is dat. 

Bij het verlaten van mijn huis had ik er serieus geen rekening mee gehouden dat ze me op zouden nemen. Zodoende ben ik mijn oplader vergeten. Hoe lang zou ik het redden met 12%?

18.30 uur. De eerste maaltijd na het ontbijt. Nou dat is weer smullen geblazen *kuch*.

 Waarom ik het opeens met plastic bestek moet doen is mij trouwens nog een raadsel.
 

Ondertussen in huize Elise. Dit is mijn achtertuin. Zien jullie ook dat er iets mist? Juust een schutting.

Gelukkig ken ik 3 hele lieve mannen die ondanks mijn afwezigheid deze klus klaren! 

Kiek noe hoe mooi! Dat hebben de helden van de tuin toch maar weer gefixt.

In ziekenhuisland is het ondertussen tijd om de tandjes te poetsen en de oogjes te sluiten. Gelukkig hebben ze voor mij nog een tandenborstel en tandpasta, want ja ook die heb ik thuis laten liggen

's nachts bereikt mijn saturatie een nieuw dieptepunt sinds transplantatie, 82%. Dus slingert de zuster mij aan de zuurstof, wat letterlijk een verademing is. Al komt er van slapen alsnog weinig.

Tot over 6 dagen! Elke 6 dagen (probeer) ik een nieuwe plog online te zetten.

Een neefje rijker

Hallo jij kleine vent daar ben je dan.

We moesten even op je wachten.

Je zus was al bang dat je haar niet aardig zou vinden.

Maar daar was je dan plots op een dinsdagmiddag.

Zo floeps op de wereld, oké er ging wat gepers aan vooraf maar dat mag de pret niet drukken.

Wij zijn allemaal reuze blij met jou en je grote zus is de meest trotse 3 jarig die er momenteel rondloopt op de wereld.

Papa en mama zijn ook al helemaal weg van jou. 

Om nog maar te zwijgen over alle opa's, oma's, ooms, nichtjes en tantes. Vooral die laatste.

Welkom Mees, welkom op de wereld!
 

De hoogte punten van het lente leven

 

Vrijdag 19 juni 2015

Het is tijd de hoogste tijd, voor weer een nieuwe plog. De afgelopen periode schoot een simpele plog er bij in. Ik had het te druk met leuke dingen doen, of nou jij om eerlijk te zijn lag mijn prioriteit niet bij ploggen haha. Inmiddels heb ik tijd zat om te ploggen dus ga ik maar weer aan de slag. De rede dat ik nu wel zeeën van tijd heb, lees je ergens deze dagen in een volgend blog/plog. Maar voor nu moeten jullie het doen met deze REUZE plog.

Inmiddels ben ik alweer 3 maanden aan de studie. En tot nu toe gaat het gooed. Ondertussen heb ik al twee presentaties en twee tentamens achter de rug en met een prima resultaat. Ik sloot namelijk beide tentamens af met een 9.4 en een 9.6 en daarmee ben ik de nerd van de klas haha. Moet er natuurlijk wel bijzeggen dat mijn medische achtergrond wel enorm meehelpt en leren in de zon helpt ook goed mee. 15 juli gaat het echte werk beginnen, want dan ga ik voor het eerst in mijn leven stage lopen, hoe spannend is dat. Zeker voor zo'n perfectionist als ik die het liefste alles in een keer goed en perfect doet.

24 april was met stip de mooiste dag van het hele jaar. Na 9 jaar stapten mijn zus Jessica met Dion in het huwelijksbootje. De hele dag was in de Rock&Roll style, wat de hele dag een uitbundige tintje gaf. En dan bedoel ik niet alleen de kledij van de gasten.

Ook ik moest eraan geloven. Met een kek rood jurkje en een hanenkam van krullen was ik klaar voor de GROTE dag.

Het bruidspaar zag er prachtig uit en ze straalde allebei zoals ze nog nooit hadden gestraald.

In het pittoreske Middelburg gaven ze elkaar het JA-woord.

In de trouwzaal deed ieder zijn ding. Dion & Jessica gaven elkaar het ja-woord, Fien gaf de ringen en ik zette een krabbel op papier en daarmee zat het officiële gedeelte erop.

4 generaties op een rij, dat zie je niet vaak.

Dan nog even wat Fien spam, want wat was zij onweerstaanbaar. Samen met de andere 2 bruidsmeisjes heeft ze het supergoed gedaan!

Het feest ging door tot in de late uurtje. Er werden suikerspinnen gemaakt, er werd gedanst, gezongen, genoten en vooral veel feest gevierd.

Nog geen week na de mooiste dag van het jaar, tekende ik het huurcontract voor mijn huisje! Super vet natuurlijk, Lies gaat op eigen benen staan.

Zo'n groots moment moet natuurlijk gevierd worden met champagne!

Dit is het dan mijn huis, oké appartement. Het is het oude huisje van mijn zus Door. Ondanks dat het er prima uitzag, moest er wel geklust worden. Ik wilde het huisje toch een beetje naar mijn hand zetten, zodat het straks echt mijn thuis is.

Gelukkig had ik fantastische klushulp van mijn zwagers, vader, moeder, zussen en vriendinnen. De oneindig hoge muren kregen een kleurtje.

Veiligheid voor alles, gemaskerd en al schuurden  we de kozijnen kaal.



De gigantische ramen werden strak in de lak gezet. En dan is zo’n zwager van bijna 2 meter reuze handig. Dit was trouwens niet het enige waar hij mij goed mee heeft geholpen.

Met zwager nummer 2, de vloerengoeroe, heb ik de vloer gelegd. Kiek noe is hoe strak die erin ligt.

Dat is nog eens een mooie bus, lijkt me uiterst geschikt om mee te verhuizen. Inladen die spullen en verhuizen maar!

Haa Yip, jij verhuisd ook mee. We wonen er nog niet maar dat zal vast niet lang meer duren.

In de tussen tijd wist ik ook nog wat tijd vrij te maken om naar de Flying Dutch te gaan.

 

En dat was echt mega vet. Samen met Jill en nog paar meiden zijn we naar de Rotterdamse versie geweest. Om 8 uur ’s avonds waren we al door onze energie heen, maar na een break konden we toch nog helemaal knallen bij Afro Jack. En ik heb zo’n donkerblauw vermoedde dat ik er volgend jaar weer bij ben.

 

Inmiddels is het alweer juni en heb ik de eerste stranddag ook weer te pakken.

Een flink rondje met het hondje kwam er de laatste tijd niet van, dus heb ik beeske even flink verwend met een enorme wandeling.