Haaksel: Stermuziekdoosje

Het wachten op de kleine neef vraagt om geduld. Meneer laat zich niet opjutten en zit prima in de buik van mijn zus. Dat geeft mij weer genoeg tijd om het een en ander te haken voor de kleine spruit. Zo haakte ik een poosje geleden dit muziekdoosje voor boven zijn wiegje. Met daarin Brahms wiegenlied. Het liedje waarmee ik als baby in slaap viel, waarschijnlijk samen met de rest van de wereld, want het is een goed slaapliedje zo blijkt.  

Het patroon van dit muziekdoosje vond ik in de haakkalender maar kun je ook vinden op deze website klik hier

Oost west mijn longfunctie is weer opperbest

Vrijdag 11 maart 2016. Een papje, een theetje en dan dromen in mijn eigen bed

De dag begint vroeg, en dat nog wel op eigen verzoek. Zodat ik vlug kan blazen en iedereen met mijn uitslagen kan verbazen.

Sonja V. is inmiddels ook bijna helemaal naar binnen gedruppeld.

Op vroege dagen als deze, schijnt een goed ontbijt te helpen aan een goeie start van de dag. Dus begin ik mijn dag met havermoutpap. Helemaal hip en gezond tegenwoordig en dat terwijl ik tot voorkort nog een groot havermoutpap trauma had. Opgelopen als 11 jarig meisje op scoutingkamp. Waar een groot bord van deze pap + minimaal twee boterhammen verplicht was als ontbijt. En dat voor een meisje dat nooit meer at dan 1 boterham, met beleg voor 2 dat dan weer wel. Daarnaast vond ik het ook niet te eten. Maar tijden veranderen en kleine meisjes worden 23, hoogtijd om de havermoutpap 12 jaar na dato een nieuwe kans te geven. En eerlijk is eerlijk met wat suiker erdoor is het nog lekker ook. Hoezee weer een trauma overwonnen en dit ontbijt was natuurlijk de best start van deze vroege dag.

Daar staat het mobiele monster, de longfunctie. Adem maar heel diep in en krachtig uit en door, door, door, door tot je niet meer kan en adem dan weer diep in. Dat riedeltje kan ik inmiddels wel dromen, maar ik heb het nog nodig om goed te presenteren. Zoiets als de geluk sokken van een voetballer.

De resultaten mogen er wezen, 15% erbij. Daarmee is mijn longfunctie weer bijna op mijn oude niveau. Een kleine halleluja ontglipt er over mijn lippen. Het is allemaal niet voor niets geweest!

Hoogtijd om het infuus, dat toch al niet meer helemaal lekker zat, eruit te jassen en weer draadloos door het leven te dansen.

Met de koffer op de achtergrond, spendeer ik mijn laatste uur aan wat schoolwerk. Mijn concentratie is weliswaar nul, maar met het tentamen van maandag zal ik toch echt aan de bak moeten.

En dan is het tijd om naar huis te gaan. Papa en Lisette fungeren voor vandaag even als taxi. En zij leveren me zoals het hoort voor de deur af.

Zoals ik al zei, mooi tot aan de voordeur. 

 

Deze keer wacht er geen blij hondje op mij bij thuiskomst. Yip is namelijk een weekendje weg. Samen met moeders naar mijn oom, gewoon voor de leuk. Dus kan voor mij gelijk het uitpakken, boodschappen doen en was opruimen beginnen. 

Mijn avondmaaltijd van de afhaalservice. Altijd handig, de Chinees als buren. Ik haal een maaltijd voor mezelf, maar vooral voor de vriezer, mijn buik lijkt er namelijk niet zo'n zin in te hebben. 

Ik haak nog een lapje, voor de nieuwe sprei voor op mijn bed.

Drink nog een theetje en dan is er alweer een dag voorbij in mijn spannende leven. 

Home sweet Home

Maandag 27 juli 2015

Het is druilerig het is nat, het zijn de ideale omstandigheden om een plog te maken. Want met dit weer zie je mij niet vlug buiten, maar binnen in mijn huis. Tijd voor een rondleiding in mij crib.

 

Hier is het dan hier woon ik, in een van deze appartementen.

Een subtiel maar belangrijk verschil dat nog aangepast moet worden.

Het is klein maar zeer fijn! 

In dit keukentje maak ik de lekkerste gerechten.

Zie je die boekenkast? Die staat als een huis. Nee maar echt. Het duurde een paar uur, maar toen stond ie ook en waren Esther en ik reuze trots.

De slaapkamer

Oh en dan de klapstuk van het huis. De tuin. Waar nog heel veel moet gebeuren waaronder het plaatsen van een schutting. 

Hier nog wat special items. Dingen die het huis echt mijn huis maken, extra speciale, leuke of mooie dingen met of zonder verhaal.

Neem dit nou. Toen ik net van de IC kwam kreeg ik dit van mijn beste vriendinnen. Een lijst voor al mijn mooie momenten in mijn eerste jaar. Ik zie alleen wel dat ik nog wat achterloop.

Een kijkje in de koelkast. Er staat genoeg in. Hondenvoer op de bovensteplank. Mijn lievelingsgroente ligt daaronder. In de groentelade zit alles behalve groente. De een zit vol met drinken voor visite. En de andere is goed gevuld met cayston en insuline. In de deur staat ook genoeg, al zie ik nu dat ik nog even volle melk moet kopen. Het favoriete item in de deur is de limonade die ik al zolang ik me kan heugen drink.

Dit kussen is een vervolg op mijn plaid dat ik haakte toen ik HU lag.

Dit leuke kastje is van mijn opa & oma geweest. En na een likje verf kan die zeker nog mee voor een tweede ronde.

En dan hebben we hier Yip! Het beestke dat mijn huis een stuk gezelliger maakt, die nooit sacherijnig is en altijd blij is mij te zien.

Genoeg te doen

Zeer regelmatig vragen mensen aan mij wat ik nou de hele dag doe in het ziekenhuis. Nou genoeg haha. In ieder geval genoeg om ’s avonds heel moe weer in slaap te vallen.

Dus daarom volgt hier de top 3 van mijn ziekenhuis hobby’s:

Op nummero 3 staat: haken! Leuk, nuttig en fijn om te doen. Je moet alleen wel je hoofd erbij houden en goed tellen.
Gevolgd door de nummer 2: puzzelen. Het is leuk en nadenken is niet echt nodig.
En dan met stip op nummer 1: Series kijken. Veel hoef je niet te doen, dus ideaal als je een beetje moe  bent.

En toen was er duidelijkheid

Jeetje, het was me het maandagje wel hoor. De duidelijk die ik zo graag wilde, nou die werd mij vanmorgen even vertelt bij de artsenvisite. Zo zei de zaalarts even dat ze nu toch deze week de kap willen doen. Vorige week wilde ze dit niet, omdat ik veel te veel hoestte en je hem dan niet goed kan instellen. Aangezien ik nog amper hoest vinden ze dat de kap nu wel ingesteld kan worden.

Ik was nogal overrompeld door dit nieuws. Daar ging mijn, in mijn hoofd bedachte zegje dat ik niet van plan was om die kap nog te gaan doen. En dat ik morgen naar huis zou gaan. Opeens was mijn hoofd leeg, ik ging niet in discussie, had geen weerwoord helemaal niks van dat alles.

Het nieuws kwam pas later binnen, al had ik een soort van duidelijkheid gekregen ik was nog steeds ontevreden. Dus toen moeders kwam, kwamen er traantjes. Gelukkig was daar toen de engelen zuster die mij troostte en uitlegde dat die kap echt nodig is. Maar waarom oh waarom heb ik hem dan nog niet als ik hem dan nodig zou hebben? En waarom oh waarom heb ik nergens last van? (Afgezien van de nachten waarin ik soms knallende koppijn heb) Allemaal vragen waar ik mee zat, maar die zij kon beantwoorden. Ze legde mijn bloeduitslagen naast de normaal waarde, zodat ik met eigen ogen kon zien dat het nodig is. Daar kon je ook aan zien dat de stapelingen geen incident zijn, maar al langer aanwezig zijn. Waarom ik bijna nergens last van, schijnt normaal te wezen en tegelijkertijd het verraderlijke. Het lichaam wendt eraan. Enigszins getroost ging de middag langzaam voorbij. De transverpleegkundige kwam ook nog even polshoogte nemen. Hij legde mij alles nog eens uit en zei dat het echt nodig was. Het is nu niet acuut maar zoiets moet je ook voor zijn. Hij begreep dat ik gek werd van de onzekerheid. De IC ligt helaas nog steeds vol, spoedgevallen gaan natuurlijk voor. Logische natuurlijk, al blijft daardoor de onzekerheid over wanneer het gaat gebeuren. Dan heb ik ook nog de pech dat mijn longarts deze week niet aanwezig is dus ik daar mijn vragen niet aan kwijt kan. En de slecht communicerende zaalarts helpt ook niet echt mee.

Naast het kap nieuws had de zaalarts nog een mededeling, ik wordt ingepland voor een peg. Huh een peg, zullen de meeste nu wel denken. Ja een peg. Ik wist al een poosje dat dit eraan zat te komen. Tot 1,5 jaar geleden had ik er ook één, totdat die floeps uit mijn maag werd gerukt, omdat ik achter mijn bed bleef haken. We besloten dat we zouden kijken hoelang de sonde het uit zou houden. De laatste periode thuis hoestte ik hem er al ’s nachts regelmatig uit, waardoor ik al afviel. En toen ik ziek was, nou toen was het helemaal een ramp. Omdat ik steeds de sonde + voeding er uithoestte kon ik geen sondevoeding krijgen en het toch al dramatische gewicht, daalde nog meer. Met een BMI van 16 zit er nog maar heel weinig vet op de botjes en zijn er geen reserves meer. De enige oplossing lijkt nu een peg, zodat ik ook als ik veel hoestbuien heb sondevoeding kan krijgen. Ik sta zelf wel achter de peg, want iedere keer je neusholte/kaakholte kunnen flossen met je sonde is geen pretje kan ik je vertellen. Dus het is ook even afwachten wanneer dit gaat gebeuren.

Het goede nieuws van de dag is dat overdag de bloedgassen goed zijn, en ik overdag geen zuurstof meer heb!! Duuuuuus ik mocht eindelijk gaan badmintonnen. Jeeeeh, daar werd ik toch wel hele blij van. En dit deed ik uiteraard met mijn favoriete badmintonmaatje K.

Oh en dan hier nog 2 fototjes van het babymutsje dat ik heb gehaakt, voor de nog ongeboren baby. Jullie zien gelijk wat het wordt haha.