Doe mij maar een den

Donderdag 17 december 2015

 

Aan dat ochtendritueel verandert ook werkelijk nooit iets.

Ook vandaag staat de kerstboom weer te shinen in al z'n glorie.

Yip heeft sinds zijn bezoekje aan de kapper een identiteitscrisis. Zo denkt hij hier dat hij een hagedis is. Detail, 10 seconden na het nemen van deze foto moesten we heel hard rennen voor de zee die opeens wel heel snel, heel dichtbij kwam. 

Huston we've got a problem. Deze gigantische spin terroriseert mijn huishouden nu al 36 uur!

Gelukkig zijn daar de hulptroepen die in ruil voor wat koffie en een glaasje water, de spin vakkundig om het leven brengen en hem deponeren in de prullenbak, buiten!

Tijd om wat terug te doen. Samen met Fien help ik moeders de perfecte kerstboom te vinden.

Kiek noe is wat een pracht boom. We nemen hem!

Deze kerstboom was 92 cm hoog net zo groot als Fien. Dus zei ik tegen haar; jij past wel bij die kerstboom. Ze kijkt naar de boom, fronst haar wenkbrauwen en zegt; maar ik lijk er helemaal niet op! En weet je Fien je hebt helemaal gelijk. We pakken onze boom en gaan lekker naar huis.

Na al die kerstpret is het hoog tijd voor een rondje sportschool. Ik ben al te lang niet bij de fysio geweest.

En terwijl ik word gedrild door de fysio, kijkt Yip zeer geïnteresseerd naar say yes to the dress.

Ik vermaak me ondertussen ook, een soort van. Een man in de sportschool komt naar me toe en zegt dat hij me al een poosje in de gaten houdt en dat hij mijn spieren ziet groeien. Hij waarschuwt dat ik niet door moet schieten. Fijn dat iemand mijn vooruitgang ziet maar zelf merk ik nog geen verschil. En voorlopig ben ik nog geen Popeye, gelukkig!

Kijk en zo zien de martelwerktuigen er in de 21e eeuw uit.

Zo dat hebben we ook weer gehad. Op naar huis.

Op het menu staat pizza dat ik weg spoel met een beker volle melk. Na dat rondje sportschool komt er niet meer uit mijn handen.

Ik vind het wel welletjes geweest boor vandaag. Yip mag nog voor zijn laatste kans plas en dan ben ik er klaar mee. Welterusten!!

Acute A.

En er is weer een paar schoenen toegevoegd aan mijn toch al uitgebreide schoenencollectie. In mijn vorige blog schreef ik dat ik voor het eerst sinds jaren weer een paar schoenen had versleten. Letterlijk gewoon de zool kapot gelopen.

Goede reden om een nieuw paar schoenen te kopen. Maar toch was dat niet de reden van mijn laatste aankoop. Er was weer een opname, en als cadeautje geef ik mezelf altijd een paar schoenen als ik weer ontslagen ben. Je zou dus eigenlijk wel kunnen zeggen dat je aan de grote van mijn schoenencollectie kan zien of ik pas ben opgenomen haha.

Maar goed ik was dus weer opgenomen. De longfunctie bleef maar dalen ondanks dat ik bakken vol  antibiotica slikte. Een infectie was dus uitgesloten. En toen viel het A-woord. Afstoting. Oei dat is schrikken. Maar geen paniek het was weliswaar Acute Afstoting, maar dit is goed te behandelen in tegenstelling tot chronische afstoting. Het was dus Acute A. En dat betekende een stootkuur prednison van 3 dagen. De dosis van de pred was nogal hoog wat er weer voor zorgde dat de bloedsuikers de pan uitrezen. Dus kon ik nog 2 dagen extra blijven, omdat ze mij niet met die suikers naar huis lieten gaan. Gelukkig kon ik na in totaal 5 dagen het ziekenhuis weer verlaten, met een prednisonhoofd waar je u tegen zegt haha.

Inmiddels ben ik alweer 5 dagen thuis, is mijn plofkop gelukkig al een eind verdwenen,  (dus sta ik straks met een beetje geluk fatsoenlijk op de foto met kerst). Vandaag moest ik op controle om te zien of die stootkuur zijn werk heeft gedaan. En gelukkig gaat langzaam aan de longfunctie weer omhoog en dat is heel goed nieuws. Alleen is die niet zo spectaculair gestegen als de artsen hadden gehoopt. Ze lieten vandaag zelfs doorschemeren dat ik er niet vanuit moet gaan dat ik ooit weer op de door mij zo geliefde 92% terecht kom. En dat frustreerde mij een beetje, waardoor ik een piepklein beetje begon te vloeken. Want ik heb immers met mijzelf afgesproken dat ik nooit maar dan ook nooit meer ga inleveren op longfunctie. En nu houdt notabene mijn eigen lichaam zich niet aan die afspraak. Zoals je merkt, frustratie alom haha.

Maar laten we de boel is even relativeren. Ik heb een goed stel longen, in tegenstelling tot een jaar geleden. En very important ik vier kerst thuis!! Precies zoals op mijn papier der mogelijk staat. Bovendien heb ik deze week zoveel leuke dingen gepland dat het niet anders kan dan dat ik het jaar net zo mooi afsluit als dat ik begon. En die 92% die ga ik gewoon in het nieuwe jaar opnieuw blazen, wat ze ook zeggen.

De Kerstwensboom

In het ziekenhuis zijn er heel veel kerstbomen. Zo’n beetje elke gang en elke afdeling heeft zijn eigen boom. Maar twee van al die bomen zijn speciaal, dat zijn kerstwensbomen, bedoeld voor alle wensen. Toen ik een paar van die wensen las viel me iets op. Buiten het feit dat er natuurlijk erg vaak om wereldvrede werd gewenst, werden er ook aardig wat donororganen gewenst. Vooral de nier was erg populair. Zelf heb ik natuurlijk ook een wens gedaan. En omdat het beter is om je kansen te spreiden heb ik in beide bomen een wens gedaan. Waarschijnlijk denken de meeste van jullie nu te weten wat ik gewenst heb. Maar dan moet ik jullie helaas teleurstellen, ik heb geen nieuwe longen gewenst. Die longen hoef ik niet te wensen, die komen wel. Zolang ik daar maar het vertrouwen in heb en zolang ik er maar in blijf geloven. Wat ik dan wel heb gewenst, zoek het op in de kerstboom.     

Kerst make over

De sint is weer het land uit gebonjourd dus was het van het weekend tijd om mijn kamer een make over te geven. Een kerst make over welteverstaan. Dus bracht mijn moeder lampjes, balletjes, lintjes, sneeuwvlokjes en een heuse kerstboom mee. Het resultaat mag er wezen, want mijn kamer is een lichtgevend kerstwalhalla geworden. Gelukkig is de energierekening niet voor mij haha.

Scandinavische middag

Het is weer weekend.

Dit weekend breng ik in het ziekenhuis door, maar gelukkig mocht ik als compensatie vanmiddag even weg.

Na een ontmoeting met mijn mysterie mailster, strubbelingen met de zuurstof, en een lift die niet werkte, konden we vertrekken.

Tegenover het ziekenhuis staat een Noorse kerk. Al mijn hele leven rijd ik daar langs als ik naar het ziekenhuis moet en vraag ik me af hoe het daar binnen is. Dit weekend is er een kerstmarkt, dat was dus de perfecte gelegenheid om daar eens binnen te kijken.

Samen met moeders ging ik op pad. Maar al gauw stuitte we op ein problem, er was een trap. Ik zei ooh dat loop ik wel hoor. Maar nog voor ik op kon staan stond er een apparaat voor me neus waarmee ik naar binnen werd gereden. Binnen was het kerstmarktje, heel schattig en mooi. We kochten wat dingetjes, aten echte Noorse zalm en als klap op de vuurpijl kochten we een lootje. Het zou toch leuk zijn als ik die fiets win of dat reisje naar Noorwegen haha. Ondertussen hadden we alles al gezien, want zo groot was het niet. Maar de middag was nog lang niet om, dus besloten we om deze Scandinavische middag af te sluiten bij de Zweedse I.kea. Het grappigste van de hele middag was, dat je voor Gods zegen niet naar de Noorse kerk hoeft, nee hoor ik kreeg Gods zegen gewoon bij de I.kea haha. De caissière keek me met ogen vol medelijden aan en zei toen: Je hebt Gods zegen. Het kwam recht uit haar hart dat geloof ik oprecht maar ik vond het zo grappig, omdat ik zo’n soort scene eerder in de Noorse Kerk had verwacht. Na het I.kea avontuur was het weer tijd om terug te gaan, want in het ziekenhuis wachtte ze natuurlijk weer met smart op hun favoriete patiënt haha.

Fijne kerst!!

Vandaag 24 december is het alweer 3 jaar geleden…Alweer 3 jaar geleden dat ik op DE lijst kwam. Jeetje wat vliegt de tijd, maar het staat ook stil. Nou ja mijn leven staat stil, maar de tijd raast voorbij als een sneltrein.

Een beetje een dubbel gevoel geeft die 24 december. Dubbel, maar het gaat hartstikke goed dus gaan we lekker zo door.

Vanavond ga ik met moeders nog naar How to throw a Christmas party en daarna nog even de stad in, is kijken wat de kerstnacht te bieden heeft. Dus zoals je leest ga ik gewoon door, doe ik lekker waar ik zin in heb gewoon omdat het kan, en zolang het nog kan is mijn motto DOEN!

Fijne kerstdagen lieve bloglezers!!