...ghh

Vrijdag 1 juli. Een retourtje EMC en een avondje uit

Goedemorgen, een smakelijk eiwitrijk ontbijt.

Zo dat zit er weer in. Tijd voor een rondje met het hondje. In joggingbroek, dat dan weer wel.

Kijk daar helemaal in de verte, daar is Yip. Yip denkt dat we naar het strand gaan, ik denk toch echt van niet. Door het hoge water is er helemaal geen strand en bovendien past een rondje strand niet in mijn strakke planning.

Thuisgekomen pak ik mijn tas in voor een dagje ziekenhuis. Nadat ik vorige week met ontslag mocht houden ze me even goed onder de radar.

En opweg, eerst met de bus.




















Niet vergeten uit te checken

Dan met de trein, niet vergeten in te checken!

In Goes eindigt mijn reis met het OV, ik vervolg mijn reis in moeders auto inclusief moeder zelf.

Gelukkig zijn er niet echt 7104 wachtende voor mij. Dat scheelt weer.

Kijk ik ben al aan de beurt en er zit al een naald in mijn voet. Zo snel kan het dus gaan.

Mijn longfunctie is ruk. Die zwarte lijn is het ideale longverhaal, ik ben het blauwe lijntje dat eronder bungelt. Niet goed, gelukkig voel ik me wel goed. Dat is tenminste al iets.

De dok was ook niet helemaal te spreken over de longfuncite dus mocht ik gelijk door voor foto, om te kijken of het vocht achter de longen inmiddels al verdwenen is. En het is gelukkig verdwenen, zo blijft mij weer een punctie bespaard. En we hopen nu dat mijn longen gewoon wat tijd nodig hebben om op te knappen. 

Zo'n rondje ziekenhuis maakt hongerig, tijd voor lunch!

Zo zit je te lunchen en zo zit je alweer thuis aan de thee.

Huiswerk van de diëtiste. Opschrijven wat en hoeveel ik eet.

Hoogtijd om wat lekkers in huis te halen om de lijst mee aan te vullen. Ik wilde ook nog Liefmans kopen maar was mijn ID-kaart vergeten dus dat hele verhaal ging niet door.

Een makkelijk ietwat studentikoos diner. Vandaag had ik geen zin om de keukenprinses uit te hangen.

De suikers gaan de afgelopen dagen ook weer helemaal nergens over. 

Maar dat mag de pret niet drukken. De chips en drank komen gewoon op tafel, want ik heb visite.

Hallo visite, hallo Esther!

Wat is snapchat toch leuk

Oké nog eentje dan om het af te leren. Dan gaan wij nu op stap. Daaaag

Zondagse gezelligheid

Zondag 1 mei.

Goedemorgen deze morgen. Ik wijk deze morgen eens van de gebruikelijke route af.

 

Zo kom je nog eens dingen tegen, zoals deze gratis bibliotheek.

En zo zien we de molen ook eens van de andere kant.

Het is duidelijk de dag van de arbeid vandaag. Ondanks de zondagsrust zijn ze op het Bellamypark al hard aan het werk. 5 mei komt eraan en voor de festiviteiten van die dag moet er het een en ander worden opgebouwd.

Thuis gekomen vraagt mijn aanrecht om een opruim en afwasbeurt. Maar daar draai ik mijn hand niet voor om.

Inmiddels zijn wij onderweg naar de kleine Johannes.

Nee niet naar een kleine Johannes, maar de kleine Johannes. Een speeltuin waar Fien zich lekker kan uitleven.

En waar wij ons ook volledig uitleven.

Mees vindt het allemaal wel best.
 

Fien is inmiddels toch best wel moe van al dat hollen, dollen en spelen.

Maar heeft nog net genoeg energie om met haar lege ijsje te toeteren.

Thuis gekomen wacht er een heel blij hondje met een volle blaas op mij.

Kiek hem noe is genieten van het uitzicht.

Thuis spit ik de stapel folders nog eens goed door. En zie dit, een mega handig en zacht zitkussentje voor op de bagagedrager. Hadden ze die vroegah maar in mijn tijd. Toen ik nog zonder lucht en zitvlees elke vrijdagavond achter op de fiets sprong bij een van mijn vriendinnen. Maar tijden veranderen. Tegenwoordig fiets ik zelf, maar mocht er ooit nog een luchtloos tijdperk aanbreken weet ik het zitkussen te vinden.

Het luchtprobleem is gelukkig al lang verholpen. Aan het zitvlees wordt hard gewerkt.

Bij elke druppel voel ik mijn zitvlees groeien. Of zou dat komen omdat ik al 2,5 uur non-stop naar drop dead diva aan het kijken ben. Anyway ik vond het wel weer wel geweest voor vandaag. Trusten 

Opgeruimde zaterdag

Zaterdag 26 maart 2016.

Goedemorgen, de ochtend verliep wat stroef. Maar dat mag de pret niet drukken.

Want de zon schijnt en het is lekker weer, daar hou ik van!

Al had de wind wel 3 tandjes zachter mogen waaien. Ik waai bijkans weg.

En Yip maakt het niks uit, zolang we maar naar het strand gaan, Uncle Beach om precies te zijn. EN zo gaat dat ongeveer

Ook vandaag liggen de oesterbanken er weer piekfijn bij. Trouwens is er iemand die toevallig weet of deze oesters eetbaar zijn? Niet dat ik ze lus, maar toch.

Zo'n wandeling maakt hongerig. Althans maakt Yip hongerig, mijn buik zit nog vol.

Ondertussen wordt hier het Vlissings verzet herdacht en gevierd.

Maar daar hoef ik de deur niet voor uit.

De hele parade, inclusief paard en wagen, komt gewoon langs mijn raam.

Tijd om wat nuttigs te doen, iets zoals de schuur opruimen ofsow.

Een uur later ziet het er een stuk netter uit. Met dank aan moeders die, dapper als ze is, alle spinraggen weg heeft gehaald.

Na deze grondige voorjaarsschoonmaak besluiten we deze middag af te sluiten  met een rondje stad. Waar ik in het het gevaar dat Action heet trap. Ik ging enkel en alleen voor vuilniszakken naar binnen. En kocht vervolgens allerlei dingen waarvan ik niet eens wist dat ik ze nodig had.

De pilav smaakte weer voortreffelijk al zeg ik het zelf. Als de afwas nou net zo makkelijk zou gaan als het opeten.

Maar ook dit klusje is zo geklaard.

De avond. Koning centenbak zit weer uitgebreid op mijn schoot. 

Ik schuif nog wat matzes naar binnen, alles om de suikerspiegel op pijl te houden.

Yip krijgt nog een laatste kans plas.

En met deze laatste ronde heb ik het doel van de dag ruim gehaald. 10.000 stappen en meer, het is toch wat. 

Welterusten