Dat is een blommetje waard

Donderdag 3 maart 2016. Een rebels momentje en een klein jubileum.

Het is nog vroeg en koud, 

Blijkbaar heeft mijn alvleesklier er de laatste tijd weer zin in. Want ondanks dat ik aan de 60 mg prednison zit, heb ik een perfecte ochtend suiker.

Terwijl Jan mij op de hoogte brengt van het ochtend nieuws, schuif ik mijn ontbijt naar binnen. 

Vroeg en koud het maakt niet uit, want Yip moet toch echt uit.

Gelukkig doet hij zijn ding.

En ook zijn andere ding.

Het is vandaag de nationale dag van de doktersassistente.

Een perfecte dag om dus weer een hele dag stage te lopen. En gelijk een paar examens af te ronden.

Als lunch werk ik hongerig 2 boterhammen en een cup à soup naar binnen, en daarna plunder ik de snoepkast voor wat koekjes.

Mijn tijd zit er weer op. Waar zou ik toch zijn zonder mijn OV-kaart en de bus. Waarschijnlijk bibberend en fietsend in de kou.

Ik maak nog een kleine tussenstop bij de appie, waar ik heel rebels met mijn Lidl tas loop. Dit was trouwens niet mijn enige rebelse actie deze week.

Nadat ik gisteren geslaagd was voor mijn triage examen op school. Werd ik rebels en spontaan, of was het nou spontaan rebels. Anyway ik liet mijn oor piercen. Niet pijnlijk wel leuk, al kan ik niet wachten totdat over 3 maanden mijn eigen oorbel erin mag

Thuis gekomen zijn de tulpen uit hun bol gekropen.

Deze avond barst ik niet van de honger en mijn kookzin is ook ver te zoeken. Dit is het perfecte moment om mijn pas verkregen grill eens uit te proberen. En mijn nieuwe tosti recept.

 

Pesto, avocado en champignons, klinkt vreemd maar het is heerlijk. En als ik zo naar Yip kijk, is hij het wel met mij eens!

Vandaag is het niet alleen de dag van de dokterassintente maar ook de dag dat ik Yip al twee jaar heb.

Zo zag kleine Yip er toen uit, wat was hij schattig!

Je zou er verlegen van worden.

Ik sluit Sonja V. nog even aan en dan kunnen de kilo's tot mij komen. Ik duik mijn bed weer in, want morgen heb ik weer mijn wekelijkse theekransje met de transplantman. WT. 

Stabiel is ook een begin

Een zonnige morgen en een retourtje Erasmus.

Vroeg opstaan blijft een ding. Maar dit uitzicht tijdens een rondje met het hondje maakt een hoop goed.

Hond vermaakt zich ondertussen ook prima met een andere hond.

De witte Kia is weer voor komen rijden, voor een bezoekjes aan het emc. En het 

toeval wil dat zuslief er ook moet zijn.

Na 2 bruggen, 1 spoorwegovergang en 3 tunnels zijn we op de plaats van bestemming. We droppen Door, want zij heeft wat meer afspraken dan ik.

Zo kunnen moeders en ik ondertussen een rondje Ikea doen. 

Ik heb me tijdens deze Ikea ronde goed kunnen beheersen. Ik heb mijn opbergding alleen de geurkaarsen stonden niet op mijn lijstje.

We ontmoeten elkaar weer bij de lunch. Die iedereen smaakte, alleen wat kruimels en een zielig plakje komkommer blijven over op de bordjes.

De wachtkamer van de diëtiste hangt vol met eet quotes en weetjes. Ondanks de kleurrijke posters ziet het er toch een beetje triest uit.

Nadat de diëtiste me heeft laten wachten tot ik een ons woog, riep ze me binnen. De schade viel gelukkig mee. Ik ben sinds thuiskomst niet afgevallen, en dat is een goed begin. Maar ondanks de sondevoeding ben ik ook niet aangekomen. Het is ook erg lastig, omdat ik alleen maar sondevoeding overdag mag en dit erg moeilijk is in te plannen in een dag. Zeker omdat mijn maag niet heel veel kan hebben de laatste tijd. Dus als er iemand tips heeft, please let me know! De eindconclusie van deze controle is, dat ik prima eet maar ik nog ongeveer 8 kilo moet aankomen. En dat betekent dat ik waarschijnlijk langer aan de sondevoeding vast ga zitten dan iedereen had gedacht.

Op de terugweg wordt er traditiegetrouw geslapen, behalve door de chauffeur. Thuisgekomen wacht er een heel blij hondje op mij, die erg graag naar buiten wilt.

De ronde staat in het teken van snuffelen.

Snuffelen.

En een beetje eng kijken.

Daarna is het tijd om mijn Ikea opbergding in gebruik te nemen. Zo is er sondevoeding. 

En zo is het foetsie, weg, en opgeruimd.

Ik gooi wat eten in de pan en eet het op en kom tot de conclusie dat een Libanees vast stukken beter is in het maken van falafel.

Eindelijk tijd voor een date met de bank.

Yip lijkt ook niet meer op te willen staan. Ik zeg goeie afsluiting van deze dinsdag.

We boeken vooruitgang

Zondag 31 januari. Vastvoedsel, een wandeling en een vleugje Yip.

Het belooft weer een mooie dag te worden.

Het ontbijt deze morgen brengt me genoeg voldoening voor de hele dag.

Terwijl ik onder de douche stond heeft de verpleging mijn bed weer verschoond en gestreken, dat hebben ze mooi gedaan. Waar is de tijd gebleven dat ik mijn eigen dekbedovertrek meenam, gewoon voor de gezelligheid. 

Ondertussen heeft Yip het, bij de fantastische oppas, weer reuze naar zijn zin.

Antibiotica slikken, via het infuus en inhaleren. Op alle mogelijke manieren krijg ik ze binnen, 5 verschillende in totaal. Ja mijn bacteriën krijg je niet zomaar weg. Ze hebben het karakter van een kakkerlak en ik heb een sterk vermoede dat die van mij ook een kernramp kunnen overleven. 

Ik neem ondertussen nog wat vast voedsel tot mij, een tosti gaat er wel in.

Hoogtijd voor een wandeling met moeders, wat kan het Erasmus bieden op deze zondag?

Een jongeman achter een vleug. Die heel toevallig für Elise begint te spelen zodra ik de hal in kom lopen.

Van zo'n wandeling word je behoorlijk dorstig, tenminste ik wel. Voor moeders een bakkie pleur en voor mij een muntthee.

In het plaatselijke cadeauwinkeltje zijn ze al helemaal in valentijnssferen. Wij hoeven geen liefdes ballon wij willen Pringles en een verrassings ei dat ook.

Want zeg nou eerlijk wie wilt er nou geen SpongeBob als sleutel hanger vinden in een chocolade ei.

Je snapt niet dat ik met deze waardes nog steeds niet ben ontslagen. 

Yip, en zijn vaderfiguur Simba, zijnmoe van deze dag. Dat is toevallig dat ben ik ook. Ik gooi er nog een kopje thee en een saucijzenbroodje in en dan zeg ik welterusten Rotterdam!