Dat is een blommetje waard

Donderdag 3 maart 2016. Een rebels momentje en een klein jubileum.

Het is nog vroeg en koud, 

Blijkbaar heeft mijn alvleesklier er de laatste tijd weer zin in. Want ondanks dat ik aan de 60 mg prednison zit, heb ik een perfecte ochtend suiker.

Terwijl Jan mij op de hoogte brengt van het ochtend nieuws, schuif ik mijn ontbijt naar binnen. 

Vroeg en koud het maakt niet uit, want Yip moet toch echt uit.

Gelukkig doet hij zijn ding.

En ook zijn andere ding.

Het is vandaag de nationale dag van de doktersassistente.

Een perfecte dag om dus weer een hele dag stage te lopen. En gelijk een paar examens af te ronden.

Als lunch werk ik hongerig 2 boterhammen en een cup à soup naar binnen, en daarna plunder ik de snoepkast voor wat koekjes.

Mijn tijd zit er weer op. Waar zou ik toch zijn zonder mijn OV-kaart en de bus. Waarschijnlijk bibberend en fietsend in de kou.

Ik maak nog een kleine tussenstop bij de appie, waar ik heel rebels met mijn Lidl tas loop. Dit was trouwens niet mijn enige rebelse actie deze week.

Nadat ik gisteren geslaagd was voor mijn triage examen op school. Werd ik rebels en spontaan, of was het nou spontaan rebels. Anyway ik liet mijn oor piercen. Niet pijnlijk wel leuk, al kan ik niet wachten totdat over 3 maanden mijn eigen oorbel erin mag

Thuis gekomen zijn de tulpen uit hun bol gekropen.

Deze avond barst ik niet van de honger en mijn kookzin is ook ver te zoeken. Dit is het perfecte moment om mijn pas verkregen grill eens uit te proberen. En mijn nieuwe tosti recept.

 

Pesto, avocado en champignons, klinkt vreemd maar het is heerlijk. En als ik zo naar Yip kijk, is hij het wel met mij eens!

Vandaag is het niet alleen de dag van de dokterassintente maar ook de dag dat ik Yip al twee jaar heb.

Zo zag kleine Yip er toen uit, wat was hij schattig!

Je zou er verlegen van worden.

Ik sluit Sonja V. nog even aan en dan kunnen de kilo's tot mij komen. Ik duik mijn bed weer in, want morgen heb ik weer mijn wekelijkse theekransje met de transplantman. WT.