Gehospitaliseerd

Je weet dat je teveel tijd doorbrengt in het ziekenhuis als:

• Je tijdens een ritje door het ziekenhuis minstens 4 bekenden tegenkomt, artsen, fysiotherapeuten, coassistenten. 
• Je voordat je de etenslijst krijgt al weet wat er op staat, jup elke 3 weken hetzelfde menu.
• Het ene na het andere ziekenhuisbandje verslijt, omdat die door het vele douchen inmiddels onleesbaar is geworden.
• Je beter handmatig een bloeddruk kunt meten dan de coassistent.
• De zuster je stoelgang al kent.
• Je altijd de beste ader weet te vinden om in te prikken.
• De schoonmaakster wel vind dat je nou weleens naar huis moet hoor.
• Je in de lift staat en niemand van het personeel weet op welke verdieping gynaecologie is. En jij met een zacht stemmetje zegt: dat is op de 10^e. Waarop iedereen je verontwaardigd aankijkt en ze vervolgens nog verbaasder zijn als dit nog blijkt te kloppen ook.
• Iedereen voor de nieuwste roddels in da hospital naar jou toe komt.
• Je altijd om een uitdraai van de labuislagen vraagt zodat je die zelf kan bestuderen en vergelijken.
• Je per ongeluk het ziekenhuis al een paar keer thuis hebt genoemd.

De KNO

Vandaag mocht ik even van mijn kamer af voor een uitje naar de KNO. Normaal gesproken sta ik niet echt te springen om dit soort bezoekjes, maar sinds ze zich 5 weken geleden zijn gaan beseffen dat ik een multi resistentebacterie heb, mag ik niet meer van mijn kamer af. Ik mag wel af en toe naar buiten, maar een rondje door het ziekenhuis zit er niet meer in. Dus je begrijpt ik was maar wat blij dat ik even weg mocht.

De KNO-arts moest gaan kijken of er geen ontstekingen huishouden in mijn sinus. Nadat ze mijn neus grondig met een mini camera had bekeken, kwam ze tot de conclusie dat dit gelukkig niet het geval is. Maar vanwege het slijm was haar advies elke dag spoelen met zout water, het liefst zelfs 2 a 3 keer. Jeetje een beetje overdreven als je het mij vraagt, ze denkt zeker dat ik niets beters te doen heb.

In de wachtkamer mocht ik wachten tot het vervoer me zou komen halen. Daar liep een vrouw rond, die denk ik iets goeds wilde doen, de wereld verbeteren maar dan anders. En geloof me dan is een blond meisje in een rolstoel, met zuurstof en een infuuspaal vol met zakken een perfect doelwit.
Ze komt op me af en vraagt: Gaat het wel? -Ik wilde niet onbeleefd zijn-Dus antwoordde ik: ja hoor.
Ze kijkt me ernstig aan en vraagt: Ja, hou je het nog wel vol? -Oké op dit moment begon ik me dus af te vragen of A) ik er zo belabberd uitzag, dat zelfs vreemde zich om mij gingen bekommeren. Of B) die vrouw niets gewend is, omdat zij nooit in ziekenhuizen komt.-
Maar goed ik antwoordde opnieuw: Ja hoor geen probleem. -Ondertussen draaide ik mijn gezicht in de hoop dat de boodschap zou over komen. Maar nee de boodschap kwam niet over.-
Ze pakte mijn hand en zei: Je bent dapper, sterkte hè, hou vol! Wahahhaha serieus waarom overkomt mij dit altijd.

Blaren

Sommige mensen krijgen het van het werk dat ze doen. Anderen door het wandelen van bijvoorbeeld de Nijmeegse vierdaagse. Maar ik niet, mijn vingertoppen zijn één en al blaar en geloof me dat is niet, omdat ik op mijn handen loop of, omdat ik zo fanatiek aan het haken ben. Nee, mijn blaren hebben een hele andere oorzaak. Gisteren dacht ik na 2 dagen, laat ik de zaalarts er maar eens naar laten kijken. Bij hem gingen alle alarmbellen rinkelen en voor ik het wist stonden er 2 mensen van dermatologie in mijn kamertje. Uiteraard was ik weer een zeer interessant geval, werden er foto’s genomen en besloten ze dat een biopt gelukkig niet nodig was. De oorzaak is, wat ik al vermoede, een nasleep van de allergische reactie die ik had van de contrastvloeistof. Het is niet erg ofsow, ik bedoel de blaren doen geen pijn ze zijn gewoon irritant. Het is nu gewoon afwachten tot ze weg gaan en zorgen dat ze niet gaan ontsteken.

Voor de rest is er weinig te melden op medisch gebied. Mijn bloed is weer bacterie en schimmel vrij en met een kuur die nog 1,5 week duurt heb ik nog tijd genoeg om verder op te knappen. Met verlof mag ik nog niet. Ter compensatie mag ik morgen wel 3 uur los van mijn infuus en naar buiten. Hoe aardig ik die compensatie ook vind, het is niet hetzelfde hè. Dit weekend heb ik eigenlijk een verjaardagsfeestje dat ik niet wil missen. Ik heb al genoeg gemist de afgelopen tijd en als ik dan op facebook zie dat iedereen naar het strand gaat en leuke dingen doet, wil ik ook. Al weet ik dat het misschien niet gaat, ik wil het wel. Tja en dan is facebook niet altijd even leuk. Maar eigenlijk moet ik niet zo zeuren, ik mag blij wezen dat ik weer gewoon kan ademen, want dat was vorige week wel anders. Maandag is mijn eigen dok weer terug van vakantie, bij hem kan ik vast wel een verlofje lospeuteren.

Hij zit erin

Vanmorgen was ik niet heel vrolijk. De h.ickman plaatsing stond op het programma en daar zat ik nou net niet op te wachten. Al dat gedoe aan mijn lijf daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil geen h.ickman, ik wil naar het strand!

Om half 11 was het zover, tijd voor plaatsing. Met enige tegenzin werd ik naar de behandelkamer gereden. De verdoving werd gezet en dat was ook deze keer geen pretje. Hierdoor floepte er een woord mijn mond uit dat ik maar niet op mijn blog zal herhalen. De plaatsing zelf viel wel mee, je voelt geen pijn ofsow dus dat is mooi. Maar ze hadden me helemaal bedekt met groene doeken. He-le-maal, dus ook mijn gezicht. Hierdoor kon ik niets zien en dat is voor een controlfreak, like me, echt een ramp. Hoe dan ook, het ding zit nu en wordt al volop gebruikt. Het voordeel is dat er 2 ingangen zijn hierdoor kunnen de TPV en antibiotica allebei lopen, dus geen gedoe met een extra infuus.

Mooie zondag

Het gaat weer wat beter.
Mijn gezicht heeft de zon gezien.
Mijn longen hebben de buitenlucht weer ingeademd.
De koorts is weg.
Een het beste van alles, ik ben weer transplantabel!! (wat een mooi woord hè trans-plan-tabel) Haha nou daar doe ik het voor.

Doei doei

Weer een beetje beter

Hè hè, na 4 dagen begin ik me eindelijk weer mens te voelen. En geloof me dat is FIJN! Jullie mental support heeft ook zeker bijgedragen aan mijn herstel. Want lieve kaartjes en berichtjes kunnen iets doen wat liters antibiotica niet kunnen. En dat is liefde geven, me opvrolijken en me bemoedigen.

Oké het gaat nog niet helemaal top. Eten doe ik praktisch niet, wat ik binnen krijg is sondevoeding, drinken en soms als mijn maag geluk heeft wil ik nog wel een hapje eten proberen, maar dat smaakt me voor geen meter. Daarom willen ze maandag een h.ickman (soort lange lijn) plaatsen zodat ze daar weer de TPV over kunnen geven en ik toch genoeg voeding binnen krijg.

Dan is er nog de koorts die zo nu en dan toch weer opduikt. Er wordt aan gewerkt, het is een heel gegoochel met antibiotica. Maar ik denk dat de bacteriën het wel op gaan geven.

Woensdag was er nog voor de zekerheid een CT-scan gemaakt. Daar was een longembolie op te zien, gelukkig geen grote. Maar ik word hier uiteraard wel voor behandeld, ook om een nieuwe te voorkomen. Over de CT-scan gesproken. Ik zou Elise niet zijn als ik niet een allergische reactie zou krijgen van de contrastvloeistof die ze me toen gaven. Dus heb ik allemaal rode vlekjes en mijn hoofd was echt huge. Volgens de fysio leek het net of ik van de plastisch chirurg vandaan kwam zo gezwollen haha. Dus ook daar heb ik nu een pilletje voor en mijn hoofd wordt weer wat normaler.

Voor de rest blijft het voor de artsen raadsel hoe die bacteriën in me bloed zijn beland. Nou ja artsen houden van een uitdaging toch? Dus dat komt wel goed denk ik zo haha.

Dag PAC

Zo we zijn weer twee dagen verder, stiekem had ik gehoopt dat ik weer helemaal de oude zou zijn maar het tegenovergestelde is waar.

Gister leek de dag goed te beginnen maar naarmate de dag vorderde werd ik alleen maar zieker. Ondanks dat ik regelmatig een paracetamolinfuus kreeg steeg de koorts weer naar 40.5. Ik was gelukkig wel al minder benauwd maar langer dan een half uur zonder kap hield ik het niet vol. Laten we voor het gemak maar zeggen dat gisteren niet mijn beste dag was haha.

Uit de bloedkweken kwam naar voren dat er 2 bacteriën en een schimmel in mijn bloed/ port a cath zitten. Geen wonder dus dat ik me zo beroerd voel. Mijn PAC is dus ontstoken en ik heb een longontsteking. Nadat dit bekend was is gelijk de TPV stopgezet, want die liep over de PAC en is de naald eruit gehaald. Sindsdien moet ik het weer gewoon doen op sondevoeding en ik kan je vertellen dat is best lastig als je steeds moet overgeven door het hoesten.

Maar goed vandaag voel ik me wat beter. Ze geven me nu standaard elke 4 uur een paracetamolinfuus en hierdoor is eindelijk de koorts onder controle en dat zorgt ervoor dat ik me wat beter voel en weer een beetje fatsoenlijk kan ademen zonder kap. De arts kwam aan het begin van de middag melden dat ook in de nieuwe bloedkweken al die bacteriën en de schimmel zijn aangetroffen. Echt hoe krijg ik het voor elkaar, kijk dat er 1 ding wordt gevonden in een bloedkweek is nog tot daar aan toe maar 3 dingen is wel erg veel. Dat vinden ze hier ook nogal vreemd, dus is er vanmiddag nog een CT-scan gemaakt van de buik en longen om te kijken of ze niks over het hoofd zien. Ook kwam hij melden dat de PAC er vandaag nog uit ging. Dat is natuurlijk allemaal prima, want die PAC maakt mij nu zo ziek dus hup weg met dat ding. Maar dan wel op de voorwaarde dat dit na het bezoek van Jessica en Fien kon, ik moet natuurlijk wel prioriteiten blijven stellen haha. Gelukkig begrepen ze dit en werd ik ingepland voor het einde van middag.

Jessica en Fien kwamen dus nog langs en dat was weer heel leuk. Fien was lekker vrolijk al vind ze die ziekenhuisomgeving toch wat vreemd. Ik mocht haar nog de fles geven en toen gingen ze weer weg. Om stipt 5 uur was de chirurg er en kon operatie PAC verwijderen beginnen. De plaatselijke verdoving werd gezet en het snijden kon beginnen. Om eerlijk te zijn zag ik het meest op tegen de verdoving. Maar het viel wel mee, de prik zelf was niet erg alleen de vloeistof zelf brandde wel. De rest van de ingreep ging ook goed. Al vond ik het wel jammer dat er geen spiegel in het plafond zat, waarin ik mee kon kijken, dat lijkt me namelijk best interessant. Verder is de verwachting nu dat het vlug beter gaat, omdat de PAC nu verwijderd is. Dus hopelijk gaat alle antibiotica vlug zijn werk en ben ik weer vlug de oude.


Oja en dan was er nog de kaarten prijsvraag die vandaag afliep. Er kwamen veel reacties op, niet alleen via mijn blog maar ook via kaarten etc. Vandaag moesten de kaarten dus geteld worden. Gelukkig had ik een geweldig team bestaande uit mijn moeder en Jessica die alle kaarten hebben geteld. Ik heb ze natuurlijk goed in de gaten gehouden of alles wel eerlijk en de uitslag is: 226 kaarten. Dat maakt dat Dorethea de winnaar is, want zij zat er met 231 kaarten het dichtste bij. En nu niet denken dat dit vriendjespolitiek is he, ze heeft gewoon eerlijk gewonnen. Dus Door bij deze er komt een kaart jou richting op.

Ziekigdepiepig

Even een kort berichtje hiero. Na een leuk weekend kwam thuis kwam ik gisteren weer terug van verlof.

Vanmorgen werd ik zó benauwd wakker dat ik niet wist waar ik het zoeken moest. De saturatie werd gemeten en die was nogal laag, mijn hartslag was met 155 slagen per minuut vrij hoog, tel daar de koorts bij op en je weet gelijk dat het foute boel is. Oepsie dat is niet de bedoeling. Het bizarre is, gisteren waren alle controles goed, vanochtend om 6 uur was er ook nog niks aan het handje. Maar toen ik om 9 uur naar de wc ging was het echt foute boel, die 5 stappen naar de wc waren er 5 teveel. Kortom ik heb het flink te pakken. De artsen kwam natuurlijk ook even polshoogte en de antibiotica werd gelijk aangehangen, dus nu heb ik weer 2 infusen. Sinds vanmorgen heb ik ook continue de kap op.

Vaders en Lisette wilde gelukkig eerder langskomen, dat was erg fijn want ik had het ondanks de kap en zuurstof nogal benauwd. De middag werd vooral gevuld met onderzoeken, een longfoto, hartfilmpje, bloedgas noem maar op. Het vreemde is dat de bloeduitslagen nog meevielen, die waren  niet eens zo slecht. De koorts daar in tegen,  steeg ondanks de paracetamol door naar 40+. Ondertussen was ik helemaal op en moe van het ademen, ze hebben toen de drukken van mij kap verhoogd en sindsdien adem ik eindelijk weer iets rustiger. Waardoor ik zelf ook wat rustiger ben geworden. De koorts is dankzij een paracetamolinfuus ook eindelijk gezakt. Inmiddels voel ik me gelukkig iets beter en ik kan weer een rechtop zitten ook heel fijn haha.

De week in een notendop

In de knoop zit ik gelukkig niet meer, want tot mijn grote vreugde mocht mijn 2^e infuus er vorige week vrijdag al uit. Ik was zo goed opgeknapt dat ik weer helemaal de oude was. Voor het eerst sinds tijden had ik bijna geen slijm en hoestte deed ik haast ook niet, mijn saturatie was top, eigenlijk was alles helemaal top. Verder doorbehandelen met antibiotica had dan ook geen zin, dan zou je alleen maar meer resistentie kweken. Dus vandaar dat we de kuur, zoals de zaalarts dat zo mooi zei: staakten.

Tja en toen was het dinsdag en waren we weer terug bij af. Ik zat weer bomvol slijm en door mijn gehoest begon de fysio zich af te vragen of ik niet weer een kuur nodig had. Woensdag ging de zuurstof omhoog, vandaag is het vrijdag en dat betekent verlofdag. Dus begon ik met onderhandelen, ik moest er gewoon even tussenuit weetje. Maar het was de artsen niet ontgaan dat ik de laatste dagen benauwder ben en de saturatie zich met regelmaat een gat de grond in boort. En dat bracht mijn verlof ernstig in gevaar. Dus werd er nog bloed geprikt, een foto gemaakt en na nog een bezoekje van de longarts mocht ik gelukkig toch met weg!

Al gaat het met de longen misschien niet heel geweldig. In het land der kilo’s gaat het wel heel goed! Ondanks mijn geringe eetlust groei ik toch zeker zo’n ons per dag. Super dus, als het zo doorgaat weeg ik over een tijdje de magische 50, misschien is die TPV zo slecht nog niet.

De prijsvraag

Weet je wat ik nou zo bijzonder vind? Dat ik na al die weken, 9 om precies te zijn, nog steeds kaarten krijg. Dat er na al die tijd nog steeds mensen zijn die aan me denken is zo lief. Dat ze alleen al de moeite nemen om een kaart te kopen, voor mij. Mijn hele kamer hangt dan ook vol met al die kaarten, het ziet er super leuk en gezellig uit.

En hoe graag ik iedereen een kaartje terug zou willen sturen om ze te bedanken, is dat gezien de hoeveelheid niet echt te doen.

Dus daarom om jullie een beetje tegemoet te komen, is hier een fantastische fotoreportage van mijn kaarten. En ik heb een prijsvraag, de winnaar krijgt een persoonlijk kaartje van mij. De vraag is: hoeveel kaarten heb ik al ontvangen? Tot 10 juli 12.00 uur hebben jullie de tijd om te reageren.

P.S.
Voor de slimmeriken onder ons. De kaarten op de foto’s tellen heeft geen zin, want om het niet te makkelijk te maken heb ik niet alle kaarten gefotografeerd. Het moet natuurlijk wel spannend blijven.