Tot volgend jaar!!

Het is wederom gelukt hoor, om ook van 2012 een top jaar te maken. Ik heb erg veel leuke dingen gedaan en heb in 6 jaar tijd niet zo weinig in het ziekenhuis gelegen.

Alleen een beetje jammer dat ik 2012 ziek af moet sluiten. Vanmorgen vroeg werd ik al heel benauwd wakker met koorts en hoofdpijn. Als klap op de vuurpijl (er leuk zo rond oudjaar) bleef mijn sondevoeding ook al niet binnen. Het klinkt nu allemaal heel dramatisch maar het valt wel mee hoor, maar leuk is anders. En ik had nog wel zo rustig aan gedaan de afgelopen dagen. Inmiddels zijn de koorts, hoofdpijn en benauwdheid verdwenen en voel ik me al een stuk beter. Dat is maar goed ook, want vanavond ga ik met wat vrienden 2013 heel goed.

Ik voel het gewoon 2013 gaat gewoon MIJN jaar worden. Het jaar waarin veel gaat gebeuren. 2013 word het jaar waarin ik tante ga worden, echt suuuper leuk!! En wie weet bellen ze zo tegen het eind van 2013 (denk niet eerder wel voor een nieuw paar longen??

Iedereen een heeeeel gelukkig 2013!!1

Fijne kerst!!

Vandaag 24 december is het alweer 3 jaar geleden…Alweer 3 jaar geleden dat ik op DE lijst kwam. Jeetje wat vliegt de tijd, maar het staat ook stil. Nou ja mijn leven staat stil, maar de tijd raast voorbij als een sneltrein.

Een beetje een dubbel gevoel geeft die 24 december. Dubbel, maar het gaat hartstikke goed dus gaan we lekker zo door.

Vanavond ga ik met moeders nog naar How to throw a Christmas party en daarna nog even de stad in, is kijken wat de kerstnacht te bieden heeft. Dus zoals je leest ga ik gewoon door, doe ik lekker waar ik zin in heb gewoon omdat het kan, en zolang het nog kan is mijn motto DOEN!

Fijne kerstdagen lieve bloglezers!!

Zo win ik op zondag

 Met een beetje angst ging ik de decembermaand in. Bang om zoals vele andere keren in december heel ziek te worden. Het bleek dat ik niet de enige was met deze angst, ouders, zussen ze waren er allemaal bang voor. Zo kwam het dat ik een weddenschap met Jessica afsloot. Zij dacht dat ik binnen 3 weken ziek zou zijn, ik dacht van niet. De weddenschap was gesloten en de verliezer zou de winnaar trakteren op een overheerlijke chocolademelk van B&B.

Door mijn angst om ziek te worden bleef mijn agenda voor de decembermaand een beetje leeg, ik durfde niet echt dingen te plannen. Maar sinds een week of zo gaat het een stuk beter en kan ik de angst om ziek te worden loslaten. Sindsdien begin ik er eindelijk in te geloven dat ik deze decembermaand zonder kleerscheuren doorkom. Zonder ziek te  zijn, zonder ziekenhuis. Het gaat hartstikke goed, van vermoeidheid is niet eens meer spraken en ik word echt niet zomaar ziek. Dus langzaam aan begin ik weer dingen te plannen, in mijn agenda komen er weer uitjes te staan, dingen om naar uit te kijken. Vandaag won ik de weddenschap, dus gingen Jessica en ik DE chocolademelk drinken.

Kerstgala

Toen Esther me een weekje geleden vroeg of ik mee ging naar het kerstgala van haar school twijfelde ik. Zal ik gaan, nee toch niet, jawel, nee, maar uiteindelijk besloot ik gewoon te gaan. Net als dat ik dat 3 jaargeleden deed.

Dus gisteren begon het hele circus. Jurken aan, haren in de krul en er werden natuurlijk de nodige foto’s gemaakt.

De vader van Esther bracht ons naar het gala, zodat we zonder ladders in de panty en onderkoelingverschijnselen aan kwamen. Op het gala werden we welkom geheten met een welkomsdrankje die we heel handig later nog twee keer haalden haha. Verder was er een live band die optrad, wat zorgde voor een leuke sfeer. Iedereen zag er ook heel mooi uit. De heren in pak en de meeste dames hooggehakt en in een jurk. Het was echt heel erg leuk en gezellig vooral, omdat we ook nog een paar bekenden tegen kwamen.

Om 1 uur was het gala afgelopen en was het tijd voor de afterparty. De afterparty bleek zo mogelijk nog leuker te zijn dan het gala zelf. Met goede muziek, een gezellige sfeer vloog te tijd voorbij. Tegen een uur of 3 vonden we het toch wel welletjes geworden, onze voeten hadden duidelijk ook genoeg van de schoenen dus op naar huis. Mijn moeder was zo lief geweest om ons op te komen halen. Ze was bang dat ik met mijn jurkje in de vrieskou ziek zou worden (iedereen lijkt tegenwoordig wel last te hebben van die angst. Een angst die trouwens volledig ongegrond is, want ik word dus echt niet ziek hè maar goed.) Wij waren natuurlijk heeeeeeeel blij met deze lift, want we waren toch wel behoorlijk moe.

Vandaag voel ik me zoals altijd na het uitgaan, verbazingwekkend goed. Vanmiddag heb ik met Esther nog even na ‘vergaderd’ over de avond. En hebben we ons nog even uitgeleefd op de foto’s van de avond ervoor, hahaha zijn wij geen masters in fotobewerking.

Sintnicolaas

De goedheiligman slaat niemand over. Op 5 december heeft hij het nogal druk dus daarom vierden wij het gister middag al.

Met de pepernoten op tafel en een kop warme chocolademelk in de hand waren we er helemaal klaar voor. Iedereen werd weer goed verwend met leuke cadeaus. En het was natuurlijk weer ouderwets lachen gieren brullen geblazen bij het voorlezen van de gedichten. Kortom het was weer reuze gezellig, nadat de 2 jutezakken leeg waren schoven we aan tafel. Waar we heerlijk gingen gourmetten, ijs aten en natafelde.

Zzzlaap

De laatste 3 weken is de energie een beetje op. De batterij is zogezegd leeg.

Dus waar andere mensen een powernap of siësta houden doe ik tegenwoordig een ochtenddutje. Het klinkt ontzettend lui (en dat is het natuurlijk ook), maar nadat ik 's ochtends me thee heb genuttigd ben ik nog zo moe dat ik moeiteloos weer in slaap val voor een uur of anderhalf. Blijkbaar heb ik het nodig. Zo blijkt trouwens maar weer dat verstand met de jaren komt, want ik heb zowaar besloten om naar mijn lichaam te luisteren en lekker de ochtendutjes voort te zetten.

Weekendje Groningen

Zo, zondag kwam ik thuis van een enerverend weekendje Groningen. Dit jaarlijkse tripje naar het hoge noorden is altijd ter ere van mijn oma’s verjaardag.

Het begon allemaal vrijdag, toen we (vaders & Lisette, Door & Lieve, Jessica & Dion, en ik) vertrokken. Na een lange reis kwamen we aan het einde van de middag aan bij mijn oma. Die al helemaal klaar stond met koffie, thee een koekjes. Bij haar aten we ook ons avondeten en toen splitsten we ons op. We reisden verder door naar het nog noordelijker gelegen mini dorpje Ulrum. Mijn oom en tante wonen daar en de komende nachten zouden we daar slapen. We kregen nog een rondleidinkje door het grote huis om het geheugen wat op te frisse.  De kamer indeling werd ook gelijk bepaald, en zo kwam ik niet in de barbiekamer, grolschkamer of berenkamer maar in de themaloze logeerkamer met pony’s terecht. Het was nog even puzzelen waar we het zuurstofapparaat gingen zetten, uiteindelijk vonden we een plekje op de zolder, zodat niemand last zou hebben van het lawaai. We borrelden nog gezellig met z’n allen in de woonkamer en toen was het rond middernacht toch echt bedtijd.

Ik was enorm moe,  maar helaas merkte ik dat het huis een grote nadeel had. Namelijk het ontbreken van een centrale verwarming en goede isolatie. Dus ondanks de 2 pyjamabroeken, 3 dekens en een fleecedeken had dit koukleumpje het nog steeds koud, waardoor ik toch wat minder sliep dan anders.

Zaterdags gingen we Jessica & Dion ophalen bij mijn andere tante, en zijn we ’s middags even de stad in geweest voor de nodig sint/kerst inkopen. Door het korte nachtje was ik nogal moe en niet helmaal fit, maar gelukkig herpakte ik mezelf in de auto. Waardoor ik ‘s avonds weer wat energie had en dat was maar goed ook. We gingen namelijk wokken met bijna de hele familie, met ongeveer 28 mensen vulden we aardig goed het restaurant. Het was heel erg gezellig, zo gezellig dat de wok wilde sluiten terwijl wij nog gezellig aan het praten waren. Uiteindelijk zij we toch maar weggegaan haha.

Weer in Ulrum aangekomen hebben nog een poos in de woonkamer gekletst en toen was het plots half 1. Tijd om mijn koude bedje op te zoeken, deze nacht had ik het gelukkig een stuk warmer dankzij een extra sjaal en het vest van Dion.

Zondags hadden we nog een uitgebreid ontbijt voordat we naar mijn oma vertrokken. Bij mijn oma werd er nog wat koffie gedronken, waarna we weer terug naar huis gingen.

Vrijwilligerswerk

Omdat veel mensen aan mij vragen wat ik voor vrijwilligerswerk ik doe, vertel ik het nu eenmalig. Eens in de tien dagen, ga ik naar een verzorgingstehuis, daar help ik mee in een huiskamer waar een groep van 8 dementen bejaarden zitten. De bejaardenzorg is niet een carrière die ik ambieer of zo. Erg knap als mensen dit werk doen, maar het is het niks voor mij. Hier een kort verslagje van hoe zo’n middagje verloopt.

Gisteren heb ik weer een dagje vrijwilligerswerk gedaan in de Scheldehof. De plek waar roze parelmoernagellak, gepermenteerde haren en bretels nooit uit de mode lijken te raken.

Exact half 5 arriveerde ik bij de tuimelaar, gelijk werd er gevraag of ik even naar het Vlot wilde gaan, want die groep zat even zonder personeel. Ik ben de moeilijkste niet en als het maar voor even is vind ik het geen probleem. Al meteen bij aankomst was er een vrouw die wilde ‘ontsnappen’, met enige onhandigheid wist ik haar weer terug naar haar stoel te praten. De man achter in de kamer vertelde me zo ongeveer elke 10 seconde dat de rolstoel in de gang staat. Ondertussen was een blinde vrouw gaan klagen dat de muziek niet naar wens was. Nou dan doe ik daar toch iets aan, dus vroeg ik haar favoriet. Waarop zij antwoorden dat ze graag naar Gert & Hermien wilde luisteren, want dan kan ze zo lekker meezingen. Nou prima toch, ik zette de cd op draaide op verzoek het volume wat omhoog en voor ik er erg in had, had ik de hele bejaardenclan aan het zingen gekregen. Mij maakte het niet uit dat ze zongen ik was toch zo weg hahaha. De medewerkster van het Vlot kwam weer binnen lopen, en zo liet ik de vrolijk zingende bejaarden achter en ging ik naar de Tuimelaar.

Op de Tuimelaar werkte ik deze met een leuke vrouw samen, verder deed ik wat er van me verwacht werd. Informeerde bij een mevrouw hoe het ging met de babytrui die ze aan het breien was, haalde weer een ‘ontsnapte’ bejaarde binnen. Dekte de tafel, deelde soep uit, smeerde hier en daar een boterhammetje en stimuleerde iedereen om een stukje mandarijn te eten.

Nadat ik alles weer had opgeruimd, iedereen weer op z’n plek zat, de Kroatische vrouw zichzelf een ouwe hoer noemde, wat geflirt van meneer van O. (de man die elke vrouw probeert te imponeren) was het 7 uur en kon ik weer lekker naar huis toe.

Longpoli

Zo vandaag mocht ik weer een bezoekje brengen aan de longarts. Echt veel verwachtte ik er niet van, ik hoefde niet te blazen en er werd geen bloed geprikt dus echt veel kon er niet mis zijn. Verder ben ik nog bezig met de pillenkuur, ik slik het nu een week en het hoesten is al wel iets minder geworden. Als ik nu ook nog minder vlug benauwd word, ben ik helemaal blij.

Dus zoals gezegd verwachtte ik er niet heel veel van. De dokter was ook tevreden, ik hoef zelfs pas 17 januari terug te komen!! Dat is pas volgend jaar jeeeeeh.

Zoals altijd sloten moeders en ik de saaie ziekenhuisochtend af, door heerlijk te gaan lunchen bij mijn favorieten bagel restaurantje.

Pillen maken de kuur

Na een geweldige doch vermoeiende donderdag, een te gek feestje op vrijdag, een drukke zaterdag en een heerlijke lunch met Esmee op zondag was de koek op. Er Volgde een troosteloos energie loze maandag en een mailtje naar het ziekenhuis met daarin het verzoek voor een pillenkuurtje. Nu moet ik ook wel zeggen dat ik het al enigszins zag aan komen. De afgelopen weken was ik al wat vlugger benauwd en de fysio ging ook voor geen meter. Maar toen ik zondag naar de boulevard ging kon ik echt niet meer.  Nouja, inmiddels zijn de pillen in huis dus kan het kuren beginnen, hiephoi. Nu nog hopen dat het helpt..

Baby geluk

Al maanden lang weet ik het. Er groeit iets, er groeit iets in de buik van mijn zus. Een baby, een baby die gaat komen. Mijn lieve zus Jessica en haar vriend Dion zijn in verwachting van hun in eerste kindje. Nog maar 19 weken en dan is het zover. Oooooh en ik ben zo blij ik word tante!!

De mama & papa in spe

De 3 uber trotse tantes 

Dagje Amsterdam

Voor de tweede keer in korte tijd bevond ik me gisteren in Amsterdam, ditmaal werd ik vergezelt door Esther & Larissa.

Al om 8 uur  zaten we in de trein. Best vroeg voor iemand die de ochtend meestal slapend, hangend in z’n warme bed doorbrengt. Maar hé voor zo’n leuk dagje maak ik graag een uitzondering  Sterker nog om 4 uur ’s nachts was ik al klaar wakker, al was dat niet helemaal de bedoeling, blehg hoestte me een ongeluk. Het nachtbraken had ook zo zijn voordelen zo kon ik me druk maken over de echt belangrijke dingen des levens. Kleding. Want wat moet je aan op zo’n dag. Na wat nagedacht te hebben nam ik een verstandig besluit, ik liet mijn hoge hakken in de kast staan, in plaats daarvan koos ik voor makkelijke laarzen zonder hak.

Maar goed om 8 uur zaten we dus al in de trein. Terwijl het buiten langzaam licht werd, kwamen wij erachter dat je ook met studentenkorting niet voor 9 uur mag reizen. Oepsie, mijn kaartje was niet geldig. Gelukkig kwam er de hele reis geen conducteur langs dus kwamen we om kwart voor 11 aan zonder boete.

Na zo’n enorm lange reis waren wij wel hongerig geworden en zo kwamen we uit bij een eetcafé waar wij allen een overheerlijke pannenkoek nuttigden. Met volle buikjes en vol goede moed gingen we op weg naar de plek waar we voor gekomen waren, de Amsterdam Dungeon. De plek waar je een tocht maakt door de straten van het oude griezelige Amsterdam. Ooh en het was zooo leuk en spannend hè. Minder eng dan verwacht dus dat was weer een meevallertje. Het enige minpuntje was dat de achtbaan waarin we de dood tegemoet zouden rijden niet werkte. Maar de foto daarentegen is wel erg leuk.

De kwaliteit is niet top, maar dat krijg je met een telefoon.

Om nou helemaal alleen voor de dungeon naar Amsterdam te gaan vonden we een beetje overdreven, dus bedachten we nog een activiteit. Het werd een rondvaart door Amsterdam, hoe burgerlijk hahaha. Al moet ik wel zeggen dat ik eraan toe was, even lekker zitten, beetje rondkijken en verder niks. Heerlijk, jammer dat het maar een uur duurde ik zat wel lekker hahaha.

Na de rondvaart hadden we geen zin meer om doelloos rond te lopen door Amsterdam, dus hup de trein in richting huis. Bij Rotterdam zijn we nog even uitgestapt om wat te eten, daarna reisden we door naar huis, naar bed.

Met alle respect

Gisteren was het dan eindelijk zover, 10 oktober de show van T.heo Maassen in C.arré. Samen met Vaders, Lisette & Evelien ging ik aan het begin van de middag naar Amsterdam.

Na wat rond gelopen te hebben over de bloemenmarkt, een kijkje genomen te hebben in de winkel waar het altijd kerst is lekker gegeten te hebben bij de Italiaan was het tijd om naar C.arré te gaan.

We zaten derde rang en dat betekende dat we niet via de hoofdingang naar binnen moesten maar via de daarnaast gelegen ingang. Maar potverdorie van wat ik daar zag werd ik niet blij, een hele, hele lange trap stond voor me. Na die enorme trap beklommen te hebben was de lucht natuurlijk ver te zoeken. Gelukkig kwam ik snel weer bij en zochten we onze plekken op. Laat de show maar beginnen.

Het was een hele leuke show. De mensen naast ons leken zich ook uiterst goed te vermaken. Regelmatig hoorde je ze knorren als varkentjes van het lachen hahaha. Het was ook heel erg leuk en grappig ik ben goed vermaakt en heb flink gelachen.

Na de show moesten we weer met de metro terug, want de auto hadden we heel strategisch bij de A.rena gezet zodat we geen parkeer issues zouden krijgen in het centrum. Dus we gingen met de metro terug, aangekomen bij het stadion gingen we eerst nog even hamsteren bij de B.urger King, want stel je voor dat we onderweg naar huis zouden verhongeren. Met volle buikjes reden we terug naar huis. Je zou denken dat ik echt kapot zou zijn na zo’n dag, dat was ook zo, maar Evelien en ik leken geen tijd te hebben om te slapen. We vermaakten ons veel te goed met liedjes raden van top 2000, waar we dan ook mee meezongen.

Om 1 uur kwamen we thuis aan, er werd nog even braaf gesprayd, waarna ik vermoeid in bed belandde. 

De dag die geen einde kende

Begon erg vroeg, nog voor de wekker was gegaan had ik mijn ogen al opengedaan. Een zeker gepiep verstoorde mijn gouden slaap. Met mijn suffe hoofd ging ik op zoek naar de bron van dat gepiep. Die had ik al vlug gevonden, de zuurstof zat bekneld waardoor het apparaat alarm sloeg. Het schijnt dus dat je die neusbril in je neus moet doen in plaats van dat je erop gaat liggen. Enfin ik was dus wakker en kon niet meer slapen. Mijn hersens waren al veel te druk bezig met de drukke dag die komen ging.

Het eerste wat op het programma stond was een bezoekje aan de mdl-arts. Hij was zeer tevreden en als hij tevreden is dan ben ik dat ook. Dus groetten we elkaar tot over een jaar, en toen was ik alweer klaar.

Maar hé wij (moeders en ik) gaan toch zeker niet voor een heel kwartier naar Rotterdam. Dus gingen wij de stad in. Eerst moest er geluncht worden bij mijn favoriet de B&B. Daarna liepen we wat winkels in en liepen we er met tassen uit, ik was dus wederom geslaagd haha. Inmiddels had ik al mijn kruit wel verschoten, dus hup spullen in de auto en op naar huis. Onderweg deed ik nog even een powernapje, waardoor ik het voor het eerst jammer vond dat de reis geen uur langer duurde.

Toen we thuis kwamen was het al aan het eind van de middag en om half 6 zou Jessica me alweer komen op halen om naar de ladiesrun van de kustmarathon te gaan kijken. Dus hup een boterham naar binnen gewerkt en weer door.

Bij de ladiesrun aangekomen kon Jessica gelukkig  dichtbij parkeren waar ik en mijn inmiddels vermoeide benen erg dankbaar voor waren. Om precies 6 uur stonden we klaar bij de start om alle lopers  aan te moedigen. Leuk hoor, ik zie mezelf en Jessica al rennen over een paar hahaha. Na ruim een uur waren de meestel wel gefinisht, hadden we de mensen gesproken die we wilde spreken en vonden we het wel welletjes geweest. Terug in de auto bleek dat we het maar op het nippertje droog hadden gehouden, want eenmaal in de auto begon het te gieten.

Half onderkoeld kwam ik thuis, sprong ik onder een warme douche en pakt mijn spullen om weer weg te gaan. Op naar Esther, want daar bleef ik logeren en we gingen nog naar de film Ted. Na de film deden we eens gek, we gingen ook nog uit. Met een stinger achter de kiezen had ik weer genoeg energie om er nog een hele leuke avond van te maken. Het nadeel was alleen dat ik iets te goed wakker bleef van die stinger hahaha, zo kon ik niet slapen en was het plots 5 uur toen ik dan eindelijk in slaap viel. Nou ja het was een hele leuke productieve dag, alleen waren de lucifers vandaag niet aan te slepen. Lastig hoor die ogen open houden.

Dagje Breda

De herfst is begonnen en de winter is in zicht. Na één blik geworpen te hebben in mij kast wist ik dat er hoognodig geshopt moest worden voor een nieuwe winter garderobe. Normaal gesproken shop ik zo’n nieuwe garderobe bij elkaar in Wijnegem maar aangezien ik weer op DE lijst sta is België voorlopig verboden terrein. Dus zochten we onze heil in Brede, ook leuk.

Voortvarend gingen moeders, Jessica en ik op zoek naar nieuwe kledij. We waren vroeg op pad gegaan om de drukte een beetje voor te zijn. Maar zoals bekend is de ochtend niet echt mijn ding, al hoestend liep ik achter hun aan door de winkels. Na de lunch werd het gehoest gelukkig minder en kreeg ook ik de smaak te pakken. En zo shopte ik een nieuwe broek, trui, vest en t-shirt bij elkaar.

Een draadje erbij

Inmiddels is het alweer zaterdag, hoognodig tijd om te vertellen hoe de slaapmeting in het ziekenhuis is gegaan. Eigen kan ik er vrij kort over zijn, vreselijk.

 

Hahaha nee hoor dat is een beetje overdreven, maar de slaapmeting is niet helemaal gelukt, omdat ik vooral niet heb geslapen. Alles bij elkaar heb ik drie keer een uurtje geslapen en vanaf 4 uur heb ik helemaal geen oog meer dicht gedaan en geloof me dan duurt de nacht heeeel lang. Ik zal de slapeloosheid maar wijten aan onderbewuste zenuwen of zo, tja je wilt toch goede cijfers afgeven. Ondanks dat er weinig van slapen terecht is gekomen, konden ze  zien dat mijn saturatie te ver zakt en ze verwachten dat als ik dieper slaap die verder zakt. Kortom ik heb het lang kunnen uitstellen maar nu kom ik er niet meer onderuit het wordt extra zuurstof  ’s nachts. Maar als ik hierdoor beter slaap en me ook beter ga voelen vind ik het niet erg. Ze zeiden ook dat ik bij het sporten zuurstof moet gaan gebruiken. Hahaha nou mooi niet hè, sporten gaat prima heb nergens last van dus dat advies volg ik voorlopig niet op. Je neemt toch ook geen paracetamol voordat je hoofdpijn krijgt.

 

Voordat ik naar huis ging kwam mijn arts nog even zijn belofte na. Nadat hij de looptest-weddenschap had verloren, was hij mij nog wat chocolade schuldig. Dus die kreeg ik ingepakt en wel en toen kon ik heel moe eindelijk naar huis toe.

Kort verblijf

Zo we zijn weer aangekomen in ziekenhuisland, waar ik welgeteld één nachtje zal verblijven. Je zou bijna zeggen dat het niet de moeite is, maar vooruit dat ene nachtje zal ik wel overleven. Voordat ik mijn intrek nam in kamer 117 ben ik nog wel even wezen stemmen bij het plaatselijke stembureau.

Voor de rest is het vervelingsgehalte erg hoog. Ik lig hier eigenlijk alleen maar om te slapen, tijdens mijn slaap willen ze kijken hoe het met mijn zuurstofgehalte zit. Nu nog hopen dat het slapen ook lukt vannacht haha.

Terug op DE lijst

Sinds een paar dagen sta ik weer actief op DE lijst.

De rede dat ik in vorige jaar van DE lijst afwilde was dat ik mezelf te goed vond. Betekent dit dan dat ik mezelf nu wel slecht genoeg vind voor DE lijst? Nee dat vind ik niet. Misschien kan je beter de vraag stellen of ik mezelf ooit slecht genoeg zal vinden voor DE lijst, dat antwoordt is waarschijnlijk nee. Zo’n transplantatie is toch een kwestie van timing. Je moet niet te goed of te slecht zijn. Te goed ben ik niet want anders stond ik natuurlijk niet op de lijst. En het te slecht zijn moeten we natuurlijk voor zijn. Eigenlijk ben ik nu in de beste conditie om getransplanteerd te worden.

Daarbij ben ik ook niet gek hè. Al lijk ik soms misschien net een struisvogel, zo van als ik doe alsof er niks aan de hand is dan is er ook niks aan de hand. Maar ik weet dondersgoed hoe de vork in de steel zit, ik ga wel achteruit niet extreem hard maar wel achteruit. Al probeer ik het nog zo goed te verbergen, ik voel het, ik merk het. Alles gaat wat moeizamer, elke trap, elke stap, elke hoestbui en elke slappe lach kost meer moeite. Dat is niet erg, dat is niet raar als je mijn longfunctie bekijkt. Als je naar die cijfertjes kijkt mag ik van gelukkig spreken dat ik nog geen zuurstof heb. Zo denk ik dus ook. Het is niet gek dat ik benauwd ben, wat verwacht je dan met mijn longfunctie, dat ik de marathon ren? Het is nou eenmaal zo het hoort erbij, ik kan er wel mee leven. Meestal probeer ik dus niet aan die benauwdheid te denken, gewoon stoer doen alsof er niks aan de hand is, dan hoeft de rest zich tenminste ook geen zorgen te maken. Maar ondanks dat ik zo stoer doe, maken ze zich toch zorgen en attenderen ze me er steeds op dat ik toch echt eens terug moet op DE lijst.

Dat zet me dan toch wel aan het denken, al kan ik er misschien prima mee leven, ik kan niet verder met mijn leven. Maar ik wil wel VERDER! Rennen, fietsen, lachen, feesten, studeren, werken, reizen, volop leven! En daarvoor is er maar één oplossing: Nieuwe longen!

Dus vanaf nu ben ik weer in afwachting op dat ene telefoontje. Doodeng vind ik het. Gewoon het idee dat elk  moment je hele leven kan veranderen. Dat het elk moment kan gebeuren, maar ook de onzekerheid dat het nog heel lang kan duren. En dan heb je ook nog van die bedrijven die je anoniem bellen, waardoor ik me iedere keer rot schrik. Hopelijk duurt de oproep nog wel even, zodat ik rustig aan het idee kan wennen. Maar komen ze onverwacht toch snel, dan ga ik er natuurlijk wel helemaal voor!

(mensen die willen dat ik ze sms als ik een oproep krijg, moeten even een mailtje sturen naar: smize@live.nl )

Tour du solex

Moeders bedacht dat we er weleens een dagje op uit konden in de provincie. En aan mij de taak te bedenken wat we dan eens konden doen. Mijn uiterst originele idee om te gaan vissen viel niet bij iedereen in de smaak. Maar gelukkig vond iedereen het idee om heel retro een middagje te toeren op een oude solex wel leuk.

Daar vertrokken we dan in colonne, moeders voorop, gevolgd door Jessica, Dion en ik sloot de rij. Moeders reed nog bijna een winkel in, maar toen iedereen eenmaal zijn solex onder controle had waren we niet meer te stoppen. Van Domburg naar Oostkapelle over de dijkjes, door de bossen. Dion reed als een echte Sjonnie keihard over de paden, alleen ging ik toch net iets harder hahaha. Door mijn lichtgewicht reed ik iedereen eruit. Uiteindelijk kwamen we hongerig en onderkoeld aan in Vrouwenpolder. Daar genoten van een heerlijke lunch terwijl we door het raam zagen hoe de regen met bakken uit de hemel kwam. Toen de zon zich weer liet zien was het tijd om verder te toeren. Door de bossen over de dijkjes terug naar Domburg. Daar reed ik nog twee rondjes rond de kerk, want de accu van mij solex wilde maar niet leeg. Nog even wat gedronken op het terras en toen maar weer eens op huis aan, mijn accu was inmiddels wel leeg.

Uitslag GO

En daar is die dan hoor, de uitslag van het groot-onderzoek. Hoewel ik dacht dat ik prima cijfertjes had afgeleverd, bleken de uitslagen toch iets anders te zeggen. Ach ja een inschattingsfoutje.

Eigenlijk zijn zo’n beetje als uitslagen minder, behalve de looptest dan die heb ik een stuk beter gedaan. En omdat ik de weddenschap van de shuttleruntest heb gewonnen krijg ik van de dokter chocolade hahaha. Heel slim van de dokter want zo kan er gelijk gewerkt worden aan dat gewicht van mij. Aan het bloedgasje was te zien dat de zuurstof opname lager is en moeizamer gaat, maar voor in rust is het nog wel genoeg. Voor slaap en inspanning niet, maar daarvoor volgt binnenkort nog een test. Vanwege de longbloedinkjes stelde hij nog een c.ipro kuurtje voor. Maar dat vond ik toch echt wat overdreven het gaat gewoon nog goed zo, en de laatste 2 kuren hebben nou niet echt het gewenste resultaat opgeleverd. Dus gaan we gewoon zo door.

Niemand verliest.

Wanneer verlies je en wanneer win je?

Dat vroeg ik me opeens af. Toen mijn moeder me vanochtend wees op een rouwadvertentie in de plaatselijke courant. Daar stond een rouwadvertentie van een CF’er in. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was, shit hè niet weer één.

Totdat mijn oog viel op het geboortejaar. 1951. Waarop ik nogal bot reageerde met, verloren?? Ze heeft gewonnen. Als je zo oud mag worden met CF heb je gewonnen. Het had er vast mee te maken dat ik net had gelezen hoe een andere dappere jonge CF’er strijd op de IC om nieuwe longen. Zo oneerlijk. Tja en als je het zo bekijkt is het een overwinning om 59 jaar te worden.

Aan de andere kant. De beste mevrouw heeft nog steeds haar strijd verloren, ze werd wel 59 jaar. Maar zonder CF had ze nog rond gelopen op deze aardbol. Iedereen die aan CF overlijdt is er één teveel. Je verliest altijd als je overlijdt aan CF, hoe jong of ‘oud’ je ook bent. En stuk voor stuk zijn het allemaal helden, gestorven in het harnas.

School

School. Dat is toch wel een dingetje, of beter gezegd een ding waar ik tegenaan blijf lopen.

Een paar maanden geleden ben ik naar een informatie avond geweest van de opleiding mediavormgeving. Ik schreef me in, maar ben er niet aangenomen. Aan de ene kant heel jammer, aan de andere kant wist ik diep van binnen wel dat een fulltime opleiding te zwaar is. Heel vervelend, maar soms is de waarheid hard en moet je die accepteren. Dat accepteren had tijd nodig. De hele tijd thuis zitten is niks voor mij, en ik was vooral bang me nutteloos te gaan voelen. Het is natuurlijk ook niet leuk om te zien dat je vriendinnen bijna gaan afstuderen, en jij nog niks bereikt hebt. Maar ja het is nou eenmaal zo, en inmiddels heb ik er wel vrede mee. Een opleiding wordt iets voor na de transplantatie.

Maar wat nu? Ik wil natuurlijk wel bezig blijven en wil me vooral niet nutteloos gaan voelen. Dus ga ik het komende jaar mijn dagen vullen met thuiscursussen, vrijwilligerswerk , fysiotherapie, met de resterende energie ga ik me vermaken met vrienden, en andere leuke dingen.

Groot onderzoek

De dag van het groot onderzoek begon in het hotel. Waar ik tot mijn eigen verbazing voor de wekker wakker was. En alsof mijn lichaam wist dat ik vandaag mooie cijfertjes wilde afleveren, had ik een top dag. Nou dat begon in ieder geval goed.

Om half 8 zaten we aan het ontbijt tussen de zakenlui en Japannertjes. Even werd de rust verstoord toen een Chinees een harde boer in de ontbijtzaal knalde hahahaha. Verder was het een rustig ontbijt

Een uurtje later kwamen we op de afdeling aan, waar ik tot mijn grote verbazing op zaal werd gezet. Oké dat kan, maar echt fijn vond ik het niet. Ik vind het nooit zo prettig om mensen te zien aan de kapbeademing. Maar nadat ik terug kwam van de ct-scan bleek het een foutje te zijn. Want ik en mijn bacteriën mogen helemaal niet op zaal, dus werd ik naar een 1-persoonskamer gebracht.

De dag was zoals ik van te voren al wist goed gevuld. De ochtend vloog dan ook voorbij, de maatschappelijkwerkster was tevreden. De oren test verliep ook goed, al dacht ik links minder piepjes te krijgen als rechts. En de diëtiste was ondanks dat de weegschaal net geen 50 kg aan gaf, erg tevreden. Het bezoekje aan de diëtiste vind ik zelf altijd een beetje onzin. De gesprekken zijn iedere keer hetzelfde. Ik vertel haar wat ik eet (mijn eetpatroon is nogal eentonig dus daar verandert niks aan) Zij noteert iedere keer wat ik eet, en iedere keer vertelt ze mij weer dat het goed is. Maar ja het moet hè, dus blijf ik haar iedere keer braaf vertellen wat ik eet.

Eigenlijk stond de longarts niet op de planning, maar op ons verzoek kwam ook hij nog even binnen lopen. We hebben het nog eens over de nachten gehad, die meestal niet zo goed gaan. Na het horen van mijn klachten, denkt hij aan chronisch zuurstof tekort in de nacht. Dus dat willen we nog gaan onderzoeken. Hij wilde vanwege mijn niet al te beste nachten ook nog eventjes een bloedgas hebben, dus hup naald in me pols en klaar. Over de rest van het gesprek later meer.

Op zo’n dag als vandaag moet er natuurlijk ook een longfunctie geblazen worden. Dat was al even geleden dus ik was ook wel nieuwsgierig. Mijn longfunctie was 2% minder. De cijfertjes doen me niet meer zoveel, zolang ik niet onder de 22% kom ben ik wel tevreden. Er was ook nog  zo’n longfunctietest waarbij je 5 minuten door dat mondstuk moet ademen. Iets wat ik dus niet kan hè, en die 5 minuten werden er bij mij 9, omdat ik zo snel adem. Dus van dat onderzoek werd ik niet echt vrolijk.

Na een pauze, kwam de CF-verpleegkundige ook nog even binnen lopen. Als laatste stond de fysio nog op het programma. Waar we zoals afgesproken de 6 minuten deden. Het trainen bij mijn fysio thuis werd goed beloond, want de bij de looptest heb ik 50 meter meer gelopen als de vorige keer!! 475 meter super goed dus.

En omdat ik nog niet moe genoeg was deden we na een pauze nog een CF-shuttle run test achteraan. Weliswaar niet echt shuttle run test maar nog steeds een pittige test.  Ondanks dat haalde ik met een beetje smokkelen trap 8!! Saturatie was gezakt naar 83% maar daar leek ik gek genoeg niet zoveel last van de hebben. Nu zullen jullie misschien wel denken. Jeetje die wordt afgemat met 2 conditie testen. Maar die shuttle run test was op eigen verzoek hahaha. Het zat namelijk zo. Ik weet niet meer precies hoe, maar tijdens een gesprek met de arts  kwam de naderende conditietest ter sprake. Het kwam er kort gezegd op neer dat de longarts zei dat ik de 6 minuten looptest i.p.v. de shuttlerun test. Hij grapte wat dat ik niet verder zou komen dan trap 2. Tja en dat zeg je dan net tegen de verkeerde persoon hahaha, ik zei al gelijk dat ik minstens trap 3 zou halen. Dus zo geschiede

En zo vertrokken we om half 4 na een vermoeiende dag weer naar huis.

zomer

De afgelopen 2 weken heb ik mijn vakantie nog even voortgezet in eigen land. Het weer was misschien niet altijd even top, maar dat weerhield mij er niet van om als het even kon een terrasje te pakken met vriendinnen. Uit lunchen gaan deed ik ook met enige regelmaat, en oja ik pakte nog een paar terrasjes mee. Vrijdag was er om het feest helemaal compleet te maken nog een barbecue bij m'n vader, waar we gezellig als één grote familie bij elkaar waren. Gisteren ook nog even met Jessica naar het strand geweest. Het was erg lekker, ik dacht dat ik het nog geen 2 uur vol zou houden. Maar het was perfect weer op het strand, niet warm en niet te koud. Dus goed uit te houden voor mij.

Dinsdag is het weer tijd voor de jaarlijkse check-up in het ziekenhuis. Een dag die gevuld is met onderzoeken, artsen en fysiotherapie. En omdat er vooraf niet te zeggen of ik een goede of een slechte dag heb. Hebben we maar besloten om te overnachten in een hotel in Rotterdam, zodat we niet om 5 uur al ons bed uit hoeven. Dus morgen vertrekken we naar Rotterdam, en maken we er maar een gezellig dagje van.

Dagje Antwerpen

Nog amper bij gekomen van m'n vakantie in Portugal begaf ik me gisteren alweer in Belgie. Antwerpen wel te verstaan, gewoon om de middag door te brengen samen met Vaders, Lisette & Evelien.

We begonnen in sportwinkel, maar later zijn we nog naar het centrum van Antwerpen gegaan. Daar kochten we wat kleding, dronken wat op een terras, bekeken de diamantwijk (die trouwens helemaal uitgestorven was, had ook niet anders verwacht op de sabbat), en als afsluiting aten we lekker bij een Argentijns-restaurant.

Portugal

Afgelopen woensdag kwam ik terug van een geweldige vakantie in het mooie en vooral zonnige Portugal. Voor de liefhebbers een foto blogje met bijbehorend commentaar.

We verlieten op een maandag het koude regenachtige Nederland.

Voelden ons 's ochtends top.

Zagen dolfijnen!!

                                                       Maakten een grottentrip.

Gingen bumpy bumpy op de jeepsafari.

En lieten ons tevens wijsmaken dat meloenen aan bomen groeide.

Er volgde een avondje stappen.

We genoten van de cocktails.

Gingen helemaal los.

                                                             
                                                                Voor de rest....

Maakten we van op de bus wachten onze nieuwe hobby.

Aten we meer dan genoeg ijs.

Werd er ongegeneerd aan kippenpootjes gekloven.

Gingen we naar het strand.

Werd er zo nu en dan gekookt.

En hadden ons eigen Finding Nemo verhaal.

Voor we het wisten was de vakantie voorbij, maar niet voordat we een giga grote kakkerlak vingen.

De kakkerlak veilig gevangen naast mijn bed.

Na 10 dagen genieten vlogen we weer terug naar huis

                                                Het was in 1 woord TOP!!

Weg.....

Ik verlaat dit regenachtige koude kikkerlandje en vlieg de zon tegemoet naar Portugal!!


Daaaaag

Goede slaap is goud waard

Slapen, is zo fijn. Tenminste als het lukt want slapen is zo’n ding dat ik de laatste jaren verleerd lijk te zijn. Van goed slapen is nog maar weinig sprake.

Als kind had ik er nooit echt problemen mee. Oké het in slaap komen lukte niet, maar dat kwam gewoon omdat ik een energieke stuiterbal was, energie voor 3 had en ik maar weinig slaap nodig had. Als ik dan na een paar uur eindelijk in slaap viel, sliep ik tenminste goed.

Maar de laatste jaren, hmmm nee gaat dat slapen niet meer zo goed. Langzamerhand heb ik een soort van patroon ontdekt.

Eerst zijn er de weken waarin ik zo in slaap val, maar dat mijn nachtrust flink wordt verstoord. In zo’n nacht wordt ik 5 á 6 keer wakker, van benauwdheid, een volle blaas of een hoestbui. Dit zijn ook de nachten waarin ik het meeste droom, het meest bizarre droom.

Na de weken van bagger weinig slaap komen er meestal ongeveer 2 nachten waarin ik verbazingwekkend goed slaap. Ik wordt dan maar 2 keer wakker, maar blijf echt vreemd dromen.

De laatste periode is de periode ik-kan-niet-slapen-dus-lig-ik-tot-4 uur-wakker-periode. Een gelukkig vrij korte periode van een paar daagjes. Na deze periode begint alles weer van voor af aan.

Momenteel bevind ik mij in de: ik-kan-niet-slapen-dus-lig-ik-tot-4 uur-wakker-periode. Tijdens het typen van dit blogje heeft de klok inmiddels al 3 uur geslagen. Klaas Vaak is in geen velde of wegen te bekennen, hij doet dus duidelijk zijn werk niet. Zelfs de homeopathische  slaaprotzooi krijgen me niet in slaap. Vandaar dit nachtelijke blogje, dat wakker liggen gaat toch vervelen. 

Welterusten, ik ga toch maar weer een poging wagen. 

Weer thuis

De week ging gelukkig snel voorbij, voor ik het wist was het vrijdag en mocht ik weer naar huis. Maar als je weet dat je naar huis mag duurt wachten lang, heel lang.

Ging de week zo om, leek de dag vandaag wel een hele week te duren. Wachten duurt dan erg lang, zeker als je familie in de file staat. Maar gelukkig werd het lange wachen om kwart voor 6 beloond, en konden we naar huis gaan.

2 uurtjes later arriveerde we in Vlissingen, waar we eerst uitgebreid bij de Griek aten. De Griek staat natuurlijk bekend om zijn ouzo, maar die kreeg ik niet. Tenminste in eerste instantie, de serveerster dacht namelijk dat ik nog niet oud genoeg was voor alcohol hahaha. Maar nadat mijn vader vertelde dat ik toch echt al 20 jaar ben, bracht ze toch nog een ouzo. Ik vind dat spul altijd zo lekker ruiken, het ruikt net als de vitamine A/D druppels. Het eten was ook erg lekker, dus met een goede gevulde buik werd ik thuis gebracht.

Nu het nacht is lijkt het ook alweer eeuwen geleden dat ik in het ziekenhuis vertoefde, alleen het infuuspompje herinnert mij er nog aan. Nu is het alleen nog wachten tot de medicijnen erin zitten en dan kan ook ik lekker aan slapen.

De oppepkuur

Na een geweldig weekend, en met me neusje nog rood van de CFBD was het vanmorgen weer tijd om me te melden op de SV-long voor de oppepkuur. Die er als het goed is voor zorgt dat ik niet in Portugal ziek wordt. Het voelt altijd een beetje vreemd om me niet ziek op te laten nemen in het ziekenhuis, maar voor mijn vakantie heb ik veel over.

Aangekomen bij het ziekenhuis, werd het vechten om een parkeerplek. Nadat we eerst voor de gebruikelijke file van de parkeergarage stonden, moest je letterlijk strijden om een plekje. Eenmaal op de afdeling liep alles gesmeerd. Maar nadat de pac-naald was aangeprikt keek ik toch wel een beetje vreemd op. Het nieuwe model naald steekt namelijk zonder te overdrijven 2,5 cm uit. Hmm niet erg handig en vooral erg stoot gevoelig. Dus is voor  zover mogelijk de naald gestabiliseerd met gaasjes, niet ideaal maar het moet maar.

Mijn bedoeling was eigenlijk om hier woensdag weer aangelijnd aan een thuisinfuus te vertrekken. Maar daar dachten ze hier anders over, hier willen ze me minimaal tot vrijdag houden. Natuurlijk ben ik de discussie aangegaan om te kijken of ik echt niet eerder naar huis kan. Hun argument was dat ze willen kijken of de nierfuncties goed blijven met de c.ollistine, oké daar valt wat voor te zeggen. Na vooruit dan, maar langer blijf ik echt niet.

Hieronder trouwens nog het cfbd verhaal.

CF Beachdance 2012

Na het vorig jaar gemist te hebben, was het dit jaar weer de hoogste tijd om naar de jaarlijkse CFBD te gaan. En het is me gelukt om Door dit jaar ook eens mee te krijgen.

Dankzij de CFBD konden we er een heel weekendje weg van maken, want we kregen een leuk appartementje aangeboden. Dus zo vertrokken we vrijdag met een afgeladen auto richting Zandvoort.

Ook al was moeders ook mee was, reed ik. Tja je moet als beginnende bestuurder toch wat ervaring op doen hè ;). Maar asjemenou een vijf baans snelweg is wel iets anders als de Zeeuwse snelweg die maar twee banen kent. Ondanks dat en de drukte ging het goed en arriveerde we veilig in Zandvoort. Nadat we onze spullen hadden geïnstalleerd was het tijd voor een beddentest, want wat was ik moe. De bedden lagen prima, en met het uitzicht dat ik door het dakraam had kon ik zien dat het zonde was om mijn tijd te verspillen op dat bed. Tijd om naar buiten te gaan naar de zon, het strand, de zee. Het werd een strandwandeling, met een drankje bij een strandtent. We aten eetcafé chique bij een eetcafé, waren daar getuigen van het dorpse ons kent ons en smulde van het eten.

Na een kort nachtje waarin de meeuwen me al om 7 uur wekten, maar ik me toch nog even omdraaide om verder te slapen. Was het na een goede brunch tijd om de spullen te pakken en naar Bloemendaal de gaan. Moeders ging met de trein naar huis en wij vervolgde onze reis naar het feestgedruis.

De CFBD was weer ouderwets gezellig. Het is gewoon, gewoon. Het is de plek waar niemand opkijkt van een kuch, hoest of een lading pillen. De plek waar iedereen het gevoel  kent. De plek waar wij zo’n beetje heel de middag onbezorgd in de zon lagen. Totdat het tijd was voor een rondje op de boot van de reddingbrigade. Altijd weer erg leuk, het gaat ook zo lekker hard. En ook goed om te horen dat de longen van Djuna het prima doen. Men wat kan die meid gillen hahaha. Het was dus leuk ja.

Helaas moesten we het feest vroeg verlaten, want Door moest vandaag weer vroeg op voor zomerkamp. Ondanks dat was het een leuke dag, waarop ik behoorlijk verbrand ben. Maarja als je met C.ipro in de zon gaat zitten, vraag je er ook gewoon om. 

Wellness dagje op badkleding-dinsdag

Samen met Jessica ben ik gisteren naar de zwaluwhoeve geweest.

Normaal paradeert iedereen daar in z'n nakie maar,omdat ik de preutsheid zelve ben zijn we op badkleding-dinsdag geweest.

We waren duidelijkniet de enige die op dit briljante idee waren gekomen, want er stond een rijbij de ingang waar je u tegen zegt. Gelukkig hadden wij gereserveerd, en na 3kwartier in de rij gestaan te hebben waren we dan eindelijk ingecheckt. Een beetjejammer was dat we ons toen moesten haasten voor de gezichtsbehandeling, en iktussendoor nog ergens een naderende hypo moest wegwerken met een appelsapje.

Naeen niet zo'n ontspannend begin. Konden we ons helemaal over geven tijdens de gezichtsbehandeling.Dat was zo lekker, fijn en zo ontspannend. Na de behandeling was ik dan ookhelemaal rustig.

Toen we helemaaltot rust gekomen waren, begonnen onze maagjes toch wel aan te dringen op eenlunch. Het was dan ook al half 2. Heerlijk hebben we buiten in onze bikinigezeten, met in de ene hand een fruitcocktail en in de andere hand een broodje.Met de broodjes achter de kiezen konden we eindelijk het sauna terrein gaanverkennen.

De meeste mensenaan wie ik vertelde dat ik een sauna dagje had verklaarde me voor gek, dat ikmet mijn longen de sauna in ging. Maar het was goed te doen hoor. We hebbenzo'n beetje alle soorten sauna's gehad die er waren, van de infrarood sauna totde Finse sauna. Hoewel de sauna's goed te doen waren, was de Turkse stoomcabineeen stuk benauwder en niet zolang vol te houden. Maar al met al ging het bestgoed. Van de zwembaden, koude dompelbaden, hot tubs en bubbelbaden hebben weook goed gebruik gemaakt. Het was ook allemaal zo fijn, ontspannend en lekker,dat ik dat wel 100 keer kan herhalen maarja dat is niet zo erg boeiend voorjullie hahahha.

Nadat we alles welhadden gezien, hadden we het ook wel gehad en ik was ook erg moe. Dus gingen weons afdouchen, en lekker opdrogen in de zon. Opgedroogd en al konden we dusschoon aan het diner buffet verschijnen. Het buffet stelde niet veel voor enomdat we het toch gehad hadden hebben we wat gegeten en zijn we terug naar huisgereden. Want tja we hadden nog een rit van ruim 2 uur voor de boeg. Tijdens deautorit werd ik steeds roder en roder, oepsie even vergeten dat je metantibiotica nogal vlug verbrand. Achja kan gebeuren hè. Het was in ieder gevaleen zeer geslaagd dagje wellness, pure luxe hoor zo'n dagje. Maar ooh zolekker, maar poehee wat was is moe.

Het kostte wat moeite maar....

Na 4 dagen heb ik de antibiotica dan eindelijk in huis.

Al zijn mijn nachtelijke hoestbuien na het versturen van mailtje als sneeuw voor de zon verdwenen. Gevalletje je mailt de dokter en je klachten verdwijnen. Maar vooruit omdat ik overdag nog de meest onmogelijke hoestbuien heb begin ik toch maar aan de kuur.

Hoe het kwam dat het recept vier dagen onderweg was, is mijn een vraag. Elke dag ging ik trouw naar de apotheek om te vragen of het recept er al was, zonder resultaat, want elke dag was het antwoord nee.

Dus belde en mailde ik het ziekenhuis, en elke keer werd mij beloofd dat ze het nog eens zouden opsturen. Volgens mij was de cf-verpleegkundige niet blij met mij, want ik kreeg een mailtje dat het recept vrijdag al per fax en per post verstuurd was. Hmm dat is knap, want ik heb er pas maandag om gevraagd hahaha. Achja en zo werd het dus donderdag en was ik nog steeds receptloos. Ondertussen was ik er wel klaar mee, en dacht nou dan geen kuur he, het is graag of helemaal niet. Totdat ik opeens de transplantman aan de telefoon had. Hij had vandaag van de cf-verpleegkundige gehoord dat het minder ging  en wilde even weten hoe en wat. Tja en probeer dan maar eens uit te leggen dat het deze keer echt echt meevalt, en een pillenkuur genoeg is. Wonder boven wonder overtuigde ik hem, alleen was nu de vraag wat voor kuur ik zou krijgen. Met een stel resistente jongens in mijn longen ist lastig om een passend pilletje te vinden. Maar na wat overleg zijn ze eruit gekomen, ik wordt vol gepompt met 2 verschillende antibiotica.

De doseringen liegen er niet om, de apotheek was het er eerst niet mee eens de dosering was te hoog. Er volgde overleg met de hoofd apotheker, en toen gaven ze mij de medicijnen toch mee. Ik slik me de komende dagen een ongeluk (16 stuks p.d), maar voor een vervroegd infuus heb ik geen tijd dus dan maar dit.

Verder baal ik een beetje van de gang van zaken. Mail ik een keertje op tijd, moet ik er achteraan blijven gaan. Als ik echt ziek was geweest was het te laat geweest, dan had ik nu in het ziekenhuis gelegen. Dus ik zie wel een groot verbeter punt.

Toch maar een kuurtje

De wonderen zijn de wereld nog uit uit, zo bleek vanmorgen toen ik een mailtje naar het ziekenhuis de deur uit deed, met daarin het verzoek voor een pillenkuurtje.

Na nachten lang wakker liggen van het hoesten, met daarbij het sowieso al slecht slapen en benauwd wakker worden. Dus vond ik het tijd om misschien eens verstandig te worden en het ziekenhuis te mailen, want mijn vakantie over 4 weken mag natuurlijk niet in gevaar komen. Het gaat echt niet slecht ofzo, maar beter kan het wel. Dus zo geschiedde. Het mailtje was de deur uit en al snel maakte mijn mailbox het pling geluid, daar was het antwoord al. Met de vraag wat voor pillen ik met een pillenkuurtje bedoel, oké ik had iets specifieker kunnen zijn. Maar mijn sacherijnige ochtend hoofd kreeg sterk de neiging om heel sarcastisch te sturen dat ik vitamine pillen wilde, maar ik hield me in en zei dat ik antibiotica wilde....De cf-verpleegkundige mailde weer terug dat het recept naar de apotheek was gefaxt. Maar bij de apotheek aangekomen bleek dat het recept er nog niet was. Morgen dan maar weer naar de apotheek