Een paar maanden
geleden ben ik naar een informatie avond geweest van de opleiding
mediavormgeving. Ik schreef me in, maar ben er niet aangenomen. Aan de ene kant
heel jammer, aan de andere kant wist ik diep van binnen wel dat een fulltime
opleiding te zwaar is. Heel vervelend, maar soms is de waarheid hard en moet je
die accepteren. Dat accepteren had tijd nodig. De hele tijd thuis zitten is
niks voor mij, en ik was vooral bang me nutteloos te gaan voelen. Het is
natuurlijk ook niet leuk om te zien dat je vriendinnen bijna gaan afstuderen,
en jij nog niks bereikt hebt. Maar ja het is nou eenmaal zo, en inmiddels heb
ik er wel vrede mee. Een opleiding wordt iets voor na de transplantatie.
Maar wat nu? Ik
wil natuurlijk wel bezig blijven en wil me vooral niet nutteloos gaan voelen.
Dus ga ik het komende jaar mijn dagen vullen met thuiscursussen,
vrijwilligerswerk , fysiotherapie, met de resterende energie ga ik me
vermaken met vrienden, en andere leuke dingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten