Sushi maken de man

Na al dat ziekenhuisvoedsel was het tijd voor iets culinairs. Sushi.

Dus zo bestelde ik samen met Anouk via internet een lading sushi en lieten we dit bezorgen. Alleen toen was ik dus zo stom om mijn afdeling en kamernummer niet door te geven. Oepsie dus er volgde een telefoontje naar de sushibar, nu zouden ze het naar de balie komen brengen en die zouden het dan naar mij brengen. Maar aangezien er sprake was van een kleine taalbarrière, waren wij er toch niet helemaal gerust op dat de bestelling wel bij ons zou komen. Stel je voor dat de baliemedewerkster dacht dat die lading sushi voor haar was en ze alles op zou eten? Dat kon natuurlijk niet, dus togde Anouk en ik naar de hal om daar de sushiman op te wachten.

Na eventjes wachten kwam daar een japannertje aan, dat moest de sushiman wel zijn. Hij keek de baliemedewerkster nogal hulpeloos aan, waarop de baliemedewerkster nog hulpelozer terug keek. Beide wisten blijkbaar niet wat ze moesten doen. En dat was het moment dat Anouk en ik naar de sushiman liepen en hem uit deze benarde situatie verloste. De sushiman dankte ons met een grote lach en een typisch Japanse buiging. (Oké dat laatste is misschien iet wat overdreven. Door de honger ben ik wellicht dingen anders gaan zien. Maar laten we het erop houden dat hij blij was ons te zien)

Terug op mijn kamer aten we heerlijk van deze Japanse lekkernij. Behalve de laatste toen zaten we echt vol haha dus die was voor de prullenbak. Het was super gezellig, we hebben echt gelachen. Vooral omdat het met stokjes eten Anouk duidelijk een stuk beter afging dan mij.

The story of my birthday

Wow wat heb ik een leuke verjaardag gehad.

Het begon vrijdag al. Toen ben ik met een paar vriendinnen wat wezen drinken. De planning was om dit op het terras te doen maar, omdat het weer daar niet zo naar was besloten we maar lekker warm binnen in het café te zitten en daar wat te drinken. Echte cocktails waren er niet, dus hebben we ons laten verrassen met een zelfgemaakt drankje van de barman. Het was echt super gezellig en ik heb hele leuke cadeaus gekregen. Een haakpakket, puzzel en grey’s anatomy seizoen 2. Ja, ja, de oplettende lezer ziet natuurlijk gelijk dat ik mijn top 3 ziekenhuis hobby’s heb gekregen.

Zaterdag gaf ik een high tea voor mijn ouders, zussen en aanhang. We smulde allemaal van de zelfgemaakte sandwiches en andere lekkernijen. Ze hebben me ook erg goed verwend met leuke cadeaus. Ik kan nu cakejes bakken, mixen, shoppen, nagels lakken alsof mijn leven er vanaf hangt, want alle benodigde spullen heb ik hiervoor gekregen.

Tja en dan was er de zondag nog. Mijn opa & oma kwamen nog gezellig even langs. En daarna moest ik weer terug naar ziekenhuisland. Maar niet voordat ik samen met Jessica, Dorethea en moeders uit eten was geweest bij de Bazar. Daar hebben we lekker gegeten en toen was het echt weer tijd om terug te gaan, niet erg want ik was toch heeel moe. Aangekomen op mijn kamer bleek die helemaal versierd te zijn met slingers, een verrassing van de verpleging.

En toen was het 27 mei en was ik echt, echt jarig. Eigenlijk wilde ik opblijven tot 24.00 uur en dan op de bel drukken, en eens flink de boel op stelten zetten. Maar ik was zo moe dat ik al in slaap viel haha. Nouja toen ik ’s ochtends wakker werd ben ik in ieder geval door iedereen gefeliciteerd. Als jarige trakteerde ik appelcakjes die gelukkig in de smaak vielen. Mijn ouders kwamen ook nog op bezoek en toen de post kwam was het feest helemaal compleet. Een hele stapel kaarten, dus daar was ik ook nog even zoet mee. In sommige kaarten zat zelfs nog een verrassing zoals slingers en zo. Al met al voelde ik me heel erg jarig.

Vandaag is mijn oma uit Groningen helemaal komen treinen naar Rotterdam om bij mij op bezoek te komen. Erg leuk natuurlijk, een oud-zuster uit Vlissingen kwam ook nog even buurten. En toen kwam de post weer, de postsstapel was zo mogelijk nóg groter. Welgeteld 76 kaarten, 76!! Je zou er verlegen van worden. De zuster kon gewoon niet geloven dat aaaaaaaal die post voor mij was hahaha echt super leuk. Alle kaarten werden natuurlijk uitgebreid gelezen en nu moeten ze alleen nog opgehangen worden, tenminste als er nog plek is (misschien moet ik maar een extra kamer gaan vragen voor mijn kaarten). De kaarten teller staat inmiddels al op 110, let wel dit zijn alleen de verjaardagskaarten. Wauw ik wist niet dat er zoveel mensen aan mij dachten super lief! Heel erg bedankt iedereen voor deze te gekke verjaardag, jeeeeeh.

Twenty-one

DE leeftijd. De leeftijd waarop je officieel overal volwassen in bent. Dit jaar moet het gewoon gaan gebeuren. Dan krijg ik nieuwe longentjes en plakken we er zeker nog 21 jaar aan vast! Jaren waarin ik op ga reizen, studeren, werken, op mezelf ga wonen, niets is te gek. De jaren waarin ik de rest van mijn leven ga vieren. Whoehoeee ik ben jarig!!

Bijna jarig!

Hiehaaa vandaag ga ik weer een weekendje naar huis. En het belooft nu al een spetterend weekend te worden. Voor het geval het iemand ontgaan is, maandag wordt ik 21 jaar!! Groot feest natuurlijk en dat vier ik dus dit weekend. Ik heb er al heul heul veel zin in, dus ik ga mijn spullen inpakken.

Daaaag

Genoeg te doen

Zeer regelmatig vragen mensen aan mij wat ik nou de hele dag doe in het ziekenhuis. Nou genoeg haha. In ieder geval genoeg om ’s avonds heel moe weer in slaap te vallen.

Dus daarom volgt hier de top 3 van mijn ziekenhuis hobby’s:

Op nummero 3 staat: haken! Leuk, nuttig en fijn om te doen. Je moet alleen wel je hoofd erbij houden en goed tellen.
Gevolgd door de nummer 2: puzzelen. Het is leuk en nadenken is niet echt nodig.
En dan met stip op nummer 1: Series kijken. Veel hoef je niet te doen, dus ideaal als je een beetje moe  bent.

De natuur in de grote stad

Na een niet al te beste nacht met weinig slaap en veel gehoest, werd ik iets later wakker dan normaal. Ik was goed gemutst dus ik dacht: joh, ik gooi die gordijnen lekker open. Dat op zich is al opmerkelijk aangezien ik de duisternis iets gezelligs vind hebben, dus laat ik de gordijnen meestal dicht, Totdat de verpleging hem open doet.

Maar goed daar wilde ik niet heen. Wat ik zag toen ik de gordijnen open deed was pas echt opmerkelijk. Want wat zag ik daar midden in de stad een konijntje. Hoe schattig is dat, zo’n lief klein konijntje op een laad en los plek voor vrachtwagens. Daar word ik wel vrolijk van.

Totdat ik mijn hoofd draai en iets zie waar het nog veel te vroeg voor is. Er ligt een dood konijn op de stenen waar een ekster fanatiek in aan het pikken is. Zo ook goeie morgen, nou ik was wakker hoor. Het was net een natuurdocumentaire in de grote stad. In gedachten hoorde ik een Vlaamse voiceover al zeggen: …en hier ziet ge hoe een ekster aan haar maaltijd komt. Interessant hoor, maar ik geloof dat ik dit soort beelden liever zie als ik goed wakker ben.

Even weg

Het weekend is weer aangebroken en dat betekent dat ik het ziekenhuis mag laten voor wat het is en met verlof mag. Deze keer ga ik niet naar huis, omdat gewoon iets beter uit komt als ik hier blijf. Maar om toch even weg te zijn uit het ziekenhuis ging ik vandaag Rotterdam in.

Dus zo verlieten moeders en ik een werkelijk uitgestorven ziekenhuis. In de stad gingen we lunchen, ik keek er al de hele week naar uit. Bij mijn favoriete lunchplekje aten we een heerlijke bagel, nou die smaakte heel goed na al dat ziekenhuis voer haha. Daarna gingen we in de stad hard opzoek naar een verjaardagcadeautje voor mij, want jaa over 1,5 week word ik al 21 jaar Woehoeee!! We dronken nog wat en op de terugweg kreeg ik nog leuk commentaar van een man. Hij zei: je boft maar dat je lekker wordt rondgereden en niks hoeft te doen. Pfff wat een pannenkoek zeg, hij snapte duidelijk niet hoe de wereld in elkaar zit en dat ik veel liever had gelopen. Hij bedoelde er vast niks kwaads mee, maar zoals stampertje zei in Bambi: If you can't say something nice, don't say nothing at all.

Even later kwam ik weer moe terug op mijn kamer. Eigenlijk iets te moe, kon geen pap meer zeggen haha. Gelukkig doet een hazeslaapje wonderen en nu zal ik vannacht vast ook heel goed slapen. Tenminste als ze niet weer elke paar uur mijn suikers gaan prikken.

Hok 113

Gisteren heel vroeg kwam ik weer terug in hok 113. De tulpen hadden het weekend zonder mij niet overleeft, die hingen er maar treurig bij. Maar me bed was netjes opgemaakt en er lag een stapel fanpost op mijn kussen. Echt super leuk de teller staat inmiddels al op 48!

Aan het eind van de ochtend kwam Djuna nog even langs, en die had een t-shirt voor me meegenomen, waar ik volgend jaar uiteraard in ga hardlopen. Na Djuna kwam Jolanda ook nog even een praatje maken en dat was erg gezellig. Van kreeg ik nog een puzzel waar ik mijn hersens nog flink over ga breken. Maar zo blijf ik lekker bezig.

Vandaag was het weer tijd voor het echte ziekenhuisleven. De fysio liet ik maar even voor wat het was, moet toch nog wat bijkomen van het weekend. In plaatst daarvan kwam de diëtiste en de t-arts langs. Met een diepe frons in haar voorhoofd zei de diëtiste dat ze zich zorgen maakt om mijn gewicht. Volgens de berekening krijg ik meer dan genoeg calorieën binnen om aan te komen, maar in praktijk geven al die calorieën niet het gewenste resultaat, namelijk gewichtstoename. De sondevoeding ophogen heeft nu geen zin ik krijg meer dan genoeg binnen. Maar er zit ergens een gat, een gat waar al die calorieën in verdwijnen. Dus gaan we de komende week kritisch kijken naar wat mijn bloedsuiker doet op het moment dat ik sondevoeding krijg. En gaan we kijken of er nog wat verbeterpunten zijn met mijn creon gebruik. Als we het gat vinden kunnen we het dichten en kom ik kilo’s aan. Hahaha zie je het voor je een dikke Elise.

Een tikje ongeremd

Ik kan de hele wereld aan. Dat dacht ik toen ik gisterochtend wakker werd. 12 uur later dacht ik daar heel anders over.

Misschien was het ook wel een tikje overmoedig om op de scooter zonder zuurstof naar de supermarkt te gaan. Een scooter die ik al 5 maanden niet had aangeraakt, en de zuurstof waarmee ik sinds maart niet meer zonder naar buiten kan. Misschien was het wat overmoedig maar ik moest het doen. Ik moest naar de supermarkt gaan om mijn moeder te kunnen verassen met een Moederdag lunch, dat verdiende ze wel vond ik. Dus zodoende en aten we heerlijk, verse broodjes met gerookte zalm.

’s Middags gingen we nog langs mijn opa en oma en ’s avonds kwam Esther nog even langs. Tja en dan beland je ’s avonds heel moe met koorts in bed. Jammer, eigen schuld, stom lichaam. Ik moet ook niet denken dat ik de hele week in 1 weekend kan proppen. Al was het wel heel leuk om weer even bij te praten met iedereen.

Toen ik vanmorgen mijn ogen opende dacht ik niet dat ik de hele wereld aan kon, ik was al blij dat ik gedoucht en al beneden verscheen (misschien was gisteren toch iets teveel van het goede haha). Vanmiddag is de boekpresentatie van Samantha en daar heb ik veel zin in.

Met verlof

Het is gelukt. Ik heb een heel goed dealtje met mijn dok weten te sluiten over mijn verlof van dit weekend. Morgen aan het einde van de middag mag ik naar huis om vervolgens pas dinsdag ochtend heel vroeg weer terug te komen. Beter kan niet dacht ik zo. Op die manier ben ik zondag lekker thuis en kan ik maandag naar de boekpresentatie. Dus ik heb heul veel zin in morgen haha nog even geduld en dan ben ik weer eventjes thuis.

Gisteren was trouwens ook een leuk dagje. Fientje kwam! Zij kwam natuurlijk niet alleen, mijn moeder en Jessica waren er ook gezellig bij. Zo was er hier gisteren een kleine grote familie reünie, want Door is ook opgenomen. De familie Moll was dus goed vertegenwoordigd haha.

Eerste weekje

Post, post een hele stapel post heeft mijn kamertje bereikt! Grote, kleine, vrolijke, mooie, grappige maar vooral hele lieve kaartjes. De teller staat inmiddels al op 31, wow wist niet dat ik zoveel fans had haha.  Echt super leuk, bedankt iedereen.

Zo en hoe is het dan verder in ziekenhuisland. Nou eigenlijk wel goed. Ik train elke dag mijn spieren met de fysio, dus over een paar weken zit me hier toch een gespierde spijker niet normaal. De diëtiste is natuurlijk ook even langs geweest. Mijn gewicht is nog steeds dramatisch laag *kuch43kuch* en het lijkt alleen maar verder te zakken. Dus probeerde die goede vrouw mij allemaal snacks aan te smeren voor tussendoor, maar ik ben nou niet bepaald de makkelijkste eter. De snacks vielen daarom ook niet echt bij mij in de smaak dus is de sondevoeding wat opgehoogd. Dat en de warme hap die ik elke dag van thuis krijg moeten er voor gaan zorgen dat het gewicht omhoog gaat.

Vandaag heb ik dan ook eindelijk mijn T-arts gezien. We babbelde wat over de vakantie, spraken af dat alleen hij en de andere T-artsen over mij en mijn HU status gaan. En hadden het over mijn CT-scan die er niet erg florissant uitzag. Maar hallo ik moet toch niet voor niets nieuwe longen wat had hij dan verwacht haha. Als laatste probeerde ik nog een dealtje te sluiten over het verlof van aankomende week, mag ik maandag een extra dagje weg voor een boekpresentatie of niet? Of het lukt hoor ik morgen. Zo en met deze cliffhanger sluit ik mijn blog.

Be continued…

HU

Alle onderzoeken en cijfers zijn bij elkaar gelegd, bij elkaar opgeteld en berekend. Na overleg met Groningen en Utrecht is het nu officieel ik sta Hoog Urgent Nationaal.

Hoe ik het vind? Nog een beetje onwerkelijk maar bovenal heel vreemd. Vreemd om nu in dat rijtje Hoog Urgent te staan. Mijn hoofd moet er nog aan wennen. In mijn hoofd is iemand die HU staat doodziek. Ligt continue in bed en kan niet zelfstandig naar de wc enzo. En zie mij hier nou zitten. Het beeld dat ik van HU heb, ben ik niet.

Het is een beetje, ja hoe zal ik het uitleggen. Als iemand zegt dat zo meteen de koning binnen komt, dan verwacht je een nette, statige man in pak, misschien zelfs met een hermelijnenmantel en kroon. En als er dan een slonzige, slecht verzorgde man binnen komt die zich al 3 dagen niet heeft geschoren en gaten in zijn kleren heeft. Klopt dat beeld dat je bij het woord koning hebt niet meer en kan je eigenlijk niet geloven dat die smoezelige man echt de koning is. Zo is dat dus ook bij mij. Als ik denk aan iemand die HU staat en ik kijk naar mezelf, klopt dat beeld niet. Aan de andere kant weet ik ook donders goed dat, dat komt omdat ik als ik zit ik heel wat lijk. Maar zodra ik ga lopen of ’s nachts naar de wc moet is dat wel anders. Dus het is nog even wennen aan die HU status. Ik ben er niet blij om maar het is maar beter zo. Ze zetten je tenslotte niet voor je zweetvoeten op HU.
Er werd al een aantal keren om mijn adres gevraagd nou hier is die dan.

Erasmus MC
's-Gravendijkwal 230
3015 CE Rotterdam
Afdeling SV-long, kamer 113
T.A.V. Elise Moll

Ik zal het adres ook in het zijbalkje van me blog zetten, is die makkelijk te vinden. De eerste post heeft trouwens mijn kamer al gevonden, een super leuk overlevingspakket met kaart.