Fietsen over de boulevard!

Vandaag is het precies 2 maanden geleden dat DE longen kwamen. Dus vond ik dat het hoog tijd was om het eerste doel van het papier der mogelijkheden en dromen te voltooien. Fietsen over de boulevard.

Alsof het nooit anders is geweest fietste ik met de wind door mijn haren, de frisse zeelucht in mijn longen, op mijn nieuwe rode fietsje over de boulevard. Het was perfect. Nou ja bijna dan, ik zie nog wel een verbeterpuntje in het weer. Maar goed je kan niet alles hebben in het leven hè en ik heb tenslotte al nieuwe longen. Op naar het volgende doel op mijn lijst.

Tussen het fietsen door was er zelfs tijd voor een selfie

Kiek me is goan

Oh happy day

Jeeeh vrijdag is echt VRIJdag, ik ben weer vrij om te gaan en te staan waar ik wil, want ik mocht ein-de-lijk naar huis toe. En om eerlijk te zijn kan ik het nog steeds niet geloven. Vanmorgen heb ik misschien wel 10 keer aan de zaalarts gevraagd of ik echt weg mag en niet meer terug hoef te komen. Het voelt zo raar en ook wel een tikkeltje spannend. De laatste keren dat ik met weekendverlof mocht, ging dat altijd maar net. Eigenlijk wilde ik niet meer, maar vanwege de feestdagen ben ik toch gegaan. En nu in één klap ben ik zo goed dat ik niet eens op proefverlof hoef, wauw en dat allemaal dankzij die ene donor. Uiteindelijk heeft de zaalarts gezegd dat ik echt, echt, echt met ontslag mag en niet zondag terug hoef te komen. Maar dat ik altijd kan bellen. Toen ben ik dus maar begonnen met inpakken. Geloof me het is een hele uitdaging om 9,5 maand in een koffer te proppen, maar met nog wat tassen is het gelukt. Iedereen op de afdeling nog gedag gezegd en weg was ik. In mei ging ik rollend in de rolstoel het ziekenhuis in en nu liep ik zelf. Hoe leuk is dat.

De hele autorit heb ik mee zitten zingen met de radio, want ik heb lucht genoeg. Als eerste zijn moeders en ik gelijk naar Jessica gereden, want dan kon ik eindelijk Fien weer zien. En wat was ze gegroeid en leuk en lief en ik was zo blij om haar te zien.

Over de thuiskomst kan ik niet meer zeggen dan dat het geweldig was. We kwamen de straat in rijden en er hing een spandoek aan de garage. En toen ik verder keek stonden er allemaal familie en vriendinnen op me te wachten. Er was zelfs een hele ballonnenboog. Ik was echt verbaasd haha, maar vond het zo leuk. Wat een onthaal. Iedereen bleef ook gezellig eten, dus ik kon gelijk met iedereen bij kletsen. Het hele huis staat ook vol met bloemen (waarvan me moeder elke dag het water mag verversen haha) en kaarten die ik heb gekregen. Iedereen heel erg bedankt, ook voor de tijd dat ik in het ziekenhuis lag!

 

De rest van de avond heb ik medicijnen lopen uitzoeken, want de apotheek kwam ook nog met een hele zak lading dus dat was wel een werk. Nu ben ik toch wel moe dus ik vermoed dat het niet heel laat gaat worden vanavond. Ohhh wat zal mijn bed heerlijk slapen vannacht.

Frisse lucht

Precies 1 maand geleden kwamen DE longen van mijn dappere donor held. En hoe kan je dit nou beter vieren dan door voor het eerst naar buiten te gaan en de frisse buitenlucht in te ademen. Alhoewel frisse buitenlucht, het blijft natuurlijk wel Rotterdam he haha. Van plezier sprong ik in de plassen en deed ik zelfs een klein vreugdedansje, haaa wie had dat een maand geleden kunnen denken.

 

Het beeld is alleen niet heel scherp.

 

Elise 2.0 bedankt

Hier ben ik weer hoor, Elise 2.0.

Wauw ik zou het wel van de daken willen schreeuwen,  wat voel ik me goed.

Oké toegegeven het leven van een pas getransplanteerde gaat  niet altijd over rozen. Het is niet altijd even makkelijk. Vroeg opstaan, hard aan de bak, in je minst voordeligste kledij op de postoel en de kilo’s vocht die ik sindsdien met me meesleep. Nee het is niet altijd even makkelijk en dat zal het ook niet altijd zijn. Maar wat ik nu al weet is dat het, het allemaal waard is. De lucht, het gevoel, alles! Het is zo fijn om geen zuurstof meer nodig te hebben, dat ik voor het eerst sinds ik me kan herinneren gewoon rustig adem en niet meer bij het minste of geringste in een hoestbui schiet. Dat alles maakt het, het al helemaal waard.

Vandaag is ook een belangrijke stap gezet. De kapbeademing is ingeleverd.  Tot vorige week had ik niet gedacht nog zonder te kunnen en nu slaap ik al sinds de transplantatie zonder de beademing. Ik vind het zo bijzonder dat het allemaal kan. Dat je longen van een ander kunt krijgen en dat je lichaam dat nog accepteert ook en doet alsof het heel normaal is om een saturatie van 99% te hebben. Ik ben zo blij dat ik die longen heb mogen krijgen, dat er een iemand is geweest die heeft gezegd: JA ik word donor. Dat blijft toch wel bijzonder, want dankzij die persoon kan ik er zo vrolijk bijzitten. Met een bolle toet en ogen die volgens iedereen weer helemaal stralen. Ja het blijft bijzonder. Dank je wel donor, held! Eigenlijk zijn er geen woorden genoeg om u te bedanken maar toch wil ik een kleine poging wagen met deze blog. Want dit is bijzonder en dat mag ik nooit maar dan ook nooit vergeten.

Natuurlijk wil ik jullie, mijn trouwe volgers, ook heel erg bedanken. Alle lieve kaartjes, berichtjes, ballonen en het kerstpakket van FOK het heeft me allemaal ontzettend goed gedaan.

Ik ga knallen met deze longen, of zoals ze die hier noemen ‘maagdelijke longen’en hopelijk zorg ik ervoor dat mijn donor trots op me kan zijn.

ZE zijn er!!?

Waaaaah serieus 2014 kon niet mooier beginnen. Na de spectaculaire vuurwerkshow van de buren, kroop ik uitgeput in mijn bedje. Net toen ik bijna in slaap viel ging de telefoon.. Tringtringtrong.

Hallo met dokter B. van de longtransplantatie. Gelukkig nieuwjaar, ik heb heel mooi nieuws. Er zijn LONGEN!!

Ik: Nee, je maakt toch wel een grapje mag ik hopen. Er volgde nog meer genee en what the f*ck, is dit echt, oh en nu? Ik raakte lichtelijk in paniek haha.

Om een lang verhaal kort te maken. De ambulance werd gestuurd. Er zijn de nodige onderzoeken gedaan, uit elke lichaamsopening werd een kweek genomen. En het resultaat mag er wezen: ik ben goed genoeg om getransplanteerd te worden. Top!! Nu is het nog afwachten of de longen goed genoeg zijn en we 'groen licht' krijgen. Straks richting OK. Here we go, kom maar op met die longen. We gaan knallen!!!

Zo win ik op zondag

 Met een beetje angst ging ik de decembermaand in. Bang om zoals vele andere keren in december heel ziek te worden. Het bleek dat ik niet de enige was met deze angst, ouders, zussen ze waren er allemaal bang voor. Zo kwam het dat ik een weddenschap met Jessica afsloot. Zij dacht dat ik binnen 3 weken ziek zou zijn, ik dacht van niet. De weddenschap was gesloten en de verliezer zou de winnaar trakteren op een overheerlijke chocolademelk van B&B.

Door mijn angst om ziek te worden bleef mijn agenda voor de decembermaand een beetje leeg, ik durfde niet echt dingen te plannen. Maar sinds een week of zo gaat het een stuk beter en kan ik de angst om ziek te worden loslaten. Sindsdien begin ik er eindelijk in te geloven dat ik deze decembermaand zonder kleerscheuren doorkom. Zonder ziek te  zijn, zonder ziekenhuis. Het gaat hartstikke goed, van vermoeidheid is niet eens meer spraken en ik word echt niet zomaar ziek. Dus langzaam aan begin ik weer dingen te plannen, in mijn agenda komen er weer uitjes te staan, dingen om naar uit te kijken. Vandaag won ik de weddenschap, dus gingen Jessica en ik DE chocolademelk drinken.