Plog 41

Donderdag 23 maart. Het onderzoek der onderzoeken in het zuiden des lands.

Vandaag was dan eindelijk het maagonderzoek in Maastricht. Niet bepaald om de hoek. Dus togen moeders en ik gisteren al naar Maastricht. En omdat wij helemaal uit Zeeland moeten komen, konden we gebruikmaken van een gastenverblijf. Super makkelijk en om de hoek van het ziekenhuis.

Desondanks ging de eerste wekker al om 6 uur. Even de sondevoeding uitzetten zodat ik nuchter ben en dan nog een uurtje verder tukken.

7 uur. Laten we de dag maar beginnen met een warme douche, daar knapt een ieder van op.

Blijkbaar knap ik er niet van op, want ik werd me toch een partijtje niet lekker. Even plat dan maar.

Aan de suiker heeft het in ieder geval niet gelegen, vast een gevalletje van plots een lage bloeddruk ofsow. Ach het zij zo, ik voel me inmiddels weer helemaal goed en daar gaat het om.

Het gastverblijf bevind zich op een steenworpafstand van het ziekenhuis. Prima aan te lopen.

Hier moeten we zijn. Voor de geïnteresseerde onder ons ik krijg een Manometrie antro(pyloro)duodenaal een hele mond vol, voor het hoe en wat over dit onderzoek klik op deze link.

Voor het onderzoek kreeg ik een sonde met elektroden ter dikte van een tuinslang in mijn neus. Na 3 kwartier wurmen en pielen zat dat ding eindelijk op z'n plek. Pfjeuw.

De komende 7 uur zit ik aan deze computer vast en mag ik niet uit bed.

Dit is de maaltijd die ik naar binnen moet werken. Om er nog wat druk achter te zetten heb ik hier wel geteld 15 minuten de tijd voor. En ik kan je vertellen dat is een race tegen de klok.

Oh jongens, ik heb al zo lang niet gegeten dat ik zelfs wit fabrieksbrood met smaak opeet. Het moet niet gekker worden. Of hoe zeggen ze dat zo mooi; honger doet rauwe bonen zoet smaken.

De maaltijd was van korte duur. Nog geen half uur later en 4 bakjes kots verder, is zo goed al alles uit mijn maag. Dat was te verwachten, gelukkig kan het onderzoek gewoon worden voortgezet.

De daaropvolgende uren bestaan uit wachten, wachten, wachten. Gelukkig zijn we voorbereid. Er wordt dan ook wat af gelezen, gehaakt en vooral tv gekeken.

Klokslag 4 uur. Ik word bevrijd van de dikke sonde in mijn neus en de andere sonde wordt weer aangekoppeld. Ik heb immers al genoeg voeding en vocht misgelopen.

Moeders en ik hebben ons inmiddels verplaatst naar het restaurant. En aangezien we in het land van de vlaai zijn, neemt moeders gelijk maar een stukje vlaai. En no worries, ik mag misschien niet eten, maar zit hier totaal niet mee ik lust namelijk geen taart.

Het bijzondere van zulke dagen is dat je geen reet uitvoert maar het al je energie opslurpt. Wij doen dan ook niks meer vanavond. En morgen? Morgen vertrekken we om half 7 naar het Erasmus voor controle. Truse.

Plog 39

Woensdag 24 augustus. Een radioactief zootje en een examen op de planning.

Goedemorgen, ook vandaag zitten we weer stipt om half 7 in de auto. Nuchter en al, precies zoals de nucliaire geneeskunde van me verwacht. Er staat wederom een maagonderzoek op het programma vandaag.

En dit is mijn chauffeuse van vandaag, hallo mama.

Veel te vroeg meld ik me aan bij de poli.

Zelfs de schoonmaaksters zijn nog aanwezig om de rotzooi van gisteren op te ruimen.

Zie hier mijn ontbijt, een radioactieve pannenkoek die ik naar binnen moet werken. Een hele uitdaging aangezien ik al een week geen eetlust heb en veel moet overgeven.

Het gaat niet van harte maar ik eet hem op tot de laatste kruimel. Extra opstakel ik mag niet drinken.

De pannenkoek zit erin, nu mag ik een uur hierop gaan liggen. Zo kunnen ze de pannenkoek volgen en zien of mijn maag alles doorgeeft aan de twaalfvingerigedarm.

Tot zover het onderzoek. Tijdens een gesprekje met de verpleegkundige werd ik enorm misselijk. Voor ik het wist had ik het radioactieve spulleke in een bakje gedeponeerd. Gelukkig voor jullie weet ik waar mijn grenzen liggen, dus heb ik geen foto gemaakt van de half verteerde pannenkoek. 

Stomme suikers, dat wordt een flink shot insuline

Het onderzoek is inmiddels afgelopen en ik mag weer drinken!! Echt ik had zo'n dorst, echt ongekend. Dus die muntthee was verrukkelijk.

Tijdens mijn ultieme thee momentje wordt ik gebeld door de verpleegkundige. En ze viel gelijk met de deur in huis. Vrijdag word ik opgenomen. Al een week voel ik me niet lekker en ik houd geen eten meer binnen. Hierdoor ben ik uitdroogt en doen de suikers waar ze zelf zin in hebben. Beroerd voelen of niet ik had toch echt een weekendje strand op de planning staan. Gelukkig hoef ik pas vrijdag te komen, zodat ik eerst nog even een examen kan maken donderdag.

We laten het ziekenhuis voor wat het is en rijden richting Utrecht.

Naar dit hotel welteverstaan, want morgen heb ik om 9 uur al examen.

Na een dutje voel ik me al wat beter.

En kan ik nog net een stukje huldiging zien van de olympiërs.

En de Linda lekker uitpluizen.

Proost op een eiwitrijk dinner.

De vifit hield ik welgeteld een half uurke binnen. Gelukkig blijft de thee wel zitten waar die moet zitten.

Van de thee knap ik wat op en dan moet je natuurlijk op de foto met je hotelkamergenoot. Say cheese.

En dan is het tijd om de oogjes te sluiten en deze dag vaarwel te zeggen. Truste 

Medogeloze maandag

Maandag 8 februari 2016. Functionele longen, discussies en een trouwe hond.

 

Op elke andere maandag zit ik rond deze tijd al een uur in de trein opweg naar school. Desondanks vind ik het vandaag behoorlijk vroeg.

Boter, kaas en eieren, en wat crackers om het op te doen.

Tijdens de theeronde, krijg ik de opdracht om het eten van de afdeling te beoordelen. En geloof me ik bekritiseer met liefde het eten van 9-noord, want we moeten niet willen dat dit het nieuwe eten  van het hele Erasmus wordt.

Al Netflixend kom ik de komende uren door.

Moeders is inmiddels ook gearriveerd. En om het wachten door te komen, heeft moeders haar haakwerk erbij gepakt.
 

En dan is het tijd om, met een uiters geconcentreerd gezicht, een longfunctie te blazen. Het is fijn dat er deze keer weer wat lucht aan het einde van de functie te zien is. En het resultaat mag er wezen, 3% stijging. 

 

Dit stel artsen was het niet helemaal met mij eens. Je zou het niet zeggen maar vlak voor het nemen van deze foto was er een flinke discussie waarbij de gemoederen nogal hoog opliepen. Ik wil naar huis, hun vinden dat geen goed idee, ik wil sondevoeding 's nachts hun alleen overdag tenzij ik een duodeemsonde neem. Naja het was een heftig gesprek maar uiteindelijk zijn we met een soort van compromis gekomen. Woensdag krijg ik mijn 3e bronchoscopie deze opname en nemen ze opnieuw hapjes. En als de uitslag daarvan goed is en als de longen er rustig uitzien, dan mag ik donderdag eindelijk met ontslag. Zo niet volgt er een passende behandeling.

 

Ondertussen bewaakt Yip thuis de boel met zijn leven. Wat is het toch een trouwe viervoeter.

 

Ik heb wel genoeg van deze dag. Welterusten Rotterdam, hopelijk plog ik straks weer vanaf de thuisbasis. 

Het land van de reizende vlaai

Vrijdag 31 juli 2015

Goedemorgen zeeland.

Hee waar gaat dat heen met die koffers. Op reis?

 

Eerst maar weer een rondje EMC voor de 5e keer deze maand. Ik kom er de laatste tijd net een beetje ietsje te vaak.

Gelukkig is het Erasmus zo attent om mij hieraan op tijd aan te herinneren.

Zo het interne en suiker gedeelte zit er weer op. En ik kan jullie verheugd melden dat mijn bloed inmiddels geen stroop meer is maar slechts nog gezoet. Dat gaat de goeie kan op.

Zo en dan nu blazen tot ik een ons weeg.

De dokter was zeer te spreken over mijn oorbellen. Over mijn longfucntie was hij dan weer minder te spreken. Maar hé dan blaas ik volgende week toch gewoon weer. Zo zetten we onze wekelijkse date nog even voort. 

Zo dan gaan we nu het Rotterdamse inruilen voor een paar dagen Zuid-Limburg. Al slapend, ik dan, en al filerijdend, moeders dan, komen we aan in limbuuuug.

En kiek is wie er ook mee is. Surprise daar is Yip!

Hij blij, ik blij. Zo simpel kan het leven zijn.

Na een rit waar geen einde aan leek te komen. Zijn we dan eindelijk aangenomen op onze bestemming. Een boerderijtje in het pittoreske Ransdaal.

In het dorp rijden opvallend veel sabarus rond, maar dit heeft waarschijnlijk te maken met de plaatselijke autodealers. Vooralsnog rijden wij gewoon nog rond in onze vertrouwde Peugeot met zonder airco.

Op de boerderij vermaakte ik me prima. 

En toen was het tijd om de pootjes omhoog te doen, onder een dekentje te kruipen en languit tv te gaan kijken.

Daaaag