Plog 41

Donderdag 23 maart. Het onderzoek der onderzoeken in het zuiden des lands.

Vandaag was dan eindelijk het maagonderzoek in Maastricht. Niet bepaald om de hoek. Dus togen moeders en ik gisteren al naar Maastricht. En omdat wij helemaal uit Zeeland moeten komen, konden we gebruikmaken van een gastenverblijf. Super makkelijk en om de hoek van het ziekenhuis.

Desondanks ging de eerste wekker al om 6 uur. Even de sondevoeding uitzetten zodat ik nuchter ben en dan nog een uurtje verder tukken.

7 uur. Laten we de dag maar beginnen met een warme douche, daar knapt een ieder van op.

Blijkbaar knap ik er niet van op, want ik werd me toch een partijtje niet lekker. Even plat dan maar.

Aan de suiker heeft het in ieder geval niet gelegen, vast een gevalletje van plots een lage bloeddruk ofsow. Ach het zij zo, ik voel me inmiddels weer helemaal goed en daar gaat het om.

Het gastverblijf bevind zich op een steenworpafstand van het ziekenhuis. Prima aan te lopen.

Hier moeten we zijn. Voor de geïnteresseerde onder ons ik krijg een Manometrie antro(pyloro)duodenaal een hele mond vol, voor het hoe en wat over dit onderzoek klik op deze link.

Voor het onderzoek kreeg ik een sonde met elektroden ter dikte van een tuinslang in mijn neus. Na 3 kwartier wurmen en pielen zat dat ding eindelijk op z'n plek. Pfjeuw.

De komende 7 uur zit ik aan deze computer vast en mag ik niet uit bed.

Dit is de maaltijd die ik naar binnen moet werken. Om er nog wat druk achter te zetten heb ik hier wel geteld 15 minuten de tijd voor. En ik kan je vertellen dat is een race tegen de klok.

Oh jongens, ik heb al zo lang niet gegeten dat ik zelfs wit fabrieksbrood met smaak opeet. Het moet niet gekker worden. Of hoe zeggen ze dat zo mooi; honger doet rauwe bonen zoet smaken.

De maaltijd was van korte duur. Nog geen half uur later en 4 bakjes kots verder, is zo goed al alles uit mijn maag. Dat was te verwachten, gelukkig kan het onderzoek gewoon worden voortgezet.

De daaropvolgende uren bestaan uit wachten, wachten, wachten. Gelukkig zijn we voorbereid. Er wordt dan ook wat af gelezen, gehaakt en vooral tv gekeken.

Klokslag 4 uur. Ik word bevrijd van de dikke sonde in mijn neus en de andere sonde wordt weer aangekoppeld. Ik heb immers al genoeg voeding en vocht misgelopen.

Moeders en ik hebben ons inmiddels verplaatst naar het restaurant. En aangezien we in het land van de vlaai zijn, neemt moeders gelijk maar een stukje vlaai. En no worries, ik mag misschien niet eten, maar zit hier totaal niet mee ik lust namelijk geen taart.

Het bijzondere van zulke dagen is dat je geen reet uitvoert maar het al je energie opslurpt. Wij doen dan ook niks meer vanavond. En morgen? Morgen vertrekken we om half 7 naar het Erasmus voor controle. Truse.