Een onverwachte wending

Maandag 13 juni. Tuin op de schop en longen die haperen.

Goedemorgen. Tijd om alle slapers en brakheid van me af te spoelen.

Dat ontbijtje gaat er ook wel in.

Sorry beest je moet het vandaag doen met een kort rondje. Maar dat vind je na die 7 kilometer van gisteren vast niet erg.

Dat dacht ik al, nog steeds moe van gisteren.

Ondertussen voel ik me met de minuut minder lekker worden en dat nou net vandaag. Tijd om de hulptroepen in te schakelen. Mijn lijf en longen lijken er vandaag geen zin in te hebben dus op de fiets naar de fysio gaat hem niet worden. 

Mama to the rescue. 

Mams knows best. Met flinke tegenzin doe ik een belletje naar het ziekenhuis met de vraag of ik morgen op controle kan komen. Maar gezien mijn klachten wordt ik gelijk naar de SEH verwezen.

Blij dat ik er ben. Koortsig en benauwd als ik inmiddels ben. 

Zit je dan met je goeie gedrag. Denk je een leuke plog te maken moet je naar het ziekenhuis en word je ook nog opgenomen.

Na slechts 2 uur op de SEH is de oorzaak waarschijnlijk gevonden, vermoedelijk een longontsteking. Op naar de afdeling. 

Verder dan liggen en me zo nu en dan omdraaien in bed kom ik niet. Tot ze mij paracetamol door het infuus geven, wat een top spul is dat. 

Bij het verlaten van mijn huis had ik er serieus geen rekening mee gehouden dat ze me op zouden nemen. Zodoende ben ik mijn oplader vergeten. Hoe lang zou ik het redden met 12%?

18.30 uur. De eerste maaltijd na het ontbijt. Nou dat is weer smullen geblazen *kuch*.

 Waarom ik het opeens met plastic bestek moet doen is mij trouwens nog een raadsel.
 

Ondertussen in huize Elise. Dit is mijn achtertuin. Zien jullie ook dat er iets mist? Juust een schutting.

Gelukkig ken ik 3 hele lieve mannen die ondanks mijn afwezigheid deze klus klaren! 

Kiek noe hoe mooi! Dat hebben de helden van de tuin toch maar weer gefixt.

In ziekenhuisland is het ondertussen tijd om de tandjes te poetsen en de oogjes te sluiten. Gelukkig hebben ze voor mij nog een tandenborstel en tandpasta, want ja ook die heb ik thuis laten liggen

's nachts bereikt mijn saturatie een nieuw dieptepunt sinds transplantatie, 82%. Dus slingert de zuster mij aan de zuurstof, wat letterlijk een verademing is. Al komt er van slapen alsnog weinig.

Tot over 6 dagen! Elke 6 dagen (probeer) ik een nieuwe plog online te zetten.

Medogeloze maandag

Maandag 8 februari 2016. Functionele longen, discussies en een trouwe hond.

 

Op elke andere maandag zit ik rond deze tijd al een uur in de trein opweg naar school. Desondanks vind ik het vandaag behoorlijk vroeg.

Boter, kaas en eieren, en wat crackers om het op te doen.

Tijdens de theeronde, krijg ik de opdracht om het eten van de afdeling te beoordelen. En geloof me ik bekritiseer met liefde het eten van 9-noord, want we moeten niet willen dat dit het nieuwe eten  van het hele Erasmus wordt.

Al Netflixend kom ik de komende uren door.

Moeders is inmiddels ook gearriveerd. En om het wachten door te komen, heeft moeders haar haakwerk erbij gepakt.
 

En dan is het tijd om, met een uiters geconcentreerd gezicht, een longfunctie te blazen. Het is fijn dat er deze keer weer wat lucht aan het einde van de functie te zien is. En het resultaat mag er wezen, 3% stijging. 

 

Dit stel artsen was het niet helemaal met mij eens. Je zou het niet zeggen maar vlak voor het nemen van deze foto was er een flinke discussie waarbij de gemoederen nogal hoog opliepen. Ik wil naar huis, hun vinden dat geen goed idee, ik wil sondevoeding 's nachts hun alleen overdag tenzij ik een duodeemsonde neem. Naja het was een heftig gesprek maar uiteindelijk zijn we met een soort van compromis gekomen. Woensdag krijg ik mijn 3e bronchoscopie deze opname en nemen ze opnieuw hapjes. En als de uitslag daarvan goed is en als de longen er rustig uitzien, dan mag ik donderdag eindelijk met ontslag. Zo niet volgt er een passende behandeling.

 

Ondertussen bewaakt Yip thuis de boel met zijn leven. Wat is het toch een trouwe viervoeter.

 

Ik heb wel genoeg van deze dag. Welterusten Rotterdam, hopelijk plog ik straks weer vanaf de thuisbasis. 

Terug van weggeweest

Zaterdag 23 januari 2016

Ik ben weer terug van weggeweest na nog geen twee weken thuis te zijn mocht ik mij maandag weer melden op de SEH.
 

En daar stelden ze vast dat ik een dubbele longontsteking had.

 

De opname verliep verrassend goed, de koorts verdween snel. Maandag longfunctie, dinsdag ct-scan, woensdag broncho en zo was de week alweer bijna rond. 

 

Alleen een beetje jammer dat ik woensdag super ziek werd en dan bedoel ik echt flink beroerd. Uit het niets had ik opeens 41 graden koorts.

Tja maar door dit hele gedoe was mijn eetlust opeens foetsie, dus liet ik elke maaltijd onaangeroerd weer ophalen.En dat zorgde er weer voor dat mijn minigewicht langzaam een microgewicht aan het worden was.

Dus besloten ze een tuinslang in mijn neus te doen en daar 1,5 l sondevoeding per dag doorheen te pompen. Mijn neus zat niet te wachten op zo'n dikke sonde, dus nam moeders een dunnere mee en daar was mijn neus een stuk meer over te spreken.

Na 3 dagen vol met bloedkweken, slapen, paracetamol en extra antibiotica ging het plotsklaps beter. Of zouden alle liters antibiotica er toch mee te maken hebben?

Ik heb zelfs weer een normale mensen temperatuur. Hoezee is dat is even fijn.

 

En wat maakt je ziekenhuiskamer nou completer dan een persoonlijk stilleven. Nu ik dit zo zie, denk ik stilletjes dat het stiekem best leuk zou zijn als mijn stilleven wat groeit met kaarten. Dus kaartjes kunnen gestuurd worden naaaaaar:
Erasmus MC
Afdeling 9-noord
Tav: Elise Moll
Postbus 2040
3000 CA Rotterdam

Krijg nou de pleuris

Woensdag 6 januari 2016

Ontbijt!! Hmm oké de locatie van deze foto vraagt wel om enige uitleg.

Laten we even terug gaan in de tijd. We nemen vorige week woensdag.

 

Nadat ik dinsdag mijn huis in tropisch oord had veranderd van zo'n 22 graden. Ging ik woensdag vol goede moed naar stage. Niet heel slim, want ik had kunnen weten dat dit geen succes zou worden. Zo bleek ook toen moeders mij 3 uur later op moest komen halen. 's avonds werd het er alleen maar slechter op en vanwege de ietwat hoge koorts, moest ik na een belletje met het EMC toch even mijn snoet laten zien op de SEH.

Een longfoto, infuusje en 2 uur wachten later was daar de diagnose. Longontsteking en een beetje pleuritis. En voilà ik mocht blijven en kreeg zoals gewoonlijk een eigen suite met uitzicht op de Erasmusbrug. Een paar antibiotica giften later was ik alweer 3,5 graad afgekoeld en had dus absoluut geen koorts meer. Maar dat weerhield de artsen er niet van om mij met oud & nieuw in het ziekenhuis te houden.

Ondertussen hield het thuisfront mij goed op de hoogte over Yip. Beestke heeft vuurwerkangst en schijt zeven kleuren. Maar gelukkig is meneer in goede handen bij Fien en de rest van de van Eenennaampjes.

's middags had ik oliebollenservice, Esther was zo lief om samen met boyfriend L de in olie gebakken bollen persoonlijk bij mij af te leveren! En zo werd de oliebollenchallenge geboren.

Om 12 uur barste het vuurwerkgeweld los bij de Erasmusbrug, waar ik vanuit mijn bedje perfect uitzicht op had. Uiteraard heb ik de show gefilmd, maar die houden jullie kog van mij tegoed. 

 

Zeg Staatsloterij ga ik nu nog miljonair worden of niet? Nee dus, want ik zal het moeten doen met de €5,- die ik win, en zullen we de €25,- die ik geïnvesteerd had maar onder ons laten.

 

1 januari is ook mijn longjaardag! Precies 2 jaar geleden kreeg ik helden longen in mijn borstkas. En ziekenhuis of niet dat moet gevierd worden!

 

Naast bezoek was er nog een verassing voor de longdaygirl, een sushidiner. Terwijl mijn familie thuis een feestje vierde, vonden ze dat ik ook wel wat lekkers verdiende. Dus toen stond de broeder samen met de sushiman opeens in mijn kamer. 

 

Een vriendin raadde me deze serie aan. Ik moest even wennen maar het bleek een succes. Sterker nog samen met wat middagdutjes sleepte deze serie mij door het lange weekend heen.

In een moment van onoplettendheid heb ik me twee nutri's per dag laten aansmeren door de diëtiste. Dus in een poging de nutri's buiten de deur te houden eet ik hier even een panini als tussendoortje.

 

Op aanvraag van mij kwam de transplantman mij ook nog vergezellen met een bezoekje. Niet geheel zinloos zo bleek. De pseudo in mijn longen, is tot ieders verbazing, weer gevoelig voor c.ipro. Even voor de leken onder ons, dit betekent dat ik met antibioticapillen naar huis kan en geen infuus meer hoef. Zo gezegd zo gedaan, na wat onderhandelen kon ik gelijk mijn spullen pakken en het pand verlaten. Wel met wat extra pillen, maar who care's thuis is thuis!

 

Na een week ziekenhuis was mijn knuffelbeer maar al te blij mij weer te zien.

Ik zeg eind goed al goed!