Zon zee en strand

Dinsdag 19 juli. Zweet je rot en zand tussen de tenen.

Goedemorgen. Het belooft een stralende, zonnige maar vooral hete dag te worden.

Nuchter is dit niet zo goed.

Het is amper half 9 en nu al warm en zonnig. Dat belooft wat.

Dit is Yip's nieuwe vrind.

Een shot van de, nog verlate, kermis in mijn voortuin.

Tijd om mijn tas te pakken voor een rondje fysio. En dat zakje, dat zakje zit bomvol met eiwitten. Een ideetje van de diëtiste om mijn spieropbouw wat te bevorderen.

En hier gaat het allemaal gebeuren.

Het hele sportgebeuren zit er al weer op. En ik heb me weer flink in het zweet gewerkt. Al kwam dit waarschijnlijk vooral omdat uitgerekend vandaag de airco kapot moest gaan.

Thuis heb ik geen airco, maar daar hoef ik dan ook niet te sporten.

Tijd om de hitte thuis te ontvluchten en naar het strand te gaan. Wat moet je anders met dit weer.

Bepakt en bezakt gaan Jessica, Mees en ik op pad.

Waar je je voeten brand aan het gloeiend hete zand.

Het kost je je voeten maar dan lig je ook goed.

Mees vindt het allemaal wel best en ligt lekker koel in de tent.

Aan al het goede komt een eind ook aan het strand. Dan maar de nodige boodschappen inslaan.

Mijn suikers zijn niet echt gediend van die hoge temperaturen en zijn compleet van slag. En dan ben ik ook nog eens te ijdel om met pomp naar het strand te gaan.

Zo'n warme dag is niet echt bevorderlijk voor mijn eetlust, deze couscoussalade biet uitkomst.

Niks zo lekker om na een dagje strand alle zonnebrand, zand en zout van je af te spoelen.

Net voor het slapen gaan speel ik nog even apotheker. Met deze doos medicijnen op mijn brievenbus is mijn zus weer uit de brand.

Van -1 naar +5 in 30 graden

Dinsdag 10 mei. Sommige plogs verdienen wat extra uitleg, zo ook deze. Want in een ver verleden van luchtloze longen bomvol met slijm, had ik geen idee wat ik met lucht moest. Ik had geen beeld van hoe het leven zou zijn na transplantatie. Ik had geen idee meer van hoe een leven zonder benauwdheid en hoestbuien zou zijn. Dus om mij wat perspectief en een leuk vooruitzicht te geven beloofden mijn vader en Lisette mij 1 belangrijk ding. Na transparantie zouden we samen naar Turkije gaan. Zodat ik kon zwemmen in de blauwe zee, heuvels kon bewandelen en echt evenzorgeloos kan zijn. 2 jaar na transplantatie was ik eindelijk fit en stabiel genoeg om de reis te maken. Dus zo geschiede. Een week Turkije.

Goedemorgen deze morgen. Dit is eens iets anders dan de Vlissingse kustlijn. Hallo Turkije.

Na een frisse douche ben ik klaar voor de dag.

Mijn ontbijt ziet er hiet wat anders uit. Een Turksbroodje met Turkse kaas en een driehoek die erg zoet maar doch lekker is. En dit alles wordt weggespoeld met een theetje en een movicolonnetje.

Ik had mijn personal trainer alias mijn fysio beloof om in vorm te blijven. Belofte maakt schuld, dus loop ik elke dag trouw de 5 verdiepingen naar mijn suite. Iets dat mij trouwens de rest van de week spierpijn bezorgd. 

En dit is het dan. Links het bed waarin ik slaap en rechts het medicatiebed. Want vakantie of niet sommige gaan altijd door.

Het doel is om met de bus in Antalya te komen.

Gelukt, een half uur later slenteren we door de straten van de stad.

Kiek noe is wat een leuk haventje.

Daar poseer ik uiteraard even met mijn mooiste glimlach.

Als je met mij met de bus gaat kun de je klok erop gelijk zetten dat het mis gaat. Zo ook vandaag. We zitten in de verkeerde bus en belande, tot grote vreugde van een taxi-chauffeur, op het eindstation van de bus. Blijkbaar zijn er meer toeristen die de buslijnen niet begrijpen.

Gelukkig zijn we nog op tijd voor de laatste zonnestralen. Hier doe ik een poging tot bruin worden terwijl ik Verdwijn lees van Tess Gerristen. Goed boek trouwens.

Na een zwemsessie en een half uurtje aquagym kan mijn bikini drogen bij het andere setje.

Bij het diner vergat ik even dat het plog dag is. Maar gelukkig dacht ik er bij het toetje wel aan.

Het diner sluit ik mierzoet af, goed voor de suikerspiegel *kuch*. Ik heb geen idee wat ik naar binnen schuif, het heeft zo'n beetje gemarineerd in de honing maar is wel erg lekker.

De avonduren komen we al pestend door. Maar zoals je ziet speelt niet iedereen het spel eerlijk...;)

Welterusten en goeie avond

Zondagse gezelligheid

Zondag 1 mei.

Goedemorgen deze morgen. Ik wijk deze morgen eens van de gebruikelijke route af.

 

Zo kom je nog eens dingen tegen, zoals deze gratis bibliotheek.

En zo zien we de molen ook eens van de andere kant.

Het is duidelijk de dag van de arbeid vandaag. Ondanks de zondagsrust zijn ze op het Bellamypark al hard aan het werk. 5 mei komt eraan en voor de festiviteiten van die dag moet er het een en ander worden opgebouwd.

Thuis gekomen vraagt mijn aanrecht om een opruim en afwasbeurt. Maar daar draai ik mijn hand niet voor om.

Inmiddels zijn wij onderweg naar de kleine Johannes.

Nee niet naar een kleine Johannes, maar de kleine Johannes. Een speeltuin waar Fien zich lekker kan uitleven.

En waar wij ons ook volledig uitleven.

Mees vindt het allemaal wel best.
 

Fien is inmiddels toch best wel moe van al dat hollen, dollen en spelen.

Maar heeft nog net genoeg energie om met haar lege ijsje te toeteren.

Thuis gekomen wacht er een heel blij hondje met een volle blaas op mij.

Kiek hem noe is genieten van het uitzicht.

Thuis spit ik de stapel folders nog eens goed door. En zie dit, een mega handig en zacht zitkussentje voor op de bagagedrager. Hadden ze die vroegah maar in mijn tijd. Toen ik nog zonder lucht en zitvlees elke vrijdagavond achter op de fiets sprong bij een van mijn vriendinnen. Maar tijden veranderen. Tegenwoordig fiets ik zelf, maar mocht er ooit nog een luchtloos tijdperk aanbreken weet ik het zitkussen te vinden.

Het luchtprobleem is gelukkig al lang verholpen. Aan het zitvlees wordt hard gewerkt.

Bij elke druppel voel ik mijn zitvlees groeien. Of zou dat komen omdat ik al 2,5 uur non-stop naar drop dead diva aan het kijken ben. Anyway ik vond het wel weer wel geweest voor vandaag. Trusten