27 november 2013 is de datum waarvan ik 1,5 jaar geleden riep: dan komen ze DE longen. Het ging toen nog heel goed en van HU was zeker nog geen sprake. Er was verder niks bijzonders aan deze datum, ik dacht het gewoon.
De afgelopen maanden, weken, dagen kwam DE datum steeds dichterbij. Langzaamaan gingen en wilde steeds meer mensen erin geloven dat ze die dag echt zouden komen. Zelfs de afdeling begon er stiekem in te geloven. Iedereen gunde het mij zo. Maar ja, de kans zat er natuurlijk dik in dat ik geen gelijk zou krijgen. Het CF-team hier maakte zich toch een beetje zorgen, ze waren bang dat ik in een diepe put zou vallen als ik geen oproep zou krijgen.
Vandaag is het 28 november en zitten nog steeds mijn eigen longen in mijn borstkas. Geen oproep, geen nieuwe longen. Dus kwam zoals afgesproken de maatschappelijk werkster langs om mijn psychische toestand te checken. Maar wonder boven wonder ben ik niet in die spreekwoordelijke diepe put gevallen. Natuurlijk had ik het graag gewild, maar eerlijk toegegeven de kans dat ik gelijk zou hebben gehad was natuurlijk nihil, of niet?
Mijn dokter kwam vanmiddag binnen voor longenpraat en zei: je had bijna gelijk gehad.
Wat zeg je nu bijna gelijk gehad?
Ja, er was gisteravond een aanbod, maar de longen waren te slecht.
Het scheelde maar een haartje of ik was opgeroepen. Wow bizar, zo jammer dat ze niet goed genoeg waren. Maar het goede nieuws is echter wel dat ik helemaal bovenaan de lijst sta. En elk longaanbod dat in mijn categorie valt is voor mij. Dat klinkt hoopvol en zorgt ervoor dat de gedachte of er überhaupt ooit longen zullen komen even niet meer door mijn hoofd spookt. In mijn hoofd is er meer hoop dan ooit. En jawel hoor de vraag werd mij al meerdere keren gesteld, er is een nieuwe datum. Wat vinden jullie van 11 december 2013? Mooi toch. Eerder is natuurlijk ook geen probleem.
