Niemand verliest.

Wanneer verlies je en wanneer win je?

Dat vroeg ik me opeens af. Toen mijn moeder me vanochtend wees op een rouwadvertentie in de plaatselijke courant. Daar stond een rouwadvertentie van een CF’er in. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was, shit hè niet weer één.

Totdat mijn oog viel op het geboortejaar. 1951. Waarop ik nogal bot reageerde met, verloren?? Ze heeft gewonnen. Als je zo oud mag worden met CF heb je gewonnen. Het had er vast mee te maken dat ik net had gelezen hoe een andere dappere jonge CF’er strijd op de IC om nieuwe longen. Zo oneerlijk. Tja en als je het zo bekijkt is het een overwinning om 59 jaar te worden.

Aan de andere kant. De beste mevrouw heeft nog steeds haar strijd verloren, ze werd wel 59 jaar. Maar zonder CF had ze nog rond gelopen op deze aardbol. Iedereen die aan CF overlijdt is er één teveel. Je verliest altijd als je overlijdt aan CF, hoe jong of ‘oud’ je ook bent. En stuk voor stuk zijn het allemaal helden, gestorven in het harnas.