Een draadje erbij

Inmiddels is het alweer zaterdag, hoognodig tijd om te vertellen hoe de slaapmeting in het ziekenhuis is gegaan. Eigen kan ik er vrij kort over zijn, vreselijk.

 

Hahaha nee hoor dat is een beetje overdreven, maar de slaapmeting is niet helemaal gelukt, omdat ik vooral niet heb geslapen. Alles bij elkaar heb ik drie keer een uurtje geslapen en vanaf 4 uur heb ik helemaal geen oog meer dicht gedaan en geloof me dan duurt de nacht heeeel lang. Ik zal de slapeloosheid maar wijten aan onderbewuste zenuwen of zo, tja je wilt toch goede cijfers afgeven. Ondanks dat er weinig van slapen terecht is gekomen, konden ze  zien dat mijn saturatie te ver zakt en ze verwachten dat als ik dieper slaap die verder zakt. Kortom ik heb het lang kunnen uitstellen maar nu kom ik er niet meer onderuit het wordt extra zuurstof  ’s nachts. Maar als ik hierdoor beter slaap en me ook beter ga voelen vind ik het niet erg. Ze zeiden ook dat ik bij het sporten zuurstof moet gaan gebruiken. Hahaha nou mooi niet hè, sporten gaat prima heb nergens last van dus dat advies volg ik voorlopig niet op. Je neemt toch ook geen paracetamol voordat je hoofdpijn krijgt.

 

Voordat ik naar huis ging kwam mijn arts nog even zijn belofte na. Nadat hij de looptest-weddenschap had verloren, was hij mij nog wat chocolade schuldig. Dus die kreeg ik ingepakt en wel en toen kon ik heel moe eindelijk naar huis toe.