Druppelend naar een stijgende longfunctie

Een feestje en een theekransje dat iets anders liep dan gepland.

Het theekransje met de dokter afgelopen vrijdag verliep niet helemaal zoals gepland. Ondanks dat mijn longfunctie langzaam uit een diep dal krabbelt gaat het te langzaam. Volgens de arts heb ik na mijn laatste infectie een flinke afstoting doorgemaakt. Gelukkig heeft de prednison me al uit het diepste dal getrokken. Nu is het nog zaak om de rest van de longfunctie terug te krijgen. Daar moet een 3 daags kuurtje solumedrol voor gaan zorgen. Dus mocht ik mijn koffer weer pakken, voor hopelijk een kort verblijf. 

Gelukkig mocht ik na wat inderhandelen nog wel het weekend thuis doorbrengen. Zodat ik alweer bij de 3e verjaardag van Fien kon zijn. Ze was dol gelukkig met haar nieuwe fiets. Dus toen mijn moeder met haar cadeau voor Fien kwam. Zei de kleine grote meid; oh dat hoeft niet hoor oma, ik heb al een fiets. Je snapt de rest van de middag wilde Fien alleen maar buiten fietsen.

Maar goed aan alle feestjes komt een eind. Dus mocht ik mij vandaag melden voor opname.

Gelukkig wel op mijn vertrouwde 9-midden.

Dit is mijn kamertje voor de komende dagen. Geen 5 sterren maar wel een leuk uitzicht.

Een ramenwasbeurt zou wel op z'n plek wezen, maar ondanks de bevlekte ramen kan ik vanuit mijn bed alle bootjes zien binnen komen.

Ze zijn vandaag lekker vlot. Nog voor ik goed en wel mijn koffer heb uitgepakt zit het infuus, er na 4 keer prikken, al in.

De medicijnen hangen aan, ze laten er duidelijk geen gras over groeien.

Bij deze bied ik alvast mijn excuses aan, voor als ik onredelijk, niet aardig ben of stom doe. Ik ben het niet, het zijn de medicijnen die mij tijdelijk gestoord maken. 

En terwijl ik mijn eerste maaltijd naar binnen schuif, houdt moeders mij op de hoogte van het hondenleven van Yip.

Daar wordt zoals altijd goed voor gezorgd. Daarvoor dank!

De gordijnen zijn gesloten, hoog tijd om ook mijn ogen maar eens te sluiten.