En toen was er duidelijkheid

Jeetje, het was me het maandagje wel hoor. De duidelijk die ik zo graag wilde, nou die werd mij vanmorgen even vertelt bij de artsenvisite. Zo zei de zaalarts even dat ze nu toch deze week de kap willen doen. Vorige week wilde ze dit niet, omdat ik veel te veel hoestte en je hem dan niet goed kan instellen. Aangezien ik nog amper hoest vinden ze dat de kap nu wel ingesteld kan worden.

Ik was nogal overrompeld door dit nieuws. Daar ging mijn, in mijn hoofd bedachte zegje dat ik niet van plan was om die kap nog te gaan doen. En dat ik morgen naar huis zou gaan. Opeens was mijn hoofd leeg, ik ging niet in discussie, had geen weerwoord helemaal niks van dat alles.

Het nieuws kwam pas later binnen, al had ik een soort van duidelijkheid gekregen ik was nog steeds ontevreden. Dus toen moeders kwam, kwamen er traantjes. Gelukkig was daar toen de engelen zuster die mij troostte en uitlegde dat die kap echt nodig is. Maar waarom oh waarom heb ik hem dan nog niet als ik hem dan nodig zou hebben? En waarom oh waarom heb ik nergens last van? (Afgezien van de nachten waarin ik soms knallende koppijn heb) Allemaal vragen waar ik mee zat, maar die zij kon beantwoorden. Ze legde mijn bloeduitslagen naast de normaal waarde, zodat ik met eigen ogen kon zien dat het nodig is. Daar kon je ook aan zien dat de stapelingen geen incident zijn, maar al langer aanwezig zijn. Waarom ik bijna nergens last van, schijnt normaal te wezen en tegelijkertijd het verraderlijke. Het lichaam wendt eraan. Enigszins getroost ging de middag langzaam voorbij. De transverpleegkundige kwam ook nog even polshoogte nemen. Hij legde mij alles nog eens uit en zei dat het echt nodig was. Het is nu niet acuut maar zoiets moet je ook voor zijn. Hij begreep dat ik gek werd van de onzekerheid. De IC ligt helaas nog steeds vol, spoedgevallen gaan natuurlijk voor. Logische natuurlijk, al blijft daardoor de onzekerheid over wanneer het gaat gebeuren. Dan heb ik ook nog de pech dat mijn longarts deze week niet aanwezig is dus ik daar mijn vragen niet aan kwijt kan. En de slecht communicerende zaalarts helpt ook niet echt mee.

Naast het kap nieuws had de zaalarts nog een mededeling, ik wordt ingepland voor een peg. Huh een peg, zullen de meeste nu wel denken. Ja een peg. Ik wist al een poosje dat dit eraan zat te komen. Tot 1,5 jaar geleden had ik er ook één, totdat die floeps uit mijn maag werd gerukt, omdat ik achter mijn bed bleef haken. We besloten dat we zouden kijken hoelang de sonde het uit zou houden. De laatste periode thuis hoestte ik hem er al ’s nachts regelmatig uit, waardoor ik al afviel. En toen ik ziek was, nou toen was het helemaal een ramp. Omdat ik steeds de sonde + voeding er uithoestte kon ik geen sondevoeding krijgen en het toch al dramatische gewicht, daalde nog meer. Met een BMI van 16 zit er nog maar heel weinig vet op de botjes en zijn er geen reserves meer. De enige oplossing lijkt nu een peg, zodat ik ook als ik veel hoestbuien heb sondevoeding kan krijgen. Ik sta zelf wel achter de peg, want iedere keer je neusholte/kaakholte kunnen flossen met je sonde is geen pretje kan ik je vertellen. Dus het is ook even afwachten wanneer dit gaat gebeuren.

Het goede nieuws van de dag is dat overdag de bloedgassen goed zijn, en ik overdag geen zuurstof meer heb!! Duuuuuus ik mocht eindelijk gaan badmintonnen. Jeeeeh, daar werd ik toch wel hele blij van. En dit deed ik uiteraard met mijn favoriete badmintonmaatje K.

Oh en dan hier nog 2 fototjes van het babymutsje dat ik heb gehaakt, voor de nog ongeboren baby. Jullie zien gelijk wat het wordt haha.