In mijn afgesloten kamertje gebeurt er niet veel. Het is steeds maar afwachten op een moment dat er wat gebeurt tot er wat gebeurt. En net als ik denk dat het niet saaier kan worden loopt er een oud vrouwtje me kamer in. Ze kijk me aan met een boze blik die zegt: wat doe jij in mijn kamer?? Ondertussen kijk ik zelf met zo'n blik van: Ojee hoe ga ik dit oplossen, ik ben namelijk niet zo handig met oude verwarde mensen.
Ze blijft me ook maar aankijken met de zelfde blik. Ergens krijg ik nu toch wel de kriebels brrr. Net op het moment dat ik haar er op wil wijzen dat dit toch echt mijn tijdelijke onder komen is en niet die van haar. Hoor ik de broeder roepen. Nee, mevrouw dit is niet uw kamer, u zit er een kamer naast. Deze kant op mevrouw dit is de verkeerde kamer, kom maar ik breng u naar uw kamer....De vrouw kijkt verward en verschrikt op, ze beseft zich opeens dat niet ik in de verkeerde kamer zit maar zijzelf. Ze draait zicht om en ik zie aan haar rood geworden wangen dat ze zich schaamt. Nog net voor mijn deur sluit en de broeder de oude verdwaalde vrouw terug naar haar kamer brengt, hoor ik hoe de broeder haar streng toespreekt, en haar vertelt dat ze ondanks haar hoge leeftijd écht niet zelf op pad moet gaan. Glimlachend ga ik weer verder waar ik mee bezig was; ein-de-lijk gebeurt er weer eens wat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten