Oepsie, dat was niet de bedoeling

In deze donkere dagen voor kerst mocht ik me weer komen melden in het gezelligste witte huis van Nederland, het EMC.

Een paar daagjes geleden begon het eigenlijk al met koorts. Vooral ’s nacht en ’s middags. Maar zodra de koorts weer weg was voelde ik me ’s middags moe maar wel goed….Maar vannacht ging het opeens mis, en kreeg ik zoveel spijt dat ik niet eerder had gebeld. Ik was zo benauwd, wist niet meer waar ik het zoeken moest en ik kon niet meer. Moeders geroepen, zij de zuurstof aangezet, maar dat 1,5 litertje hielp natuurlijk voor geen meter. Na nog een half uur hield ik het echt niet meer had het zo benauwd, en wilde ik alleen nog naar het ziekenhuis. En dan niet ’s ochtends maar gelijk!! Kijk dat het op zo'n moment 5 uur ’s nachts is kan ik ook niet helpen. Moeders bellen, toen kwam de vraag wel of geen ambulance. Het werd er toch wel 1 en die arriveerde om half 6, reed mij door het tuintje van de buurvrouw en gooide me in de ambu klaar om naar Rotterdam te gaan.


In de ambu had ik het nog steed stik benauwd dus werden alle controles gedaan. Als je denkt dat 86 een slechte saturatie is dan heb je het goed. Maar als je het omdraait en er staat 68 is dat super slecht. Juust en met die saturatie en een hartslag van 170 werd ik door de ambu naar Rotterdam gebracht. Op het eind van de rit ging het stukken beter, mede dankzij de zuurstoftank die bij van zuurstof deed voorzien, en de koorts die zakte. Nog met de ambuman gekletst en hopsa we waren in Rotterdam.


Daar stonden ze met 5 man klaar om me gedag te zeggen. Alles werd in werking gezet, infuus ging erin, arts kwam kijken, sprayen, de röntgen kwam naar mij toe in plaats ik naar hen hahaha, de röntgen op wielen zegmaar, een longarts was ook nog van de partij, die schrok nogal van de saturatie en hartslag hij prikte nog een bloedgasje. Net voor ik vertrok van de SEH werd er nog een hartfilmpje gemaakt. En zo werd ik na 1 uurtje SEH naar de SV-long gebracht, lekker vlot toch.


Al vlug was bij iedereen bekend dat ik weer was gearriveerd in ziekenhuisland, vele kwamen mij gedag zeggen, en vele kwamen mij een preek geven over het feit dat ik te laat gebeld zou hebben. Ik hoorde elke preek aan, keek elk dokter met mijn bambi lodderogen aan, legde hem uit dat ik juist 3,5 dag te vroeg was!! Eigenlijk wilde ik pas maandag bellen, vanwege een giga te gek Sinterklaasfeest van zaterdag (jep sinterklaas geen ketst). Dus tja als je het vanuit dat punt bekijkt is van maandag naar vrijdag nacht bellen een hele vooruitgang. Maar okee goed volgende keer probeer ik eerder te bellen, helpen jullie me tegen die tijd herinneren?? Dit wil ik namelijk echt niet nog een keertje!!

Nu de koorts weg is voel ik me wat beter, en veel, veeeel minder benauwd. Het ziet ernaar uit dat ze me deze keer echt niet zomaar naar huis sturen. Dus vrees ik daat ik hier met kerst nog zit. Me kamer is wel erg kaal vooal, omdat er nog geen gordijnen hangen. En om me kamer in wat leuke (kerst) sferen te krijgen hier me adres (hinthint):
Elise Moll
Postbus 2040
3000 CA Rotterdam
Afdeling: SV-Long, Kamer 211