Embolisatie

Het verhaal van de longen die bloeden, begint al een paar jaar geleden. Gemiddeld 1 keer per maand heb ik wel een longbloedinkje. Meestal klein soms groot. Voor het gemak zeg ik altijd dat mijn longen eens in de maand ongesteld zijn. Ik had het geaccepteerd en de dokter inmiddels ook. Die longen borrelen en bloeden af en toe, maar het stopt altijd uit zichzelf en daarmee was de kous af. Natuurlijk werd er regelmatig gesproken over e.mbolisatie, maar met mijn allergie voor contrastvloeistof is dat niet heel erg handig. Maarja toen ik de laatste week 3 keer een bloeding had, werd er besloten er toch maar iets aan te doen. Het bloed spoot er gelukkig niet uit zoals je dat in tv series altijd zo spectaculair ziet, maar de potjes hier kon ik er goed mee vullen. Dus tijd voor actie. En met een stoot p.rednison zal de contrastvloeistof niet voor problemen zorgen.

Vandaag was de e.mbolistatie en omdat niet iedereen over een medisch vocabulaire beschikt zal ik het proberen uit te leggen. Ze gaan met een katheter via je lies naar een groot vat. Via die katheter gaan ze naar je longen toe. Ze spuiten wat contrast naar binnen zetten de röntgen aan en ze zien waar er een bloedvat lekt. Eenmaal aangekomen in het vat, sluiten ze die af en klaar is kees of in dit geval de radioloog. Op zich een fluitje van een cent, want meer dan stil liggen hoef ik niet te doen en ik kon meekijken. En dat is voor een controlreak like me heel fijn. Maar toegegeven na 2 uur zitten wroeten in mijn longen was ik echt bekaf. Eén vat kregen maar niet afgesloten. De waarschijnlijke boosdoeners zijn wel afgesloten dus als het goed is krijg ik voorlopig geen bloeding meer. Oja en dit alles doet geen pijn hoor, ik was netjes verdoofd in me lies dus voelde niks.

En dan nu het beste nieuws van de week. Als alles goed blijft gaan mag ik morgen voor het eerst in 2 maanden weer naar huis, ik mag daar zelfs een nachtje blijven woehoeeee!!