Vanaf het moment dat ik me eerste stapjes op de gang zetten
wist ik het zeker, ik. ga. die. colorrun. rennen!
Dus moest er getraind worden, hard getraind. Want met een
gebrek aan spieren en conditie kon ik niet gaan hardlopen. 3 keer in de week trainde
ik bij de fysio, deed nog wat oefeningen thuis en al die training werd beloond.
Het rennen ging steeds beter.
Gisteren was het moment daar. Gesteund door vrienden en
familie gingen we van start. Het was geweldig het was leuk het was precies wat
ik ervan had verwacht. En het mooiste is we hebben allemaal de finish gehaald,
stuk voor stuk. Getraind of ongetraind, CF of geen CF we hebben het allemaal
gehaald en daar ben ik trots op. En als kers op de taart werden Djuna en ik
samen met een andere man ‘gehuldigd’ op het podium. Gehuld in een donor shirt
stonden we te springen van geluk en kregen we ook nog een mooie bos bloemen.
Na afloop was er nog een feest op het ballamypark. En ik
weet niet waar ik de energie vandaan haalde maar daar heb ik de nog de hele
avond staan springen met een vriendin. Dat ik de drie dagen daarna niks waar
was, was het allemaal waard. Volgend jaar zeker weer! Maar dan ga ik voor de
7,5 km.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten