Vandaag precies 1 jaar geleden keek ik naar het vuurwerk en had ik maar een wens.
Precies 1 jaar geleden kreeg ik, zoals veel te vaak, een alles verstikkende hoestbui waaruit ik nauwelijks kwam. En kon ik alleen maar denken, laat dit alsjeblieft de laatste zijn. En precies dat ene jaar geleden ging de telefoon en kwam de mededeling dar DE longen er waren.
Het ging allemaal zo snel. De ambulance kwam en die arriveerde in een complete chaos. De woonkamer was ontploft. De vloer was bezaaid met confetti, de tafel zat onder de poedersuiker, half lege champagne glazen en laten we de schalen vol oliebollen niet vergeten. En tussen al die troep zochten we vlug de laatste spulletjes bij elkaar. Eenmaal alles gepakt, vertrokken we met piepende banden naar het ziekenhuis.
Een paar uur later nam ik afscheid van mijn familie. Alhoewel afscheid, zo voelde het totaal niet. Het was meer een; tot zo. En dat was gelukkig ook zo, want 11 uur later opende ik mijn ogen en sindsdien is alles anders.
Dank je wel dappere donor. Dank je wel dat je mij en mijn familie een nieuw leven gunde. Ik hoop dat je vanaf een wolkje naar me kijk en ik je trots maak. Ik hoop dat je vindt dat DE longen goed terecht zijn gekomen. En ik hoop vooral dat er meer mensen zo dapper zijn als jou en een ander een nieuw leven gunnen. Dank je wel donor, bedankt dat je mijn held wilde zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten