Na een niet al te beste nacht met weinig slaap en veel
gehoest, werd ik iets later wakker dan normaal. Ik was goed gemutst dus ik
dacht: joh, ik gooi die gordijnen lekker open. Dat op zich is al opmerkelijk
aangezien ik de duisternis iets gezelligs vind hebben, dus laat ik de gordijnen
meestal dicht, Totdat de verpleging hem open doet.
Maar goed daar wilde ik niet heen. Wat ik zag toen ik de
gordijnen open deed was pas echt opmerkelijk. Want wat zag ik daar midden in de
stad een konijntje. Hoe schattig is dat, zo’n lief klein konijntje op een laad
en los plek voor vrachtwagens. Daar word ik wel vrolijk van.
Totdat ik mijn hoofd draai en iets zie waar het nog veel te
vroeg voor is. Er ligt een dood konijn op de stenen waar een ekster fanatiek in
aan het pikken is. Zo ook goeie morgen, nou ik was wakker hoor. Het was net een
natuurdocumentaire in de grote stad. In gedachten hoorde ik een Vlaamse
voiceover al zeggen: …en hier ziet ge hoe een ekster aan haar maaltijd komt. Interessant
hoor, maar ik geloof dat ik dit soort beelden liever zie als ik goed wakker
ben.
maandag 20 mei 2013
zaterdag 18 mei 2013
Even weg
Het weekend is weer aangebroken en dat betekent dat ik het ziekenhuis mag laten voor wat het is en met verlof mag. Deze keer ga ik niet naar huis, omdat gewoon iets beter uit komt als ik hier blijf. Maar om toch even weg te zijn uit het ziekenhuis ging ik vandaag Rotterdam in.
Dus zo verlieten moeders en ik een werkelijk uitgestorven ziekenhuis. In de stad gingen we lunchen, ik keek er al de hele week naar uit. Bij mijn favoriete lunchplekje aten we een heerlijke bagel, nou die smaakte heel goed na al dat ziekenhuis voer haha. Daarna gingen we in de stad hard opzoek naar een verjaardagcadeautje voor mij, want jaa over 1,5 week word ik al 21 jaar Woehoeee!! We dronken nog wat en op de terugweg kreeg ik nog leuk commentaar van een man. Hij zei: je boft maar dat je lekker wordt rondgereden en niks hoeft te doen. Pfff wat een pannenkoek zeg, hij snapte duidelijk niet hoe de wereld in elkaar zit en dat ik veel liever had gelopen. Hij bedoelde er vast niks kwaads mee, maar zoals stampertje zei in Bambi: If you can't say something nice, don't say nothing at all.
Even later kwam ik weer moe terug op mijn kamer. Eigenlijk iets te moe, kon geen pap meer zeggen haha. Gelukkig doet een hazeslaapje wonderen en nu zal ik vannacht vast ook heel goed slapen. Tenminste als ze niet weer elke paar uur mijn suikers gaan prikken.
woensdag 15 mei 2013
Hok 113
Gisteren heel vroeg kwam ik weer terug in hok 113. De tulpen
hadden het weekend zonder mij niet overleeft, die hingen er maar treurig bij.
Maar me bed was netjes opgemaakt en er lag een stapel fanpost op mijn kussen. Echt
super leuk de teller staat inmiddels al op 48!
Aan het eind van de ochtend kwam Djuna nog even langs, en die had een t-shirt voor me meegenomen, waar ik volgend jaar uiteraard in ga hardlopen. Na Djuna kwam Jolanda ook nog even een praatje maken en dat was erg gezellig. Van kreeg ik nog een puzzel waar ik mijn hersens nog flink over ga breken. Maar zo blijf ik lekker bezig.
Vandaag was het weer tijd voor het echte ziekenhuisleven. De fysio liet ik maar even voor wat het was, moet toch nog wat bijkomen van het weekend. In plaatst daarvan kwam de diëtiste en de t-arts langs. Met een diepe frons in haar voorhoofd zei de diëtiste dat ze zich zorgen maakt om mijn gewicht. Volgens de berekening krijg ik meer dan genoeg calorieën binnen om aan te komen, maar in praktijk geven al die calorieën niet het gewenste resultaat, namelijk gewichtstoename. De sondevoeding ophogen heeft nu geen zin ik krijg meer dan genoeg binnen. Maar er zit ergens een gat, een gat waar al die calorieën in verdwijnen. Dus gaan we de komende week kritisch kijken naar wat mijn bloedsuiker doet op het moment dat ik sondevoeding krijg. En gaan we kijken of er nog wat verbeterpunten zijn met mijn creon gebruik. Als we het gat vinden kunnen we het dichten en kom ik kilo’s aan. Hahaha zie je het voor je een dikke Elise.
Aan het eind van de ochtend kwam Djuna nog even langs, en die had een t-shirt voor me meegenomen, waar ik volgend jaar uiteraard in ga hardlopen. Na Djuna kwam Jolanda ook nog even een praatje maken en dat was erg gezellig. Van kreeg ik nog een puzzel waar ik mijn hersens nog flink over ga breken. Maar zo blijf ik lekker bezig.
Vandaag was het weer tijd voor het echte ziekenhuisleven. De fysio liet ik maar even voor wat het was, moet toch nog wat bijkomen van het weekend. In plaatst daarvan kwam de diëtiste en de t-arts langs. Met een diepe frons in haar voorhoofd zei de diëtiste dat ze zich zorgen maakt om mijn gewicht. Volgens de berekening krijg ik meer dan genoeg calorieën binnen om aan te komen, maar in praktijk geven al die calorieën niet het gewenste resultaat, namelijk gewichtstoename. De sondevoeding ophogen heeft nu geen zin ik krijg meer dan genoeg binnen. Maar er zit ergens een gat, een gat waar al die calorieën in verdwijnen. Dus gaan we de komende week kritisch kijken naar wat mijn bloedsuiker doet op het moment dat ik sondevoeding krijg. En gaan we kijken of er nog wat verbeterpunten zijn met mijn creon gebruik. Als we het gat vinden kunnen we het dichten en kom ik kilo’s aan. Hahaha zie je het voor je een dikke Elise.
maandag 13 mei 2013
Een tikje ongeremd
Ik kan de hele wereld aan. Dat dacht ik toen ik
gisterochtend wakker werd. 12 uur later dacht ik daar heel anders over.
Misschien was het ook wel een tikje overmoedig om op de scooter zonder zuurstof naar de supermarkt te gaan. Een scooter die ik al 5 maanden niet had aangeraakt, en de zuurstof waarmee ik sinds maart niet meer zonder naar buiten kan. Misschien was het wat overmoedig maar ik moest het doen. Ik moest naar de supermarkt gaan om mijn moeder te kunnen verassen met een Moederdag lunch, dat verdiende ze wel vond ik. Dus zodoende en aten we heerlijk, verse broodjes met gerookte zalm.
’s Middags gingen we nog langs mijn opa en oma en ’s avonds kwam Esther nog even langs. Tja en dan beland je ’s avonds heel moe met koorts in bed. Jammer, eigen schuld, stom lichaam. Ik moet ook niet denken dat ik de hele week in 1 weekend kan proppen. Al was het wel heel leuk om weer even bij te praten met iedereen.
Toen ik vanmorgen mijn ogen opende dacht ik niet dat ik de hele wereld aan kon, ik was al blij dat ik gedoucht en al beneden verscheen (misschien was gisteren toch iets teveel van het goede haha). Vanmiddag is de boekpresentatie van Samantha en daar heb ik veel zin in.
Misschien was het ook wel een tikje overmoedig om op de scooter zonder zuurstof naar de supermarkt te gaan. Een scooter die ik al 5 maanden niet had aangeraakt, en de zuurstof waarmee ik sinds maart niet meer zonder naar buiten kan. Misschien was het wat overmoedig maar ik moest het doen. Ik moest naar de supermarkt gaan om mijn moeder te kunnen verassen met een Moederdag lunch, dat verdiende ze wel vond ik. Dus zodoende en aten we heerlijk, verse broodjes met gerookte zalm.
’s Middags gingen we nog langs mijn opa en oma en ’s avonds kwam Esther nog even langs. Tja en dan beland je ’s avonds heel moe met koorts in bed. Jammer, eigen schuld, stom lichaam. Ik moet ook niet denken dat ik de hele week in 1 weekend kan proppen. Al was het wel heel leuk om weer even bij te praten met iedereen.
Toen ik vanmorgen mijn ogen opende dacht ik niet dat ik de hele wereld aan kon, ik was al blij dat ik gedoucht en al beneden verscheen (misschien was gisteren toch iets teveel van het goede haha). Vanmiddag is de boekpresentatie van Samantha en daar heb ik veel zin in.
vrijdag 10 mei 2013
Met verlof
Het is gelukt. Ik heb een heel goed dealtje met mijn dok
weten te sluiten over mijn verlof van dit weekend. Morgen aan het einde van de
middag mag ik naar huis om vervolgens pas dinsdag ochtend heel vroeg weer terug
te komen. Beter kan niet dacht ik zo. Op die manier ben ik zondag lekker thuis
en kan ik maandag naar de boekpresentatie. Dus ik heb heul veel zin in morgen
haha nog even geduld en dan ben ik weer eventjes thuis.
Gisteren was trouwens ook een leuk dagje. Fientje kwam! Zij kwam natuurlijk niet alleen, mijn moeder en Jessica waren er ook gezellig bij. Zo was er hier gisteren een kleine grote familie reünie, want Door is ook opgenomen. De familie Moll was dus goed vertegenwoordigd haha.
Gisteren was trouwens ook een leuk dagje. Fientje kwam! Zij kwam natuurlijk niet alleen, mijn moeder en Jessica waren er ook gezellig bij. Zo was er hier gisteren een kleine grote familie reünie, want Door is ook opgenomen. De familie Moll was dus goed vertegenwoordigd haha.
woensdag 8 mei 2013
Eerste weekje
Post, post een hele stapel post heeft mijn kamertje bereikt!
Grote, kleine, vrolijke, mooie, grappige maar vooral hele lieve kaartjes. De teller
staat inmiddels al op 31, wow wist niet dat ik zoveel fans had haha. Echt super leuk, bedankt iedereen.
Zo en hoe is het dan verder in ziekenhuisland. Nou eigenlijk wel goed. Ik train elke dag mijn spieren met de fysio, dus over een paar weken zit me hier toch een gespierde spijker niet normaal. De diëtiste is natuurlijk ook even langs geweest. Mijn gewicht is nog steeds dramatisch laag *kuch43kuch* en het lijkt alleen maar verder te zakken. Dus probeerde die goede vrouw mij allemaal snacks aan te smeren voor tussendoor, maar ik ben nou niet bepaald de makkelijkste eter. De snacks vielen daarom ook niet echt bij mij in de smaak dus is de sondevoeding wat opgehoogd. Dat en de warme hap die ik elke dag van thuis krijg moeten er voor gaan zorgen dat het gewicht omhoog gaat.
Vandaag heb ik dan ook eindelijk mijn T-arts gezien. We babbelde wat over de vakantie, spraken af dat alleen hij en de andere T-artsen over mij en mijn HU status gaan. En hadden het over mijn CT-scan die er niet erg florissant uitzag. Maar hallo ik moet toch niet voor niets nieuwe longen wat had hij dan verwacht haha. Als laatste probeerde ik nog een dealtje te sluiten over het verlof van aankomende week, mag ik maandag een extra dagje weg voor een boekpresentatie of niet? Of het lukt hoor ik morgen. Zo en met deze cliffhanger sluit ik mijn blog.
Be continued…
Zo en hoe is het dan verder in ziekenhuisland. Nou eigenlijk wel goed. Ik train elke dag mijn spieren met de fysio, dus over een paar weken zit me hier toch een gespierde spijker niet normaal. De diëtiste is natuurlijk ook even langs geweest. Mijn gewicht is nog steeds dramatisch laag *kuch43kuch* en het lijkt alleen maar verder te zakken. Dus probeerde die goede vrouw mij allemaal snacks aan te smeren voor tussendoor, maar ik ben nou niet bepaald de makkelijkste eter. De snacks vielen daarom ook niet echt bij mij in de smaak dus is de sondevoeding wat opgehoogd. Dat en de warme hap die ik elke dag van thuis krijg moeten er voor gaan zorgen dat het gewicht omhoog gaat.
Vandaag heb ik dan ook eindelijk mijn T-arts gezien. We babbelde wat over de vakantie, spraken af dat alleen hij en de andere T-artsen over mij en mijn HU status gaan. En hadden het over mijn CT-scan die er niet erg florissant uitzag. Maar hallo ik moet toch niet voor niets nieuwe longen wat had hij dan verwacht haha. Als laatste probeerde ik nog een dealtje te sluiten over het verlof van aankomende week, mag ik maandag een extra dagje weg voor een boekpresentatie of niet? Of het lukt hoor ik morgen. Zo en met deze cliffhanger sluit ik mijn blog.
Be continued…
woensdag 1 mei 2013
HU
Alle
onderzoeken en cijfers zijn bij elkaar gelegd, bij elkaar opgeteld en berekend.
Na overleg met Groningen en Utrecht is het nu officieel ik sta Hoog Urgent
Nationaal.
Hoe ik het vind? Nog een beetje onwerkelijk maar bovenal heel vreemd. Vreemd om nu in dat rijtje Hoog Urgent te staan. Mijn hoofd moet er nog aan wennen. In mijn hoofd is iemand die HU staat doodziek. Ligt continue in bed en kan niet zelfstandig naar de wc enzo. En zie mij hier nou zitten. Het beeld dat ik van HU heb, ben ik niet.
Het is een beetje, ja hoe zal ik het uitleggen. Als iemand zegt dat zo meteen de koning binnen komt, dan verwacht je een nette, statige man in pak, misschien zelfs met een hermelijnenmantel en kroon. En als er dan een slonzige, slecht verzorgde man binnen komt die zich al 3 dagen niet heeft geschoren en gaten in zijn kleren heeft. Klopt dat beeld dat je bij het woord koning hebt niet meer en kan je eigenlijk niet geloven dat die smoezelige man echt de koning is. Zo is dat dus ook bij mij. Als ik denk aan iemand die HU staat en ik kijk naar mezelf, klopt dat beeld niet. Aan de andere kant weet ik ook donders goed dat, dat komt omdat ik als ik zit ik heel wat lijk. Maar zodra ik ga lopen of ’s nachts naar de wc moet is dat wel anders. Dus het is nog even wennen aan die HU status. Ik ben er niet blij om maar het is maar beter zo. Ze zetten je tenslotte niet voor je zweetvoeten op HU.
Er werd al een aantal keren om mijn adres gevraagd nou hier is die dan.
Erasmus MC
's-Gravendijkwal 230
3015 CE Rotterdam
Afdeling SV-long, kamer 113
T.A.V. Elise Moll
Ik zal het adres ook in het zijbalkje van me blog zetten, is die makkelijk te vinden. De eerste post heeft trouwens mijn kamer al gevonden, een super leuk overlevingspakket met kaart.
Hoe ik het vind? Nog een beetje onwerkelijk maar bovenal heel vreemd. Vreemd om nu in dat rijtje Hoog Urgent te staan. Mijn hoofd moet er nog aan wennen. In mijn hoofd is iemand die HU staat doodziek. Ligt continue in bed en kan niet zelfstandig naar de wc enzo. En zie mij hier nou zitten. Het beeld dat ik van HU heb, ben ik niet.
Het is een beetje, ja hoe zal ik het uitleggen. Als iemand zegt dat zo meteen de koning binnen komt, dan verwacht je een nette, statige man in pak, misschien zelfs met een hermelijnenmantel en kroon. En als er dan een slonzige, slecht verzorgde man binnen komt die zich al 3 dagen niet heeft geschoren en gaten in zijn kleren heeft. Klopt dat beeld dat je bij het woord koning hebt niet meer en kan je eigenlijk niet geloven dat die smoezelige man echt de koning is. Zo is dat dus ook bij mij. Als ik denk aan iemand die HU staat en ik kijk naar mezelf, klopt dat beeld niet. Aan de andere kant weet ik ook donders goed dat, dat komt omdat ik als ik zit ik heel wat lijk. Maar zodra ik ga lopen of ’s nachts naar de wc moet is dat wel anders. Dus het is nog even wennen aan die HU status. Ik ben er niet blij om maar het is maar beter zo. Ze zetten je tenslotte niet voor je zweetvoeten op HU.
Er werd al een aantal keren om mijn adres gevraagd nou hier is die dan.
Erasmus MC
's-Gravendijkwal 230
3015 CE Rotterdam
Afdeling SV-long, kamer 113
T.A.V. Elise Moll
Ik zal het adres ook in het zijbalkje van me blog zetten, is die makkelijk te vinden. De eerste post heeft trouwens mijn kamer al gevonden, een super leuk overlevingspakket met kaart.
Abonneren op:
Posts (Atom)