Plog 42. Alles halen uit je zaterdag

Zaterdag 1 april!

Goedemorgen Yip. Je dacht na 3 maanden van afwezigheid verdien ik wel een upgrade naar de bank?

 

Ach joh laten we die kleine misstap vergeten met een wandeling.

 

Daarna moet ik vaart maken, want ik heb plannen voor vandaag.

Kiek daar is Esther. Wij gaan een ochtendje shoppen in Goes. Het is vandaag 20% korting en wij als zuunige Zeeuwen willen we daar natuurlijk optimaal van profiteren.

Winkel in winkel uit, kleren uit kleren, het is een hele toestand.

Shoppen maakt hongerig. En in tegenstelling tot mij word Esther niet elke minuut van de dag gevoed. Dus we maken een stop om haar buik te vullen. En toegegeven mijn billen kunnen ook wel een stoel gebruiken.

Zo de tasjes zijn gevuld en het einde van mijn Wajong is in zicht. De schade is; een broek, t-shirt, twee bh's en een lippenstift. Al heb ik ook een hoop geld bespaart door heel veel niet te kopen.

Next stop. Even buurten bij Vaders & Lisette.

Al vlug verlaten we Goes, Halsteren is the place to be!

Terwijl de rest druk aan het zoeken is naar de perfecte zweefende parasol, maak ik het mezelf makkelijk.

Uiteindelijk sla ook ik mijn slag. Een schapenvacht wel te verstaan. Nu is nog de vraag: welk schaap zal ik nemen? Er wordt uitvoerig gekeken en gevoeld, links lijkt toch net iets perfecter te zijn dan rechts. 

Kijk perfect voor mijn nieuwe stoel. Nu nog een vloerkleed en mijn interieur is voorlopig af.

Inmiddels ben ik aanbeland bij de van Eenennaampjes voor een avondje oppassen samen met Yip. En omdat het grapjesdag is wilt Fien graag een grapje uithalen met Yip. Dus grapt Fien: 10 april kikker in je bil. Haha Fien ik vind het een leuk grapje.

Zo en dan is het nu bedtijd. Maar eerst lezen we natuurlijk nog een boekje, over een rupsje dat nooit genoeg heeft.

 

Welterusten Fien droom maar zacht over rupsjes en vlinders.

 

De rest van de avond heb ik het uiterst makkelijk. Fien en Mees slapen als roosjes en ik vermoed dat ik dat straks ook doe. Maar ik ben zo blij dat na al die maanden van ziek zijn, zulke dagen gewoon weer kunnen. Hoe fijn is dat!

Truste lieve mensen!

Plog 41

Donderdag 23 maart. Het onderzoek der onderzoeken in het zuiden des lands.

Vandaag was dan eindelijk het maagonderzoek in Maastricht. Niet bepaald om de hoek. Dus togen moeders en ik gisteren al naar Maastricht. En omdat wij helemaal uit Zeeland moeten komen, konden we gebruikmaken van een gastenverblijf. Super makkelijk en om de hoek van het ziekenhuis.

Desondanks ging de eerste wekker al om 6 uur. Even de sondevoeding uitzetten zodat ik nuchter ben en dan nog een uurtje verder tukken.

7 uur. Laten we de dag maar beginnen met een warme douche, daar knapt een ieder van op.

Blijkbaar knap ik er niet van op, want ik werd me toch een partijtje niet lekker. Even plat dan maar.

Aan de suiker heeft het in ieder geval niet gelegen, vast een gevalletje van plots een lage bloeddruk ofsow. Ach het zij zo, ik voel me inmiddels weer helemaal goed en daar gaat het om.

Het gastverblijf bevind zich op een steenworpafstand van het ziekenhuis. Prima aan te lopen.

Hier moeten we zijn. Voor de geïnteresseerde onder ons ik krijg een Manometrie antro(pyloro)duodenaal een hele mond vol, voor het hoe en wat over dit onderzoek klik op deze link.

Voor het onderzoek kreeg ik een sonde met elektroden ter dikte van een tuinslang in mijn neus. Na 3 kwartier wurmen en pielen zat dat ding eindelijk op z'n plek. Pfjeuw.

De komende 7 uur zit ik aan deze computer vast en mag ik niet uit bed.

Dit is de maaltijd die ik naar binnen moet werken. Om er nog wat druk achter te zetten heb ik hier wel geteld 15 minuten de tijd voor. En ik kan je vertellen dat is een race tegen de klok.

Oh jongens, ik heb al zo lang niet gegeten dat ik zelfs wit fabrieksbrood met smaak opeet. Het moet niet gekker worden. Of hoe zeggen ze dat zo mooi; honger doet rauwe bonen zoet smaken.

De maaltijd was van korte duur. Nog geen half uur later en 4 bakjes kots verder, is zo goed al alles uit mijn maag. Dat was te verwachten, gelukkig kan het onderzoek gewoon worden voortgezet.

De daaropvolgende uren bestaan uit wachten, wachten, wachten. Gelukkig zijn we voorbereid. Er wordt dan ook wat af gelezen, gehaakt en vooral tv gekeken.

Klokslag 4 uur. Ik word bevrijd van de dikke sonde in mijn neus en de andere sonde wordt weer aangekoppeld. Ik heb immers al genoeg voeding en vocht misgelopen.

Moeders en ik hebben ons inmiddels verplaatst naar het restaurant. En aangezien we in het land van de vlaai zijn, neemt moeders gelijk maar een stukje vlaai. En no worries, ik mag misschien niet eten, maar zit hier totaal niet mee ik lust namelijk geen taart.

Het bijzondere van zulke dagen is dat je geen reet uitvoert maar het al je energie opslurpt. Wij doen dan ook niks meer vanavond. En morgen? Morgen vertrekken we om half 7 naar het Erasmus voor controle. Truse.

Plog 40

Donderdag 16 maart. Een feestelijke dag in Rotterdam.

Vandaag is een heugelijke dag. Niet omdat ik hier precies 4 weken verblijf, maar omdat vandaag mijn diplomering is!

Maar goed eerst de dagelijkse gang van zaken even afronden. Even de boel goed opwarmen. 

Hup naald erin en tappen maar. 

Tijd voor de volgende ronde, de medicijnronde. Vergeet vooral het zakje zout niet.

Deze 2 liter zal de komende 24 uur naarbinnen druppelen. Proost.

Tussen de bedrijven door word ik gebeld door een huisarts, waar ik in december solliciteerde. Of ik morgen langs wil komen voor de tweede sollicitatieronde. De paniek slaat toe, ik kan toch niet zeggen dat ik in het ziekenhuis lig. Voor ik het weet zeg ik dat ik op vakantie ben en over twee weken pas terug ben. Oeps.

De artsen kwamen nog met goed nieuws. Als morgen het bloed stabiel genoeg is mag ik met ontslag! Wel moet ik dan ook op controle komen bij de nefroloog. En er was nog meer goed nieuws. Er is eindelijk een datum voor het langverwachte onderzoek in Maastricht, 23 maart it is. Gezien het tijdstip en de duur van het onderzoek (8 uur) denk ik zomaar dat we een heerlijke overnachting ergens gaan boeken. Kunnen we gelijk nog even Maastricht verkennen. Iemand nog leuke tips?

Met mijn ziekenhuishoofd kan ik natuurlijk niet naar de diplomauitreiking.

Tijd om wat plamuur en verf aan te brengen.

De transformatie is weer gelukt. De verpleegkundigen zijn blij verrast. Ja zo zie ik er dus uit in het 'normale' leven. 'Oh je hebt nog een leven hierbuiten', grapte de zuster. En daar kan ik zelf gelukkig ook hartelijk om lachen.

Op kleding gebied zie ik nog wel mogelijkheden voor verbetering.

Zo dat is beter.

Inmiddels is ook de eerste visite neergestreken in mijn kamertje.

Op tijd vertrekken we, denken we. Maar geen van de stoplichten die we tegenkomen is ons goed gezind. Zodra wij aankomen rijden, springen ze op rood. Net ietsje te laat arriveren we, nog net op tijd om te weten naar wel lokaal we moeten.

Er volgde een praatje met slechte humor, hele slechte humor. Maar we lachen maar beleefd, we hebben immers ons diploma nog niet.

Het moment is daar, tekenen maar. Het is een hele papierwinkel, maar ik heb overal een krabbel op gezet.

Dan nog de gelofte afleggen, spannuuuund. Wat zal ik zeggen, zowaarlijk helpe mij god almachtig of ja dat beloof ik. Ik besluit het kort te houden, 'ja dat beloof ik'. En daarmee is het officiële deel afgesloten. Tijd voor een feestje!

Feest Rotterdamse stijl. Sorry maar nee, wij passen, wij gaan ergens anders wel wat drinken.

Terug op mijn kamer staat mijn nachtkastje helemaal vol met bloemen en kaarten. Super leuk!

Bii het aansluiten van de voeding kom ik erachter dat mijn pej-button heeft gelekt. Dit laat een nare vlek achter van darmsap. Iemand nog een goeie tip om de vlek te verwijderen, zonder een schaar te gebruiken?

Nog even de bacteriën temmen en slapen maar. Ik ga lekker dromen over een baan. Truste.