De KNO

Vandaag mocht ik even van mijn kamer af voor een uitje naar de KNO. Normaal gesproken sta ik niet echt te springen om dit soort bezoekjes, maar sinds ze zich 5 weken geleden zijn gaan beseffen dat ik een multi resistentebacterie heb, mag ik niet meer van mijn kamer af. Ik mag wel af en toe naar buiten, maar een rondje door het ziekenhuis zit er niet meer in. Dus je begrijpt ik was maar wat blij dat ik even weg mocht.

De KNO-arts moest gaan kijken of er geen ontstekingen huishouden in mijn sinus. Nadat ze mijn neus grondig met een mini camera had bekeken, kwam ze tot de conclusie dat dit gelukkig niet het geval is. Maar vanwege het slijm was haar advies elke dag spoelen met zout water, het liefst zelfs 2 a 3 keer. Jeetje een beetje overdreven als je het mij vraagt, ze denkt zeker dat ik niets beters te doen heb.

In de wachtkamer mocht ik wachten tot het vervoer me zou komen halen. Daar liep een vrouw rond, die denk ik iets goeds wilde doen, de wereld verbeteren maar dan anders. En geloof me dan is een blond meisje in een rolstoel, met zuurstof en een infuuspaal vol met zakken een perfect doelwit.
Ze komt op me af en vraagt: Gaat het wel? -Ik wilde niet onbeleefd zijn-Dus antwoordde ik: ja hoor.
Ze kijkt me ernstig aan en vraagt: Ja, hou je het nog wel vol? -Oké op dit moment begon ik me dus af te vragen of A) ik er zo belabberd uitzag, dat zelfs vreemde zich om mij gingen bekommeren. Of B) die vrouw niets gewend is, omdat zij nooit in ziekenhuizen komt.-
Maar goed ik antwoordde opnieuw: Ja hoor geen probleem. -Ondertussen draaide ik mijn gezicht in de hoop dat de boodschap zou over komen. Maar nee de boodschap kwam niet over.-
Ze pakte mijn hand en zei: Je bent dapper, sterkte hè, hou vol! Wahahhaha serieus waarom overkomt mij dit altijd.