Blue sunday

Hoewel het vorige week blue monday was had ik gisteren meer last van een blue sunday. De welbekende dipdag was een feit. Ondanks dat ik ’s middags nog heel gezellig bezoek had, was ik het ’s avonds helemaal zat. Ik was enorm  moe, omdat ik al vanaf half 4 ’s nachts wakker was en ik alleen maar kon denken aan wat ik thuis allemaal wil doen. Maar die stomme drain zit er nog steeds in, dus kan ik niet naar huis. Hij had gisteren eigenlijk op de klem gemogen, maar toen was er toch weer een luchtlek waardoor dat niet kon. Daardoor had ik er even helemaal geen zin meer in en toen mocht ik ook al geen broodje uit het restaurant hebben. Na al die maanden van geduld was het geduld  op.  Even dacht ik dat die drain er nooit meer uit zou gaan en ik voor eeuwig in het ziekenhuis moest blijven. De reden dat die long niet helemaal mee wil werken komt waarschijnlijk doordat de drain een drie weken geleden is losgeschoten. Toen is hij waarschijnlijk beschadigd en dat herstel kost tijd en geduld. Dat geduld was gister dus even op. Heb ik eindelijk nieuwe longen kan ik er nog niet mee naar huis, was het enige wat ik kon denken. Gelukkig was iedereen hier heel lief voor mij. En werd er besloten dat vandaag om 8 uur de klem op de drain zou gaan als de longfoto goed was.

Om mij een beetje rustig te krijgen bleef mijn moeder afgelopen nacht ook slapen, zodat ik wat rust had. Wat ook niet echt mee hielp zijn de stemmingswisselingen die ik door de prednison heb. Zo was ik het ene moment helemaal overstuur  om vervolgens niet meer bij te komen van het lachen, heel verwarrend. Dat lachen is trouwens ook wel een dingetje sinds de transplantatie kan ik niet meer doorlachen. Het doet geen pijn ofsow dus daar ligt het niet aan, maar op de een of andere manier kan ik niet meer de slappe lach krijgen. Ik blijf er een soort in hangen zonder dat er geluid uit komt. Het ziet er echt heel vreemd uit haha.

Vandaag was gelukkig een betere dag, een yellow monday. Sinds 8 uur vanmorgen zit de klem op de drain en als morgen de longfoto goed is mag dan eindelijk na 4 weken de laatste drain eruit. Dat nieuws maakte mij natuurlijk heel blij en als het goed blijft gaan mag ik vrijdag zelfs op proefverlof!! Naaaa dat zou echt geweldig zijn, want ik ben wel klaar om naar huis te gaan. Zoals jullie zien fiets ik al weer vrolijk. Op naar de boulevard.