Blazen maar

Afgelopen donderdag mocht ik weer voor de wekelijkse check-up naar Rotterdam. Er was een vol programma, foto, bloedprikken ar transplantatiearts en de dietiste.

De dokter was zeer tevreden. Hij was aan het zoeken naar aandachtspunten maar kwam al snel tot de conclusie dat die er momenteel niet zijn. Ik ga als een trein en ga nog steeds iedere dag vooruit, dus wat dat betreft heb ik geen klagen. En na het bekijken van de longfoto kwam hij ook nog met het goede nieuws dat ik voor het eerst een longfunctie mocht blazen.

Vooraf was ik zo benieuwd, wat ik zou gaan blazen, ik dacht zo rond de 60%, maar vlak voor ik ging blazen verhoogde ik de inzet naar 70%. En toen was het moment daar, het moment van de waarheid. Zijn DE longen net zo goed als ik denk dat ze zijn? Ik ging van start. En er ging echt een wereld voor me open. Geen benauwdheid geen gehoest, gewoon netjes blazen zoals het moet. Heel diep maar dan ook heel diep in en zo hard mogelijk uit. Het ging me opvallend goed af voor een eerste keer blazen. De cijfertjes logen er dan ook niet om, al snel verscheen er een waarde van 74% op het beeldscherm. Niet slecht, maar ik was nog niet tevreden. Nu ik de 70% was gepasseerd wilde ik meer ik wilde 77%. Maar na een aantal pogingen moest ik het toch opgeven. 77% zat er niet in, tenminste niet die dag, de volgende keer dan maar. En ik moet natuurlijk niet vergeten dat 74% al mega veel is en dat vele dat niet eens halen. Het was ook wel grappig om te zien dat mijn ademhaling al meer inhoud bevatte dan mijn hele longfunctie voor de trans was haha. Mijn dag kon echt niet meer stuk. En die longfunctie heb ik uiteraard uit laten printen en ligt nu te pronken op de eettafel.