Dwaze donderdag

Ondanks dat ik nog maar een weekje thuis ben, voelt het echt al als een eeuwigheid. Het ziekenhuis lijkt al zo lang geleden. Alleen soms word ik er nog flink aan herinnerd dat ik er nog niet ben. Dat ik echt nog moet herstellen en dat er wel het eens en ander verandert is. Mijn hoofd is wel 21 maar ondertussen gedraagt mijn lichaam zich alsof ie 80 is. Zo ook vanmiddag. We stonden geparkeerd in een parkeergarage zonder lift. Nu hoor ik jullie denken, bestaan die dan? Ja die bestaan, er was een trap en een helling. Beide niet heel aantrekkelijk voor mij. Maar omdat de trap dichterbij was, koos ik voor de kortste route naar boven. Ik strompelde de trap op. Naa en toen staarde een vrouw me toch eens aan. Ze deed het ook ongegeneerd, haar mond stond gewoon open haha. Je zag haar echt denken: waarom doet dat meisje zo moeilijk. Puh, en dat terwijl zij zelf ook niet heel soepel liep. Ze moest eens weten dat ik 4 weken gelden nog geen 30 meter kon lopen.

En toen was er nog het hurk momentje. Ik was op mijn hurken gaan zitten, maar toen kwam ik dus niet meer omhoog haha. In het ziekenhuis heb ik wel leren opstaan, maar dat was met een stoel in de buurt waaraan ik me op kon trekken. Dus daar zat ik dan op mijn hurken, nadat ik zo’n beetje alles geprobeerd had. Heeft mijn moeder me maar omhoog getrokken.

Ook met de kleinste praktisch zaken merk ik dat er een hoop is verandert. Zo is er in de hele wijde wereld geen medicijndoos die groot genoeg is voor mijn persoonlijke apotheek. Daarom heb ik nu maar een kralendoos gekocht, daar past precies de voorraad van 2 weken in. En dan was ik ook nog eens goedkoper uit dan bij een medicijndoos.