Weer thuis

De week ging gelukkig snel voorbij, voor ik het wist was het vrijdag en mocht ik weer naar huis. Maar als je weet dat je naar huis mag duurt wachten lang, heel lang.

Ging de week zo om, leek de dag vandaag wel een hele week te duren. Wachten duurt dan erg lang, zeker als je familie in de file staat. Maar gelukkig werd het lange wachen om kwart voor 6 beloond, en konden we naar huis gaan.

2 uurtjes later arriveerde we in Vlissingen, waar we eerst uitgebreid bij de Griek aten. De Griek staat natuurlijk bekend om zijn ouzo, maar die kreeg ik niet. Tenminste in eerste instantie, de serveerster dacht namelijk dat ik nog niet oud genoeg was voor alcohol hahaha. Maar nadat mijn vader vertelde dat ik toch echt al 20 jaar ben, bracht ze toch nog een ouzo. Ik vind dat spul altijd zo lekker ruiken, het ruikt net als de vitamine A/D druppels. Het eten was ook erg lekker, dus met een goede gevulde buik werd ik thuis gebracht.

Nu het nacht is lijkt het ook alweer eeuwen geleden dat ik in het ziekenhuis vertoefde, alleen het infuuspompje herinnert mij er nog aan. Nu is het alleen nog wachten tot de medicijnen erin zitten en dan kan ook ik lekker aan slapen.

De oppepkuur

Na een geweldig weekend, en met me neusje nog rood van de CFBD was het vanmorgen weer tijd om me te melden op de SV-long voor de oppepkuur. Die er als het goed is voor zorgt dat ik niet in Portugal ziek wordt. Het voelt altijd een beetje vreemd om me niet ziek op te laten nemen in het ziekenhuis, maar voor mijn vakantie heb ik veel over.

Aangekomen bij het ziekenhuis, werd het vechten om een parkeerplek. Nadat we eerst voor de gebruikelijke file van de parkeergarage stonden, moest je letterlijk strijden om een plekje. Eenmaal op de afdeling liep alles gesmeerd. Maar nadat de pac-naald was aangeprikt keek ik toch wel een beetje vreemd op. Het nieuwe model naald steekt namelijk zonder te overdrijven 2,5 cm uit. Hmm niet erg handig en vooral erg stoot gevoelig. Dus is voor  zover mogelijk de naald gestabiliseerd met gaasjes, niet ideaal maar het moet maar.

Mijn bedoeling was eigenlijk om hier woensdag weer aangelijnd aan een thuisinfuus te vertrekken. Maar daar dachten ze hier anders over, hier willen ze me minimaal tot vrijdag houden. Natuurlijk ben ik de discussie aangegaan om te kijken of ik echt niet eerder naar huis kan. Hun argument was dat ze willen kijken of de nierfuncties goed blijven met de c.ollistine, oké daar valt wat voor te zeggen. Na vooruit dan, maar langer blijf ik echt niet.

Hieronder trouwens nog het cfbd verhaal.

CF Beachdance 2012

Na het vorig jaar gemist te hebben, was het dit jaar weer de hoogste tijd om naar de jaarlijkse CFBD te gaan. En het is me gelukt om Door dit jaar ook eens mee te krijgen.

Dankzij de CFBD konden we er een heel weekendje weg van maken, want we kregen een leuk appartementje aangeboden. Dus zo vertrokken we vrijdag met een afgeladen auto richting Zandvoort.

Ook al was moeders ook mee was, reed ik. Tja je moet als beginnende bestuurder toch wat ervaring op doen hè ;). Maar asjemenou een vijf baans snelweg is wel iets anders als de Zeeuwse snelweg die maar twee banen kent. Ondanks dat en de drukte ging het goed en arriveerde we veilig in Zandvoort. Nadat we onze spullen hadden geïnstalleerd was het tijd voor een beddentest, want wat was ik moe. De bedden lagen prima, en met het uitzicht dat ik door het dakraam had kon ik zien dat het zonde was om mijn tijd te verspillen op dat bed. Tijd om naar buiten te gaan naar de zon, het strand, de zee. Het werd een strandwandeling, met een drankje bij een strandtent. We aten eetcafé chique bij een eetcafé, waren daar getuigen van het dorpse ons kent ons en smulde van het eten.

Na een kort nachtje waarin de meeuwen me al om 7 uur wekten, maar ik me toch nog even omdraaide om verder te slapen. Was het na een goede brunch tijd om de spullen te pakken en naar Bloemendaal de gaan. Moeders ging met de trein naar huis en wij vervolgde onze reis naar het feestgedruis.

De CFBD was weer ouderwets gezellig. Het is gewoon, gewoon. Het is de plek waar niemand opkijkt van een kuch, hoest of een lading pillen. De plek waar iedereen het gevoel  kent. De plek waar wij zo’n beetje heel de middag onbezorgd in de zon lagen. Totdat het tijd was voor een rondje op de boot van de reddingbrigade. Altijd weer erg leuk, het gaat ook zo lekker hard. En ook goed om te horen dat de longen van Djuna het prima doen. Men wat kan die meid gillen hahaha. Het was dus leuk ja.

Helaas moesten we het feest vroeg verlaten, want Door moest vandaag weer vroeg op voor zomerkamp. Ondanks dat was het een leuke dag, waarop ik behoorlijk verbrand ben. Maarja als je met C.ipro in de zon gaat zitten, vraag je er ook gewoon om. 

Wellness dagje op badkleding-dinsdag

Samen met Jessica ben ik gisteren naar de zwaluwhoeve geweest.

Normaal paradeert iedereen daar in z'n nakie maar,omdat ik de preutsheid zelve ben zijn we op badkleding-dinsdag geweest.

We waren duidelijkniet de enige die op dit briljante idee waren gekomen, want er stond een rijbij de ingang waar je u tegen zegt. Gelukkig hadden wij gereserveerd, en na 3kwartier in de rij gestaan te hebben waren we dan eindelijk ingecheckt. Een beetjejammer was dat we ons toen moesten haasten voor de gezichtsbehandeling, en iktussendoor nog ergens een naderende hypo moest wegwerken met een appelsapje.

Naeen niet zo'n ontspannend begin. Konden we ons helemaal over geven tijdens de gezichtsbehandeling.Dat was zo lekker, fijn en zo ontspannend. Na de behandeling was ik dan ookhelemaal rustig.

Toen we helemaaltot rust gekomen waren, begonnen onze maagjes toch wel aan te dringen op eenlunch. Het was dan ook al half 2. Heerlijk hebben we buiten in onze bikinigezeten, met in de ene hand een fruitcocktail en in de andere hand een broodje.Met de broodjes achter de kiezen konden we eindelijk het sauna terrein gaanverkennen.

De meeste mensenaan wie ik vertelde dat ik een sauna dagje had verklaarde me voor gek, dat ikmet mijn longen de sauna in ging. Maar het was goed te doen hoor. We hebbenzo'n beetje alle soorten sauna's gehad die er waren, van de infrarood sauna totde Finse sauna. Hoewel de sauna's goed te doen waren, was de Turkse stoomcabineeen stuk benauwder en niet zolang vol te houden. Maar al met al ging het bestgoed. Van de zwembaden, koude dompelbaden, hot tubs en bubbelbaden hebben weook goed gebruik gemaakt. Het was ook allemaal zo fijn, ontspannend en lekker,dat ik dat wel 100 keer kan herhalen maarja dat is niet zo erg boeiend voorjullie hahahha.

Nadat we alles welhadden gezien, hadden we het ook wel gehad en ik was ook erg moe. Dus gingen weons afdouchen, en lekker opdrogen in de zon. Opgedroogd en al konden we dusschoon aan het diner buffet verschijnen. Het buffet stelde niet veel voor enomdat we het toch gehad hadden hebben we wat gegeten en zijn we terug naar huisgereden. Want tja we hadden nog een rit van ruim 2 uur voor de boeg. Tijdens deautorit werd ik steeds roder en roder, oepsie even vergeten dat je metantibiotica nogal vlug verbrand. Achja kan gebeuren hè. Het was in ieder gevaleen zeer geslaagd dagje wellness, pure luxe hoor zo'n dagje. Maar ooh zolekker, maar poehee wat was is moe.

Het kostte wat moeite maar....

Na 4 dagen heb ik de antibiotica dan eindelijk in huis.

Al zijn mijn nachtelijke hoestbuien na het versturen van mailtje als sneeuw voor de zon verdwenen. Gevalletje je mailt de dokter en je klachten verdwijnen. Maar vooruit omdat ik overdag nog de meest onmogelijke hoestbuien heb begin ik toch maar aan de kuur.

Hoe het kwam dat het recept vier dagen onderweg was, is mijn een vraag. Elke dag ging ik trouw naar de apotheek om te vragen of het recept er al was, zonder resultaat, want elke dag was het antwoord nee.

Dus belde en mailde ik het ziekenhuis, en elke keer werd mij beloofd dat ze het nog eens zouden opsturen. Volgens mij was de cf-verpleegkundige niet blij met mij, want ik kreeg een mailtje dat het recept vrijdag al per fax en per post verstuurd was. Hmm dat is knap, want ik heb er pas maandag om gevraagd hahaha. Achja en zo werd het dus donderdag en was ik nog steeds receptloos. Ondertussen was ik er wel klaar mee, en dacht nou dan geen kuur he, het is graag of helemaal niet. Totdat ik opeens de transplantman aan de telefoon had. Hij had vandaag van de cf-verpleegkundige gehoord dat het minder ging  en wilde even weten hoe en wat. Tja en probeer dan maar eens uit te leggen dat het deze keer echt echt meevalt, en een pillenkuur genoeg is. Wonder boven wonder overtuigde ik hem, alleen was nu de vraag wat voor kuur ik zou krijgen. Met een stel resistente jongens in mijn longen ist lastig om een passend pilletje te vinden. Maar na wat overleg zijn ze eruit gekomen, ik wordt vol gepompt met 2 verschillende antibiotica.

De doseringen liegen er niet om, de apotheek was het er eerst niet mee eens de dosering was te hoog. Er volgde overleg met de hoofd apotheker, en toen gaven ze mij de medicijnen toch mee. Ik slik me de komende dagen een ongeluk (16 stuks p.d), maar voor een vervroegd infuus heb ik geen tijd dus dan maar dit.

Verder baal ik een beetje van de gang van zaken. Mail ik een keertje op tijd, moet ik er achteraan blijven gaan. Als ik echt ziek was geweest was het te laat geweest, dan had ik nu in het ziekenhuis gelegen. Dus ik zie wel een groot verbeter punt.

Toch maar een kuurtje

De wonderen zijn de wereld nog uit uit, zo bleek vanmorgen toen ik een mailtje naar het ziekenhuis de deur uit deed, met daarin het verzoek voor een pillenkuurtje.

Na nachten lang wakker liggen van het hoesten, met daarbij het sowieso al slecht slapen en benauwd wakker worden. Dus vond ik het tijd om misschien eens verstandig te worden en het ziekenhuis te mailen, want mijn vakantie over 4 weken mag natuurlijk niet in gevaar komen. Het gaat echt niet slecht ofzo, maar beter kan het wel. Dus zo geschiedde. Het mailtje was de deur uit en al snel maakte mijn mailbox het pling geluid, daar was het antwoord al. Met de vraag wat voor pillen ik met een pillenkuurtje bedoel, oké ik had iets specifieker kunnen zijn. Maar mijn sacherijnige ochtend hoofd kreeg sterk de neiging om heel sarcastisch te sturen dat ik vitamine pillen wilde, maar ik hield me in en zei dat ik antibiotica wilde....De cf-verpleegkundige mailde weer terug dat het recept naar de apotheek was gefaxt. Maar bij de apotheek aangekomen bleek dat het recept er nog niet was. Morgen dan maar weer naar de apotheek

Mon premier tour

Het allereerste autoritje is een feit!


Om de eerste legale rij minuten niet te verspillen op me scooter, bracht moeders me naar het gemeentehuis. Zodat ik vanaf daar de ere ronde kon rijden over de boulevard.


De rest van de familie moest natuurlijk ook mijn rij-kunsten bewonderen. Dus vervolgde ik 's avonds mijn tour met moeders, uiteraard was ik degene die de groene peugeot bestuurde. Jessica werd opgehaald en we reden helemaal door naar Goes. Waar vaders  & Lisette er buiten op toe keken hoe ik de auto in het parkeervak zette.


Na wat thee en koffie voor de liefhebbers, was het toch wel weer tijd om naar huis te gaan, onderweg moesten we nemelijk nog iets doen. Door de MC drive! Niet omdat het zo lekker is maar gewoon omdat het kan. Jessica nog even thuis gedropt en toen maar door naar huis want het was inmiddels al 10 uur geworden. In een woonwijk nog even een egel voorrang verleend ondanks dat ie van links kwam. 
De familie was gelukkig te spreken over mijn rij-kunsten, al vonden ze het wel erg vreemd om mij nu achter het stuur te zien. En die egel, die was heel blij dat veilig aan de overkant kwam.