Zondag 21 februari t/m donderdag 25 februari 2016. Een Hongaarsavontuur zonder goulash
Dag 1!
Het vertrek uit Nederland was fijn. De regen en de wind (z)waaide ons uit. Dit is trouwens mijn trouwe reisgenoot Larissa, aangenaam.
2 uur vliegen later en je bent in Hongarije.
Waar niet alleen de taal een hele uitdaging is maar ook de roltrap. Op deze mega snelle en vooral lange roltrap moet je dan met je koffertje staan. Voor ons een hele uitdaging.
De retro metro brengt ons naar Oktogon waar heel toevallig ook ons hotel staat. Alleen het alarm dat deze metro slaakt zodra de deuren sluiten is niet om aan te horen. Maar verder een leuk ding hoor.
Wisten jullie trouwens dat deze retro metro de oudste metro is van Europa en zelfs een plekje op de werelderfgoedlijst heeft bemachtigd. Kijk dat zijn nou nog eens weetje waar je iets aan hebt.
We droppen onze spullen in onze veel te warme hotelkamer en doen een rondje wijk.
Waar we niet geheel ontoevallig belandde in deze Szimpla kert een ruïn bar.
Waar mijn zus + vriend diezelfde ochtend ook nog rondliepen, maar waar het feestje nu duidelijk over is.
Maar het bad zit er niet minder om, toch Laar?
Deze auto mag er ook wel wezen, we drinken er nog een drankje en houden het hier voorgezien. Boedapest heeft namelijk nog meer te bieden dan deze kert.
Zoals de leeuw van de kettingbrug.
Waar wij allebei met onze mooiste glimlach op poseren.
Het boeda gedeelte van Boedapest is zoals je ziet heel rustgevend. Zo rustgevend dat bij mij het licht uit gaat om half 9 en de eerste dag erop zit.
Dag 2!
Met de ontbijtkaart in de aanslag haasten wij ons naar het ontbijt, hongerig dat we zijn.
Voedzaam en lekker is het ontbijt. En dat is maar goed ook, want we moeten een goeie bodem leggen voor de drukke dag die komen gaat.
Waar moet dat dan heen? Het heldenplein. Maar dit is niet onze eindbestemming voor deze morgen.
De ijsbaan dan? Neen, raad nogmaals
We hebben onze zinnen deze zonnige dag gezet op een ochtendje badhuis.
Gehuld in niet meer dan een bikini, springen we in februari het 34 graden warme bad in. Het lijkt wel zomer. De desbetreffende bikinifoto's heb ik voor het gemak maar achterwegen gelaten.
Gestoomd, gewassen en gezwommen hebben we het na 2 uur wel gezien.
Door een gebrekkig Engels sprekende ober had ik bijna ketchup in een cappuccino gehad in plaats van ketchup bij een croque monsieur. Gelukkig kwam het goed, zo bewijst deze foto, maar ik geef toe de foto ziet er niet heel appetijtelijk uit.
Met deze koolhydraten achter de kiezen hebben we weer genoeg energie om verder door de stad de hobbelen. Zo zien we het parlement. Ist geen plaatje.
Nogmaals de kettingbrug, maar dit maal in de zon.
Nemen we de, geheel overbodige, kabelbaan tram naar boven en poseren uitgebreid voor het uitzicht.
Ook Larissa zet haar beste glimlach op.
We genieten nog van een traditioneel transsylvansich vers gedraaid gebakje .
We bezoeken deze Matthias kerk.
Een mooie kleurrijke kerk en een leuke bonus is dat we overal mogen komen. Zelfs in het torentje, die je na zo'n 230 traptrede bereikt.
Een liftselfie kan natuurlijk ook niet ontbreken. En dan liggen we half 10 alweer onder de wol. Ja zo'n stedentrip vraagt energietechnisch best wel wat.
Dag 3!
De grotkerk was dicht dus zoeken wij ons vermaak maar in de markthal.
Volgens ons boekje was tramrit 6 echt een aanrader, wij vonden het een totale mislukking. We zijn een illusie armer en eigenlijk ook geen ervaring rijker. Of nouja we weten in ieder geval dat het geen succes was.
Eigenlijk was ik deze dag niks waard. Maar ik heb zo'n geweldige reisgenoot die het niet erg vond om de hele middag in de hotelkamer door te brengen zodat ik wat kon slapen. Maar ondanks dat was het bere gezellig.
Om toch nog wat van deze dag te maken gaan we op aanrader van het boekje (ja datzelfde boekje dat ook de tram aanraadde, en ja wij durfde het aan) aten we bij Menza. Een trendy retro restaurant wat super leuk was.
Zie die meid toch eens stralen bij haar hamburger.
Ik was ook heel gelukkig met mijn reuze schnitzel en klaar om aan te vallen!
De kers op de taart was de pompen crème brulee, met een perfect maar dan ook echt perfect suikerlaagje. Dat toetje at ik helemaal op en dat terwijl ik totaal geen toetjesmens ben.
Dag 4.
De dag voor vertrek, de dag dat er pizza bij het ontbijt lag, maar ook de dag waarop we deze kerk bezochten.
Een en al pracht en praal of moet ik zeggen kitch?
Onze volgende stop was bij Opera. Niet om de opera te bezoeken maar om alle bezienswaardigheden in de buurt te bekijken.
We zoeken in onze Boedapest bijbel, maar om een of andere rare reden kunnen wij een fantastisch winkeltje niet vinden en zien we de grote synagoge over het hoofd.
Als troost duiken we de winkels in. En ik scoor dit geweldige jasje en deze tas.
We sluiten ons reisje af in een restaurant waar tekenen op de tafel is toegestaan, dit haalt uiteraard de kunstenaar in ons naar boven.
Werkelijk alles is getekent.
Zelfs het kleinste kamertje moest eraan geloven.
Gelukkig bieden ze meer dan alleen kleurpotloden, dit is namelijk echt een verrukkelijke limonade.
We eten....
en drinken erop los.
En na twee (!) toetjes is dit ons eindresultaat.
Nog een keer zien we de Hongaarse zon opkomen en dan zit het erop.
Goodbye Boedapest. Het was mooi, het wad leuk en we hebben veel gelachen en het was een geweldig tripje. En wie weet kom ik nog eens terug. Voor nu kruip ik mijn bed in, truste.
Het theekransje met de dokter afgelopen vrijdag verliep niet helemaal zoals gepland. Ondanks dat mijn longfunctie langzaam uit een diep dal krabbelt gaat het te langzaam. Volgens de arts heb ik na mijn laatste infectie een flinke afstoting doorgemaakt. Gelukkig heeft de prednison me al uit het diepste dal getrokken. Nu is het nog zaak om de rest van de longfunctie terug te krijgen. Daar moet een 3 daags kuurtje solumedrol voor gaan zorgen. Dus mocht ik mijn koffer weer pakken, voor hopelijk een kort verblijf. 
